Mama’s eerste stapjes – Esther Kaper

Ongeveer een jaar voordat ik zwanger werd kwam ik dit boek tegen in de boekenwinkel ‘het goede boek‘. Onder het mom: kijken kan geen kwaad, bladerde ik het boek even kort door. Direct wist ik dat als ik zwanger zou worden, ik dit boek wil hebben. Ondertussen kreeg ik het boek voor mijn verjaardag en heb ik het in een sneltempo uitgelezen.

Ik vond het een zeer goed boek. Als je op zoek bent naar een boek die stap voor stap vertelt wat er in de zwangerschap en na de zwangerschap lichamelijk gebeurd dan is dit niet het boek dat je zoekt. Het is vooral een boek met getuigenissen van Esther Kaper zelf en van heel veel andere vrouwen. Ze spreken over de relatie met je man, met je kind en met God in het eerste jaar.

Het is een heel eerlijk boek over hoe je leven kan en zal veranderen en hoe anderen dit ervaren hebben. Er staan hier en daar wat tips in maar dat was niet waarom ik het een goed boek vond. De herkenning van situaties sprak mij vooral aan. Als je zwanger bent wil je graag praten over hoe je dat ervaart maar ook wil je verhalen horen van anderen, en dat krijg je hier. Regelmatig zat ik in tranen te lezen, vooral bij de verhalen over hoe ze de eerste keer hun kindje vast hadden. Maar dat kan ook wat hormoongerelateerd zijn nu dat mijn zwangerschap op z’n einde loopt.

Dit boek zou ik je als zwangere vrouw of pas bevallen vrouw zeker aanraden. Niet om er kei veel uit te leren en nog meer om de oren geslagen te worden met tips, maar vooral om even eerlijke korte anekdotes van andere te horen die je laten weten dat je er niet alleen voor staat.


4/5
Mama’s eerste stapjes – Esther Kaper
9.95 euro – koop het boek hier

Bewaren

Hoes wipper

Als je een hoesje wilt maken voor een wipper, en je tikt ‘hoes wipper maken’ in bij google, dan ben je rijkelijk gezegend met tutorials, tenminste, ALS je een ‘soft balance relax’ hebt van Babybjörn. Heb je iets anders, pech gehad, zoek het zelf maar uit. Aangezien ik een wipper heb van Chicco mocht ik het dus helemaal zelf uitzoeken.

Toen ik dat besefte en toch al de stof had gekocht was ik een beetje gedemotiveerd. Het is niet zo een heel makkelijk projectje om zomaar even uit te zoeken en over te tekenen. Ik begon dus aan dit werkje met het idee: ‘het zal toch mislukken’. Daardoor vloog ik ook echt door het werkje. Snel snel tekende ik het patroontje (zeer slordig dus), nam ik dat over op de stof, besloot ik het nog aan te passen en te combineren met een ander stofje en naaide ik het in elkaar.

Als je van dicht kijkt zie je dan ook wel dat het wat gehaast in elkaar gezet is. Van wat verder vind ik het er eigenlijk toch nog heel goed uitzien. Of het echt praktisch is moet zich nog uitwijzen, maar als de baby toch even wat spuugt of wat vuilmaakt kan het even in de was.

Uit dit projectje heb ik eigenlijk geleerd dat ik wat minder moet treuzelen. Misschien ging ik een beetje te snel aan de slag, maar vaak ben ik nogal een treuzelaar. Ik kan echt een half uur nodeloos zitten staren naar mijn stofje voor ik die schaar durf te hanteren. En dat besluit om nog een ander stofje te gebruiken zou normaal makkelijk 45 min kunnen duren. Nu besloot ik het op 5 minuten, een record!

Zijn jullie ook zo’n treuzelaars of vliegen jullie er juist direct in?

36 weken zwanger = worstjes als vingers

36 weken zwanger alweer. Ondertussen kan ik me al niet meer goed voorstellen hoe het is om een platte buik te hebben, relatief plat dan toch ;). En iedereen zal het snappen als ik zeg dat ik enorm uitzie naar de komst van die kleine meid. Ik wil ze dolgraag in mijn armen houden en niet meer afgeven, enkel Mr. Cp krijgt misschien de toelating om ze vlak naast mij vast te houden.

Je merkt het al, ik loop wat emotioneel rond. Voor de kleinste dingen kan ik huilen, een verhaal over een geboorte, een stuk op tv, … . Onlangs zat ik in de zetel te huilen en vroeg Mr. Cp wat er aan de hand was, mijn antwoord: ‘ik weet het zelf niet’. Bovendien stress ik vaak over het idee dat ik nog zoveel moet doen en kopen, terwijl ik amper kan bedenken wat ik dan niet in huis heb. Rationeel denken ik dus ook tijdelijk verleden tijd.

Wandelen gaat ook niet meer zoals het hoort, ik begin behoorlijk te waggelen volgens mij. Maar vooral begint het pijn te doen. Als ik meer dan 10min wandel begint mijn staartbeentje te voelen alsof ik van een speelhuisje naar beneden ben gegleden, maar dan niet via de glijbaan, nee: via de trap.

En ook mijn vingers doen pijn. Ik hoor je al denken, wat heeft dat nu met de zwangerschap te maken. Wel, als je vingers zo dik worden als een goede braadworst van al het vocht in je lijf, zal het je niet verbazen dat dat niet zo prettig voelt. ‘s Ochtends is het ergste moment, dan heb ik alle moed van de wereld nodig om mijn deken vast te nemen en van me af te slaan. Niet omdat ik niet wil opstaan (aleja, dat ook) maar vooral omdat het pijn doet die dekens op te tillen!

Ach ja, kwaaltjes he. Volgens mij heb ik hiermee nog altijd niet te klagen. De hele zwangerschap lang heb ik geen één keer moeten overgeven en heb ik ongeveer alles kunnen doen wat ik wou.

Je hoort het al aan hoe ik spreek, alsof het er bijna op zit. Wel zo voelt het wel een beetje. Het komt nu zo dichtbij dat het voelt alsof ik nu al wat afscheid neem van het zwanger zijn en goedemorgen zeg aan de toekomst met een extra gezinslid. Op zich zou ze al over een week geboren mogen worden. En hoewel ik niet kan wachten tot ze er is, hoop ik toch dat ze nog drie weken extra krijgt om te groeien, ontwikkelen en genieten van de geborgenheid binnenin.

Ik wil zwanger worden! – Zita West

Ik wil zwanger worden!

Dat ik mij bij nieuwe stappen altijd graag informeer kon je al lezen in mijn blog over het boek ‘waar blijft de ooievaar‘. Terwijl ik deze post schrijf, zijn we nog maar 1 maand aan het proberen en hoop ik eigenlijk dat het nu al lukt. Op het moment dat jullie dit lezen, kennen jullie het resultaat al.. (spannend!)

Dit boek belooft op de achterflap antwoord te geven op mijn vragen in 10 stappen. Niet dat ik met veel vragen zat, maar ik hou van de informatie. Dit boekje gaf mij echter ook antwoorden op vragen die ik niet had. Het eerste hoofdstuk ‘proberen zwanger te raken’ was zeer goed en tot in detail uitgelegd: met illustraties en casussen. Bovendien was alles opgedeeld in kleine korte hoofdstukjes zodat je de dingen die je niet interessant vind, makkelijk kan overslaan.

Net als het vorige boek, ging het ook over lifestyle, voeding, lichaam en geest. Dat vond ik dan iets minder interessant omdat ik daar al redelijk van op de hoogte was. Wat wel goed is, is dat het pas in hoofdstuk 9 over vruchtbaarheidsbehandelingen gaat. Een hoofdstuk dat zeker nodig is in zo een boek, maar het evenwicht was in dit boek goed te vinden. Het hoofdstuk 10: ‘zwanger blijven’ vond ik wel een beetje raar om hier terug te vinden. Als ik namelijk zwanger ben, ga ik echt wel boeken lezen over de zwangerschap. Eén hoofdstuk ‘zwanger blijven’ is niet afdoende en vind ik dan zelfs niet de moeite om aan te beginnen, bovendien vind ik de naam van dat hoofdstuk wat ongelukkig gekozen, het jaagt direct al wat angst aan.

Eén tip die ik uit het boek onthouden heb, waar ze nadruk op leggen en ik mij zeker achter kan scharen is: ‘jouw man hoeft niet alles te horen’. Dan gaat het over de details van slijmverlies, de kleur van bloedverlies en zulke zaken. Je zou er zelf toch ook niet echt zin van krijgen toch?

Dit boek is dus zeker een aanrader als je ook nieuwsgierig bent naar hoe je het beste zwanger kan worden. Hoe het proces in elkaar zit en wat je zelf nog kan doen om het te versnellen.


5/5
Ik wil zwanger worden! – Zita West
18,99 euro – Koop het boek hier.

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Dekentje met lamsvelletje

Toen ik een gelijkaardig dekentje op pinterest zag passeren wist ik direct dat ik het ook zou maken. De enige uitdaging was om zo een lamsvelletje te vinden en de tijd. Vooral dat laatste, momenteel heb ik zo veel naaiprojectjes in mijn hoofd dat ik niet meer weet waar te starten. Bovendien zijn er duizend en één dingen die ik nog in orde wil brengen voor ons meisje er aan komt. En daarbovenop, is het werken weer begonnen, andere leerkrachten zullen het beamen: september is druk!

Wel had ik al snel door dat het een makkelijk projectje was, dus met goede moed ging ik op zoek naar de juiste stof. Het lamsvelletje (namaak uiteraard) vond ik voor een goede prijs in ‘de strik‘ in Ledeberg. Maar als je het online wilt bestellen kan dat ook hier of hier.

De tutorial is kort maar krachtig, maar de afmetingen waren niet wat ik zelf in gedachten had. Eerder maakte ik al enkele babydekentje die qua afmetingen wat kleiner zijn en bij de mama’s enorm in de smaak vielen. Vooral de verhouding met de maxi- cosi vonden ze perfect. Dus maakte ik mijn eigen versie. Als er interesse is wil ik zeker een tutorial voor jullie maken.

Bij deze heb ik alleszins al weer één item die ik van mijn lijstje kan schrappen en dat zorgt weer voor een wat leger hoofd. Momenteel heeft mijn nesteldrang namelijk gezorgd voor een soort van blinde paniek dat ik bijna niets in huis heb. En mensen rond mij kunnen beamen: ik heb al héééél veel! Maar daar vertel ik in een latere post nog wat meer over.

Bewaren

Bewaren

Babyslofjes – Singer naaiboek

Een naaiprojectje voor beginners zei het boek. En hoewel het een makkelijk projectje is, maakt de uitleg het moeilijker dan zou moeten. Sommige dingen werd zo vaag omschreven dat een beginner er volgens mij niet veel mee kan. Het resultaat is echter wel de moeite waard. Ik vind de schoentjes alvast zeer goed gelukt, hoewel mr. cp het een beetje een hoog Donald Duck gehalte vind hebben. Nu ben ik zeer benieuwd hoe het aan een babyvoetje eruit zal zien. Aangezien het maat 3 tot 6 maand is, zal ik wel nog wat moeten wachten.

Patroon: Babyslofjes uit: Aan de slag met Singer, basistechnieken
Stof: Restjes uit mijn eigen restjesvoorraad.

Wil je zelf graag deze schoentjes maken, ga dan zeker naar de bib om het boek te lenen of blader het eens zeer goed door om te kijken of je het wilt kopen. Hieronder toon ik een aantal foto’s die ervoor zorgen dat het toch echt een beginnersprojectje blijft.

Stap 5 ziet er zo uit:

Stap 7 – 9 ziet er zo uit:

Stap 11 -12 ziet er zo uit:

Laat het mij zeker weten als je de slofjes eens gemaakt hebt. Ik ben benieuwd, foto’s mag je me ook altijd doorsturen: creastineblogt@gmail.com.

Bewaren

Bewaren

Het aftellen begint

Sinds afgelopen zondag tik ik de 30 weken aan. Dat betekent dat ik al 2 weken in mijn derde trimester zit, maar toch vind ik die 30 een magisch getal. Nog maar 10 weken te gaan, give or take. De kinderkamer begint langzaam vorm te krijgen, kleertjes krijgen een wasbeurt en enkele kwaaltjes spelen op.

Over de kinderkamer wil ik nog niet te veel verklappen. Je ziet in deze post een paar sneak peeks maar als hij helemaal af is, wil ik er een filmpje van maken zodat ik jullie eens goed rond kan leiden. Ik ben namelijk zeer trots op de kamer. Samen met mr. cp en een deeltje met mijn zus hebben we er heel veel zelf aan gedaan. Alles is met zorg en liefde uitgekozen en veel is tweedehands. Niet dat ik tegen nieuwe dingen ben, maar als ik zo zelf een kast heb geschilderd of een gordijn heb genaaid, haal ik er gewoon veel meer voldoening uit.

Noem het verder maar nestdrang of niet: ik vind het ondertussen zelfs leuk om de was te doen! Ik heb namelijk een nieuw wasrek, een extra eigenlijk, nu kan ik wel 3 wasjes op een dag kwijt en ik vind het heerlijk! Het helpt ook wel dat er tegenwoordig heel veel kinderkleertjes aan hangen. Waarschijnlijk zal ik het een paar dagen na de bevalling wel weer minder leuk vinden als ik het ook druk heb met ons meisje, maar ach, laat me momenteel maar genieten van het wassen.

Ondertussen weten we ook al hoe het geboortekaartje er uit zal zien, heb ik de zakjes voor de doopsuiker ontworpen en ben ik om de stof gegaan. Binnenkort organiseer ik een bandwerk-marathon met mijn zussen en mama om alles te naaien.

Als al dat nog niet genoeg is, begin ik aan mijn lichaam te voelen dat het laatste trimester zich heeft ingezet. Mijn rug doet sneller zeer, ik ben weer sneller moe en jammer genoeg is het brandend maagzuur wat terug gekeerd. Daarbij moet ik vooral opletten dat ik hierdoor niet te veel ga eten om dat branderige gevoel te onderdrukken. Of dat ik toch voor gezonde opties ga en de koekjes en snoepjes links laat staan.

De laatste tien weken, voor mij is het aftellen toch wel wat begonnen hoor.

Babylegging met een verhaal

Sinds ik zwanger ben, ben ik uitgebreid op zoek gegaan naar gratis patronen voor de baby. En er zijn er veel! Dat samen met mijn hormonen zorgde ervoor dat ik in tranen was toen ik per ongeluk het pinterestbord met deze patronen verwijderde. Om te ontdekken dat je een verwijderd bord niet kan herstellen. Ondertussen heb ik mij een avondje toegelegd op zoveel mogelijk terug vinden hiervan en ondertussen heb ik weer een bord vol gratis patronen.

Gisteren wou ik dan ook heel graag aan de slag met het patroontje voor een legging van Emma & Mona. En dat wou ik heuul graag doen met de overlock die ik van mijn man kreeg voor mijn verjaardag. Weer kwamen de hormoontjes een beetje opspelen toen ik (zonder overdrijven) 3u en 15min bezig was om alles goed ingeregen te krijgen. En je mag het volgens Kathleen zwangerschapsdementie noemen, maar na een korte pauze, keek ik nog eens goed naar dat machine en op 10min was het ineens opgelost: ik was iets super simpel vergeten!

Omdat ik na al die moeite zeker niet nog vanalles mis wou doen, besloot ik de legging dan maar te maken in een stofje dat anders toch voor de vuilbak was. Een kleedje, wel mooi maar veels te kort, werd dus een legging voor onze kleine meid.

Ik ben er heel tevreden mee. De keuze voor een teststofje bleek trouwens een heel strak plan te zijn. Die hormonen, of misschien is het gewoon mijn inherente vergeetachtigheid, zorgde er namelijk voor dat de hartjes soms willekeurig ondersteboven stonden.. Je moet er wat voor over hebben.

 

Bewaren

Bewaren

Bewaren

De zomervakantie voor een zwangere leerkracht

Hoera! Zomervakantie! Hier heb ik echt enorm naar uitgekeken. Ik doe mijn job heel graag, maar wie heeft er nu niet graag vakantie? Da’s een serieuze vraag hoor, is er iemand die niet graag vakantie heeft en liever werkt? Ik geniet alleszins enorm van de vakantie en naar deze heb extra veel uitgekeken. Wat ik vooral wil gaan doen is: kuisen, opruimen, wassen,.. Allemaal om het huis klaar te maken voor de baby maar ook een beetje om dat ik dat graag doe.

Volgens mij is het niet de eerste keer dat ik vertel dat ik eigenlijk wel hou van opruimen en kuisen. Zo een grote schoonmaak, daar kan ik echt van genieten. Ik weet nog goed dat ik eens op bezoek was bij mijn nicht en ze vertelde dat ze het wat te rommelig vond liggen bij haar maar er niet echt een beginnen aan zag. Meer had ik niet nodig en een paar tellen later stonden we samen de hele beneden op te ruimen. En (schrik niet te hard): ik vond het leuk!

Deze keer vind ik het natuurlijk extra leuk omdat ik dus alles een beetje klaar kan leggen voor ons meisje. De meeste kasten, meubels en spulletjes zijn al in huis. Of toch, dat denk ik, waarschijnlijk loop ik nog tegen 101 dingen aan die ik vergeten ben te kopen maar dat komt dan wel weer.

Ik ben er trouwens trots op om te vertellen dat ik niets nieuw gekocht heb. Voorlopig is alles in huis voor ons meisje tweedehands of het zijn cadeautjes. Hoe ik dat dan deed, wat het mij gekost heeft en het resultaat van de kinderkamer ga ik jullie zeker later nog vertellen.

Trouwens, mijn vakantie gaat niet alleen rond opruimen draaien hoor. Ik ga nog met de familie een weekje naar Duitsland en zal zeker met mr. Cp ook nog even het land verlaten.

Om jullie helemaal mee te nemen in het avontuur ga ik de hele zomervakantie (jaja, twee dikke maanden) tegen jullie aan kletsen bij Instagram stories. Hopelijk zie ik jullie daar!

Ik mag meisjesstoffen kopen

Een aantal weken gelden ging ik voor het eerst naar het stoffencircus. Ik had net het nieuws gekregen dat we een meisje verwachten en ik moest en zou stofjes inslaan om in de zomervakantie aan de slag te gaan met rokjes, pakjes, kleedjes, broekjes,…

Op internet vond ik niet echt veel stofjes die me aanstonden en toch zeker niet aan een goede prijs. Het stoffenspektakel bleek nog eeuwen in de toekomst te liggen maar daar was het stoffencircus to the rescue. Eigenlijk bleek dit een aangenamere markt dan het stoffenspektakel. Je hebt wel wat minder, maar de sfeer is rustiger en aangenamer. Vanaf nu ga ik deze markt dus ook in mijn agenda zetten.

Omdat ik wist dat het een meisje zou worden, moest ik me dus niet meer inhouden en neutrale dingen kopen. Ik ging volop voor echte meisjesstoffen.

 

Ondertussen ben ik met één stofje al aan de slag gegaan om nog een kruippakje te maken in het allerkleinste maatje. Hopelijk past ze er in, je weet natuurlijk nooit hoe groot ze zal zijn. Maar als ze er niet inpast heb ik ook niet zo heel veel tijd verloren. Het is een makkelijk en snel projectje en sowieso leuk om te maken.