Ledikantdekentje – afmetingen

Ik weet niet of jij iemand bent die ook naait, maar als je zelf kan naaien valt het je soms wel eens zwaar om voor veel geld iets te kopen dat je voor weinig zelf kan maken. Zeker als het ook weinig moeite is. Een dekentje naaien is in principe gewoon twee lappen stof  aan elkaar naaien en klaar. Weinig moeite, maar met de keuze van de stofjes die ik maakte niet per se voordeliger. Ach ja, als we er maar van genieten, toch?

Ik besloot wel dat ik wat meer uitdaging wou bij het dekentje voor Elisa en zette er de eerste letter van haar naam op. Bij het meten maakte ik wat fouten en belande zo met een dekentje waarbij de wafelstof aan de voorkant terugkomt.

Voor dit dekentje heb ik geen patroon gebruikt en ben ik gewoon gaan googelen naar de standaard afmetingen van een dekentje voor in een ledikant. Als je dit ook wilt maken met een overlap aan de voorkant, raad ik je de volgende afmetingen aan:

Benodigde stof:

  • Wafelstof: 1,02m x 1,64m
  • Katoen: 1,02m x 1,02m

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Een maand mama

Poppemie, schatje, snoepje, drolletje, reutelkontje, dropje,… Allerlei namen hebben de revue al gepasseerd. Haar naam is Elisa, maar het gaat vanzelf. Ik ben nu een maand mama en begin ervan te genieten. Dit ging niet per direct en dat verhaal wil ik met jullie delen.

Mijn bevallingsverhaal is eigenlijk het begin van dit verhaal maar ik kies er toch voor om nog even te wachten voor ik dat op papier zet. Iets met weinig tijd een baby en prioriteiten enzo. Het was alleszins een zware bevalling die mij enorm moe gemaakt heeft. De komst van Elisa is dus met een serieuze vermoeidheid gestart. Ik wist niet dat het ook met serieuze onzekerheid zou starten.

De eerste dag ging helemaal prima, ze was rustig rond aan het kijken of sliep soms ineens 4 uur aan een stuk. Blijkbaar zijn baby’s ook gewoon moe van een bevalling, want daarna haalde ze het ineens dubbel en dik in. Ik  wou heel graag borstvoeding geven en zij wou heel graag drinken: lees om het uur. Dat was dus een uur eten geven, een half uur wiegen, een half uur slapen om dan terug van nul te starten. Het was een uitputtingsslag. Tussendoor moest ze ook enorm veel overgeven en zeer hard persen voor haar scheetjes, dus vaak sliep ze tussendoor ook heel slecht.

Er waren wel momenten dat ze eens wat langer sliep hoor, maar die kon ze zeer goed plannen wanneer er bezoek was. Leuk voor het bezoek, maar ik zag een uurtje of twee slaap aan me voorbij gaan.

Oververmoeid en huilend de nacht door ging ik ten rade bij heel veel mensen: de vroedvrouwen, vriendinnen en vooral mijn zus. Allemaal kwamen ze met raad en door dat allemaal samen te voegen en er mijn eigen ding van te maken ging het ineens na twee weken beter. Wat ik deed? Een mengeling van: inbakeren, osteopaat, druppeltjes voor de krampen, kersenpitkussen voor de krampen, betere boerhouding voor het overgeven én voeden op schema.

Ik kan alles 100% aanraden, maar vooral over voeden op schema ben ik bijna lyrisch. Het geeft mij rust dat ik weet wanneer ik haar best eten geef maar ook wanneer ik het zonder problemen kan proberen uitstellen. Dat uitstellen doe ik door te wiegen, rond te lopen, een tut te geven of wat te spelen. Als deze dingen niet helpen laat ik haar niet huilen en overstuur worden maar geef ik toch eerder eten. (dus vlieg me niet aan: ik laat ze niet maar een beetje huilen). Sinds ik dat doe ervaar ik bij haar ook meer rust.

Je vraagt je misschien af wat ik nu dan wel versta onder ‘het gaat beter‘. Overdag heeft ze terug wat wakkere momenten waarin ze gewoon tevreden is. Ze wil dan wel meestal gepakt worden, maar daar is ze dan ook blij mee. De scheetjes moet ze minder hard op persen en ze zit dus veel minder te friemelen de hele dag door. Ze slaapt grotere blokken, ‘s nachts geef ik bijvoorbeeld wel enkel op vraag eten en ze heeft nu al een hele week dat ze een slaapje doet van 3 uur, dan even drinkt om dan een slaapje van 4 uur te doen. Heerlijk is dat. En sinds ik een warmwaterkruik gebruik om haar bedje en box op te warmen slaapt ze ‘s nachts één blok in haar bedje en overdag soms ook eens een blok van 2u in haar box.

Doordat zij zich duidelijk beter voelt, voel ik me ook beter. De onzekerheid is er zeker nog en ik zit soms nog eens wat te huilen omdat het vermoeiend is en ik niet altijd weet wat te doen. Maar ik heb goede momenten waar ik me aan kan optrekken en kan daardoor steeds meer genieten van mijn dochter. De moeilijkere momenten kan ik nu wat beter aan.

Wat ik nu wel heb is dat elke keer dat het goed gaat, ik schrik heb dat het een ‘one-time-event’ is en dat het weer slecht gaat gaan. Ik hou dus de hele tijd mijn hart een beetje vast. Ik vraag me af of jullie dat herkennen of dat ik daar de enige in ben?

Welkom Elisa

Als je mij volgt op social media weet je het al: Elisa is geboren!

Op 2 november heeft ze ons gezinnetje aangevuld met haar 3,730 kilo en 52 centimeters.

Ondertussen ben ik bijna een maand mama. Het is al een hele rollercoaster geweest van emoties. Volgende week vertel ik alvast hoe ik deze eerste maand ervaren heb. Mijn bevallingsverhaal komt zeker ook nog online dus hou me in de gaten. Dat kan je doen op deze blog maar ook via instagram en facebook, daar deel ik meestal nog meer foto’s en korte updates.

Wat je vanaf nu mag verwachten op deze blog? Het zelfde als anders maar met meer baby- gerelateerde artikelen ertussen. Ik blijf namelijk heel graag naaien en heb nog een aantal leuke projectjes die ik graag wil delen met jullie. Dat probeer ik nog steeds wekelijks te doen.

Stress voor de babyuitzet

Onlangs kreeg ik vanuit verschillende hoeken de vraag: wat heb je nog allemaal nodig voor de baby. Waarschijnlijk waren dat zéér subtiele vragen naar: ‘wat kan ik kopen als cadeau’. Mijn oma was iets meer rechtuit en stelde die vraag gewoon direct. Of het nu subtiel of direct gevraagd wordt, dat maakt me allemaal niet uit. Maar het deed me stilstaan bij het feit dat ik mijn stress kwijt ben.

Op week 36 van de zwangerschap vertelde ik nog dat ik de hele tijd stress had dat ik niets in huis had. Als ik dan probeerde te bedenken wat, kon ik zelden iets concreet opnoemen. Ondertussen ben ik 39 weken als ik dit schrijf en heb ik nog wel wat dingen bijgekocht. Ik merk dat ik een groot deel van de stress kwijt ben en dat komt niet alleen omdat ik nog wat dingen gekocht heb. Als ik bedenk wat ik nog zou willen kopen, sta ik namelijk veel vaker stil bij het feit dat zo een meisje eigenlijk echt niet veel meer nodig heeft dan liefde, warmte, een propere plek om te slapen en een borst. Heb ik dan toch iets niet in huis dan kan ik het later wel nog halen. – lees mr. cp er om sturen of online bestellen –

Een aantal dingetjes die ik wel nog zou willen kopen als ik merk dat het nodig is staan gepind op het geheime bord voor ons meisje. Maar enkele wil ik wel even met jullie delen:

Luiertas:

Ik hoor jullie al denken: een luiertas, dat koop je toch direct? Dat is toch één van de eerste dingen? Nu in de winkels vond ik de luiertassen er allemaal zo lomp en meestal ook redelijk lelijk uitzien. Het leek mij even handig om een shopper te kopen en daar gewoon alles in te kwakken. En ja, een luiertas heeft zo van die handige zakjes, maar hoe meer ruimte: hoe meer rommel toch? Dus ik besloot om gewoon mijn bestaande tas te gebruiken in het begin en te zien of deze aanpak ook werkt. Ondertussen heb ik wel al gezien dat een luiertas voordelen kan hebben én ik ontdekte er zelfs eentje die ik mooi vind. Dus misschien koop ik deze wel nog eens.

Kersenpitkussen:

Een kersenpitkussen is nu niet zo een bijzondere aankoop en daar zouden niet veel mensen over twijfelen. Voor mezelf heb ik ook een gewoon kussentje zonder veel toeters en bellen. Ook heb ik een hele grote doos met kersenpitten waardoor ik met gemak in een klein half uurtje een kussentje in elkaar kan steken. Maar: ik heb me laten wijsmaken dat deze kussentjes door de vorm beter zouden zijn om het gewicht en de warmte gelijk te verdelen. Als iemand er ervaring mee heeft, laat het zeker weten!

Update: ondertussen heb ik deze gekocht en ben ik er super content van. Bijna elke keer dat ze komt drinken leg ik dit al op haar buikje tegen de krampjes.

Slaapzak:

Nog voor de warmte twijfel ik ook enorm om de slaapzak van Puckababy te kopen. Dekentjes heb ik genoeg, maar ik blijf toch altijd twijfelen of onze meid het wel warm genoeg gaat hebben. Ze zal misschien in de winter wat extra nodig hebben. Deze slaapzakjes van Puckababy zijn ook de enige die ik tot nu toe gevonden heb die ook voor newborn zijn.

Zijn er aankopen die jij nog echt zou aanraden of heb ik hier iets opgesomd dat je meer dan afraad? Laat het me zeker weten in de reacties, zo helpen we elkaar.

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Baby outfit met gratis patronen – Stik Belgique

Tussen al het naaien voor mijn eigen baby door, zijn er nog andere baby’s die wat aandacht verdienen. Momenteel zijn 2 van mijn vriendinnen zwanger en zijn er 2 net bevallen. Een babyboom zal ik het nog niet noemen maar het is toch heel wat. Deze keer was het de beurt aan een vriendin die ik al ken van toen ‘get ready’ nog een hippe groep was.

Terwijl ik dit pakje naaide was ik zelf 36 weken zwanger, hoog tijd om dus even iets te naaien voordat ik gekluisterd zit aan een baby. De patroontjes zijn ondertussen al wat oude bekenden van mij. Dat samen met de overlock die ik deze zomer kreeg, zorgde ervoor dat ik op een middag deze twee stuks in elkaar geflanst had.

Het zijn trouwens twee patroontjes van belgische maak en volgens mij zijn ze al eindeloos door anderen gemaakt. Het is leuk om te zien hoe andere mensen met hetzelfde patroon toch aan een ander resultaat komen, soms is het een heel ander zicht!

Het broekje is de babylegging van Emma en Mona dat ik eerder al eens genaaid heb van een oud kleedje. Ik koos er weer voor om het te maken met de eigen stof als boordstof en zonder elastiek. Die elastiek lijkt me geen meerwaarde te zijn, plus het is extra werk he 🙂

Het truitje is eigenlijk het bovenste deel van het kruippakje van Kiind. Voor onze eigen baby heb ik dit ook al gemaakt maar die is voorlopig nog geheim. Het principe om dit goed in te korten zal ik nog een keertje uitleggen als ik het truitje van onze eigen meid toon.

Stof: stoffenspektakel 11.95/m


Meer moois van Stik Belgique kan je vinden op de blog van Flaflinko. Daar doet ze een heuse wedstrijd om haar blogverjaardag te vieren. Zelf kan je ook nog meedoen tot 5 november. Doen!

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Werken tot week 39 van de zwangerschap – aan te raden?

Dag één van mijn bevallingsverlof zit er bijna op. Ik ben er geraakt, ik heb 39 weken kunnen blijven werken. Waarom ik dat zo graag wou, hoe dat was en hoe ik het verlof nu ervaar wil ik even vertellen in deze post. Het is namelijk geen peace of cake..

Waarom:

Al snel toen ik zwanger werd besloot ik dat ik redelijk lang thuis wil zijn na de geboorte. Mijn uitgerekende datum kwam zeer goed uit omdat ik dan met alle verlofstelsels die er in het onderwijs bestaan, voor kon zorgen dat ik al zeker tot aan de zomervakantie thuis kon zijn. De voorwaarde voor deze schitterende planning, was wel dat ik tot week 39 zou kunnen werken. Of dat dacht ik toen toch.

Je moet weten het onderwijs, verlofstelsels en alle informatie die je doorkrijgt hierover zijn vaak niet heel eenduidig. Dat zorgde ervoor dat ik pas rond week 36 er achter kwam dat ik helemaal niet per se tot week 39 zou moeten werken. Mr. cp zei ondertussen al langer dat als ik het niet meer zag zitten ik het niet verder moest doen maar ik besloot toch voor de 39 weken te gaan.

Twee redenen had ik hiervoor: elke week extra zou een week loon extra zijn, want er zit een verlofstelsel tussen zonder loon. Goed, deze reden was nog makkelijk over boord te gooien. Maar voor mezelf was de grootste reden namelijk dat ik het nu zo had afgesproken. Mijn collega’s en leerlingen rekenden er op. Ik weet ook wel dat als ik ineens niet meer kon of wou ze dat kei hard zouden begrijpen. Het was meer een gevoel vanuit mezelf: ik had het nu zo afgesproken en wou doorzetten.

Andere job- inhoud:

Dat het niet altijd makkelijk geweest is kan je waarschijnlijk wel raden. Daar kwam nog eens bij dat ik vanaf september andere vakken en andere klassen zou krijgen. Waar ik voor de zomervakantie bij wat rugpijn nog de leerlingen bij mij aan de bureau kon laten komen voor de verbetering van hun reken- of taal oefeningen, stond ik nu geen moment meer stil. Ik gaf ineens koken, kuisen, handwerk en kaarsenatelier. Fysiek was het ineens intensiever en meestal was ik dan ook na een dag (of zelfs maar 2 uur) werken niet meer in staat iets te doen met mijn avond. Zelfs een boek lezen was me te veel.

Ook mentaal was het niet makkelijk om in september, hoogzwanger terug te starten. Ik had net een hele zomervakantie gespendeerd aan het voorbereiden voor ons meisje, en ineens moest ik mentaal weer ergens anders op gefocust zijn. Ik kwam als het ware uit een cocon van voorbereidingen en dat terwijl de datum steeds dichterbij kwam.

Eindelijk verlof:

Nu heb ik eindelijk verlof. En als je me op instagram volgt weet je al dat ik geen zittend gat heb. Vandaag heb ik de hele dag gekuist en opgeruimd. Met als gevolg dat ik mijn rug even hard voel als na een dag werken. Hoewel ik dat waarschijnlijk wel wat aan nesteldrang kan wijden, toont me dat toch dat het werken tot 39 weken een goede keuze was. Ik ben toch iemand die graag bezig is en me anders wel met andere zaken zou vermoeien.

Bovendien merk ik nu al dat dit verlof een wachtspelletje gaat worden. Ik ben veel meer bezig nu met ‘wanneer komt ze’. Elk krampje en steekje, merk ik op en dan zit ik daar te hopen en te verlangen dat het meer wordt. Maar waarschijnlijk als ik dit morgen online post, is ze er nog niet. Check ook hiervoor mijn instagram 🙂

Werken tot 39 weken aan te raden?

Zou ik dit nu aanraden aan anderen? Ik denk dat ik hier een zéér cliche antwoord op ga geven: dat moet je helemaal zelf aanvoelen namelijk. Mijn lichaam heeft mij twee keer vertelt dat ik niet moest gaan werken, en dan heb ik een ziekendag genomen. Verder merkte ik dat ik tot mijn limiet ging, soms een beetje er over. Dus ik zou je aanraden om te zorgen dat je nog net iets beter luistert naar je lichaam dan ik. Voor de ene is dat werken tot week 39 voor de ander is het al genoeg geweest op week 20: you do you!

Hebben jullie lang gewerkt of zijn jullie van plan te werken? Zou je het anderen aanraden of afraden? Laat het zeker weten in de reacties, zo helpen we elkaar.

39 weken: Mind the whale

Als ik dit schrijf ben ik nog maar een paar daagjes verwijderd van de 39 weken. Vooruit schrijven is nooit een probleem maar het zou dus zo maar eens kunnen dat dit bericht online komt en ik al een lief meisje heb verwelkomd. Hou dus zeker mijn Instagram in de gaten, daar zal het al snel verschijnen! Ondertussen neem ik jullie mee voor een update.

Walvis:

De hele zwangerschap lang heb ik mij redelijk fit gevoeld. Goed, ik had wel zeer vermoeiende eerste weken, maar fysiek kon ik elke beweging nog doen: schoenen aandoen, bukken, uit de auto stappen, uit de zetel komen, … het lukte me allemaal. Als je niet zwanger bent zal je wel denken – wat zij nu leuk vind – maar geloof me, het is pure verwennerij als je dit lang kan doen. Sinds twee dagen – ja echt, zo plots – voel ik mij wél als een walrus. Al die bewegingen worden mij te veel en het voelt aan als een echte overwinning als ik me in bed van de ene naar de andere zij heb kunnen draaien.

Striemen:

De staat van mijn lichaam is ook een beetje aan het veranderen. Natuurlijk wist ik dat ik na de bevalling nooit meer de strakke buik zou hebben die ik had (kucht zéér hard). Maar ik ging er ook van uit dat ik vol met striemen zou staan na de komst van die ukkepuk. Toen er echter op week 37 nog geen scheurtje te zien was, werd ik echt hoopvol. Zou ik er zonder striemen vanaf komen? Week 38 liet me toch een beetje twijfelen, en met week 39 wist ik het zeker: ze zijn onderweg. Ach ja: oorlogswonden enzo he?

Ze mag nu al komen:

Sinds twee dagen, ja inderdaad weer die twee dagen, heb ik ook echt het gevoel dat ze mag komen. Daarvoor leek het mij allemaal nog wat te vroeg, vooral voor haar, maar ik had ook nog van alles te doen voor haar komst. Maar nu kan ik echt met moeite wachten. Elke keer dat ik een steek of een krampje voel, hoop ik dat het zo ver is.

Werken:

Over dit onderwerp wil ik heel graag nog wat meer vertellen, een uitgebreide blogpost volgt dus nog. Momenteel ben ik namelijk nog aan het werk. Tot 39 weken zwanger werken is toch minder evident dan ik eerst dacht. Als je dit leest is het morgen mijn laatste dag en daarna start mijn bevallingsverlof. Ik zie er dan ook echt naar uit om thuis op het gemak nog wat spulletjes klaar te zetten, wat te naaien en vooral veel te rusten.

Insta bevallingsverlof:

Over dat bevallingsverlof ook het volgende, ik ga proberen om vanaf morgen ook via Instagram en vooral Instagram stories jullie wat mee te nemen in hoe dit verlof voor mij is. Ik zeg echt zeer duidelijk ‘proberen’ omdat ik geen belofte doe dat er elke dag iets online komt. Stel je voor dat ik dan een dagje niets post: weten jullie direct hoe laat het is 🙂 Wie komt me volgen?

Mama’s eerste stapjes – Esther Kaper

Ongeveer een jaar voordat ik zwanger werd kwam ik dit boek tegen in de boekenwinkel ‘het goede boek‘. Onder het mom: kijken kan geen kwaad, bladerde ik het boek even kort door. Direct wist ik dat als ik zwanger zou worden, ik dit boek wil hebben. Ondertussen kreeg ik het boek voor mijn verjaardag en heb ik het in een sneltempo uitgelezen.

Ik vond het een zeer goed boek. Als je op zoek bent naar een boek die stap voor stap vertelt wat er in de zwangerschap en na de zwangerschap lichamelijk gebeurd dan is dit niet het boek dat je zoekt. Het is vooral een boek met getuigenissen van Esther Kaper zelf en van heel veel andere vrouwen. Ze spreken over de relatie met je man, met je kind en met God in het eerste jaar.

Het is een heel eerlijk boek over hoe je leven kan en zal veranderen en hoe anderen dit ervaren hebben. Er staan hier en daar wat tips in maar dat was niet waarom ik het een goed boek vond. De herkenning van situaties sprak mij vooral aan. Als je zwanger bent wil je graag praten over hoe je dat ervaart maar ook wil je verhalen horen van anderen, en dat krijg je hier. Regelmatig zat ik in tranen te lezen, vooral bij de verhalen over hoe ze de eerste keer hun kindje vast hadden. Maar dat kan ook wat hormoongerelateerd zijn nu dat mijn zwangerschap op z’n einde loopt.

Dit boek zou ik je als zwangere vrouw of pas bevallen vrouw zeker aanraden. Niet om er kei veel uit te leren en nog meer om de oren geslagen te worden met tips, maar vooral om even eerlijke korte anekdotes van andere te horen die je laten weten dat je er niet alleen voor staat.


4/5
Mama’s eerste stapjes – Esther Kaper
9.95 euro – koop het boek hier

Bewaren

Hoes wipper

Als je een hoesje wilt maken voor een wipper, en je tikt ‘hoes wipper maken’ in bij google, dan ben je rijkelijk gezegend met tutorials, tenminste, ALS je een ‘soft balance relax’ hebt van Babybjörn. Heb je iets anders, pech gehad, zoek het zelf maar uit. Aangezien ik een wipper heb van Chicco mocht ik het dus helemaal zelf uitzoeken.

Toen ik dat besefte en toch al de stof had gekocht was ik een beetje gedemotiveerd. Het is niet zo een heel makkelijk projectje om zomaar even uit te zoeken en over te tekenen. Ik begon dus aan dit werkje met het idee: ‘het zal toch mislukken’. Daardoor vloog ik ook echt door het werkje. Snel snel tekende ik het patroontje (zeer slordig dus), nam ik dat over op de stof, besloot ik het nog aan te passen en te combineren met een ander stofje en naaide ik het in elkaar.

Als je van dicht kijkt zie je dan ook wel dat het wat gehaast in elkaar gezet is. Van wat verder vind ik het er eigenlijk toch nog heel goed uitzien. Of het echt praktisch is moet zich nog uitwijzen, maar als de baby toch even wat spuugt of wat vuilmaakt kan het even in de was.

Uit dit projectje heb ik eigenlijk geleerd dat ik wat minder moet treuzelen. Misschien ging ik een beetje te snel aan de slag, maar vaak ben ik nogal een treuzelaar. Ik kan echt een half uur nodeloos zitten staren naar mijn stofje voor ik die schaar durf te hanteren. En dat besluit om nog een ander stofje te gebruiken zou normaal makkelijk 45 min kunnen duren. Nu besloot ik het op 5 minuten, een record!

Zijn jullie ook zo’n treuzelaars of vliegen jullie er juist direct in?

36 weken zwanger = worstjes als vingers

36 weken zwanger alweer. Ondertussen kan ik me al niet meer goed voorstellen hoe het is om een platte buik te hebben, relatief plat dan toch ;). En iedereen zal het snappen als ik zeg dat ik enorm uitzie naar de komst van die kleine meid. Ik wil ze dolgraag in mijn armen houden en niet meer afgeven, enkel Mr. Cp krijgt misschien de toelating om ze vlak naast mij vast te houden.

Je merkt het al, ik loop wat emotioneel rond. Voor de kleinste dingen kan ik huilen, een verhaal over een geboorte, een stuk op tv, … . Onlangs zat ik in de zetel te huilen en vroeg Mr. Cp wat er aan de hand was, mijn antwoord: ‘ik weet het zelf niet’. Bovendien stress ik vaak over het idee dat ik nog zoveel moet doen en kopen, terwijl ik amper kan bedenken wat ik dan niet in huis heb. Rationeel denken ik dus ook tijdelijk verleden tijd.

Wandelen gaat ook niet meer zoals het hoort, ik begin behoorlijk te waggelen volgens mij. Maar vooral begint het pijn te doen. Als ik meer dan 10min wandel begint mijn staartbeentje te voelen alsof ik van een speelhuisje naar beneden ben gegleden, maar dan niet via de glijbaan, nee: via de trap.

En ook mijn vingers doen pijn. Ik hoor je al denken, wat heeft dat nu met de zwangerschap te maken. Wel, als je vingers zo dik worden als een goede braadworst van al het vocht in je lijf, zal het je niet verbazen dat dat niet zo prettig voelt. ‘s Ochtends is het ergste moment, dan heb ik alle moed van de wereld nodig om mijn deken vast te nemen en van me af te slaan. Niet omdat ik niet wil opstaan (aleja, dat ook) maar vooral omdat het pijn doet die dekens op te tillen!

Ach ja, kwaaltjes he. Volgens mij heb ik hiermee nog altijd niet te klagen. De hele zwangerschap lang heb ik geen één keer moeten overgeven en heb ik ongeveer alles kunnen doen wat ik wou.

Je hoort het al aan hoe ik spreek, alsof het er bijna op zit. Wel zo voelt het wel een beetje. Het komt nu zo dichtbij dat het voelt alsof ik nu al wat afscheid neem van het zwanger zijn en goedemorgen zeg aan de toekomst met een extra gezinslid. Op zich zou ze al over een week geboren mogen worden. En hoewel ik niet kan wachten tot ze er is, hoop ik toch dat ze nog drie weken extra krijgt om te groeien, ontwikkelen en genieten van de geborgenheid binnenin.