De gratis trui

Een tijd geleden ging ik naar een naaiweekend. Echt een super tof idee. Je kan gezellig doornaaien zonder afleidingen, raad vragen aan mensen die er iets van kennen en gezellig kletsen. Daar werd een naai bingo georganiseerd. Iedereen nam wat mee en als je bingo had mocht je een pakje van de stapel kiezen. In mijn pakje zat onder andere dit mooie stofje.

Op het einde van het weekend had ik nog een klein uurtje over en wou ik graag iets doen met het stofje. Zelf had ik niet echt een geschikt patroontje mee want alles wat ik wou maken had ik geknipt mee. Dus ik vroeg eens rond of iemand een leuk idee had. Verrassend genoeg had dezelfde dame waarvan het stofje was wel een leuk patroon. Ik nam het over en knipte de stof al.

Thuis naaide ik nog wat verder en nog een uurtje later had ik een nieuwe trui. Ik overdrijf niet, het is zo een simpel patroontje dat ik het later nog eens maakte. Maar dat is voor een andere keer.

Als je goed kijkt kan je zien bij de mouwen dat er een streep in genaaid zit. Dat is omdat het stofje eigenlijk te klein was om de mouw er nog in één stuk uit te knippen. Dus naaide ik het er gewoon apart aan.

Een als je zeer goed kijkt kan je zelfs zien dat de stof al een beetje opgewold is. Haha, ik draag het gewoon zo graag en had geen geduld om te wacht tot ik er eens over ging bloggen, dus het is al een tijdje in rotatie.

Deze foto’s nam ik trouwens terwijl Elisa binnen stond en heel graag naar buiten wou, dus ik was een beetje afgeleid.


Help! Wasbaar luieren?

Eigenlijk schaam ik me er een beetje voor. Ik ben al sinds Elisa haar geboorte, of eigenlijk al ervoor, aan het twijfelen over wasbaar luieren. Hoewel niet helemaal, tot een paar maanden voor haar geboorte was ik er zeker van dat ik dit zou doen. Goed voor het milieu en de portemonnee. Maar die laatste maanden ging ik me er in verdiepen en durfde ik de sprong niet wagen.

Misschien zou ik het luiheid kunnen noemen. Ik las al die verhalen op de facebookgroepjes van de wasbare luierbrigade over lekkende luiers, uitslag op de billetjes, zoektochten naar de juiste boosters… En ik raakte helemaal de weg kwijt, zo een zoektocht daar had ik geen zin in. Daarbovenop kwam nog dat ik er toch mee inzat dat Elisa misschien een te dik pamperkontje zou krijgen en dat voor de kleding wat lastig zou zijn en misschien zelfs minder schattig.

Ondertussen ben ik er al van overtuigd dat Elisa nooit minder schattig kan zijn. Haar schattigheid is niet te evenaren groot, zoals waarschijnlijk elke mama wel denkt van haar kind. Ergens onderweg kwam ik wel op een rommelmarkt wasbare zwemluiers tegen (totsbots voor de geïnteresseerden). Dat leek mij wel nog eens goed om uit te proberen. Ze waren bijna ongebruikt en leken me zeer praktisch.

Het duurde een tijdje voordat we gingen zwemmen met haar en de eerste keer durfde ik de wasbare luiers die ik mee had niet gebruiken. De dame achter de kassa waarschuwde me zeer uitdrukkelijk voor een stof in het water dat zou verkleuren als er urine in komt. (Was dat geen fabeltje?) Het zou niet de eerste keer zijn dat ze het badje op kosten van de ouders had moeten laten legen waarschuwde ze me. Dus ik kocht braaf een zwemluiertje aan de balie.

Vandaag echter besloot ik stoer de zwemluier te gebruiken die ik toen kocht. Met een beetje proppen past ze er nog net in. Ik moet eerlijk zijn: ik ben fan! Geen te dik pamperkontje, het deed zijn werk (denk ik dan toch) en ik kan het gewoon nog eens gebruiken. Ondertussen ben ik al even gaan speuren op het internet en ik ga de volgende maat van zwemluiers kopen. Twee voor de zekerheid. Als we op vakantie gaan lijkt me dat toch het handigste.

Het heeft me ook weer aan het denken gezet om ook gewoon zo wasbaar te luieren. Daarnet zat ik weer op het internet vol goede moed, maar .. helaas .. ik ben weer in paniek. Wat als ik zakken geld steek in de verkeerde luier en ze na een uur al doorlekt of ze direct rode billetjes heeft?


Momlife- #8 Ik heb last van een herfstdipje

Dit bericht wou ik beginnen met te vertellen dat ik in een blogdipje zit. Maar eigenlijk is het meer dan dat, ik zit in een blog-, lees-, naai-, … dipje. Dus besloot ik dat ik alles samen maar een herfstdipje ga noemen. Begrijp me niet verkeerd: ik ben niet ongelukkig of slecht gezind. Mijn energiepeil staat gewoon al heel lang op een zeer laag pitje.

‘s Ochtends begin ik meestal met veel energie en vastberaden om er een goede dag van te maken. Ik zal gaan lezen of naaien, bloggen en het huis zeer goed onderhouden. Als Elisa wakker is is dat sowieso al redelijk moeilijk. Ze speelt niet zo graag alleen. Als ik met het huishouden bezig ben valt dat nog wel mee maar bloggen, naaien of lezen zit er niet in: dan weet ze me wel te vinden. Het huishouden spaar ik dus gedeeltelijk op voor wanneer ze wakker is zodat ze ook wat alleen leert spelen.

Als ze dan slaapt, wat ze momenteel nog 2 keer per dag prima doet, ben ik meestal even blij met de rust. Ik wil dan eerst wat in de zetel zitten voor ik iets doe, maar meestal zorgt het ervoor dat ik in de zetel blijf zitten tv of youtube kijkend tot ze weer wakker is. Van naaien, bloggen, lezen,.. komt er allemaal niets in huis. Eerst iets doen en dan pas in de zetel gaan zitten is ook moeilijk, ik weet nooit helemaal zeker hoe lang Elisa gaat slapen en als ze vroeger wakker zou worden ben ik mijn rustig momentje kwijt.

Hoe dan ook, ik vind het moeilijk om er de vinger op te leggen waardoor ik me zo moeilijk ergens aan kan zetten. De herfst zorgt er wel voor dat ik heel vroeg moe ben. Ik neem al een maandje vitaminen voor wat meer energie maar dat lijkt ook niet te helpen.

Als jullie nog tips hebben om mij te helpen met mezelf te herpakken laat het dan zeker weten. Ik wou het bij deze graag even van me afschrijven, noem het cathartis ofzo maar alleszins als ik het zo in de wereld gooi geeft het mij misschien weer wat energie om mij echt te herpakken.

Ik ga nu slapen en morgen sta ik weer op met hoop en energie, en ik hoop zo dat dit herfstdipje geen winterdipje en later lentedipje gaat worden…

Elisa 1 JAAR!

Elisa werd 1 jaar! Dat is een mijlpaal die niet kan ontbreken op mijn blog vind ik zo. We hebben het uitgebreid met twee feestjes (onze familie is te groot om in één keer te doen) en ondertussen zijn we al meer dan een week verder.

Ze verjaarde op 2 november en ik moet zeggen ik was er best emotioneel van. In verschillende kringen wordt ze nu al een dreumes genoemd.. een dreumes.. Voor mij is ze pas een dreumes als ze los kan stappen. Kwestie van het groot worden een klein beetje uit te stellen. Vaak hoop ik dat ze iets zal kunnen of zie ik uit naar de volgende stap, maar afgelopen week wou ik haar toch zo even klein houden. Ik denk dat ik het best zo kan omschrijven: ‘ik mis haar nu al‘. Ik mis nu al de momenten dat ze alleen bij mij wilt zijn, dat ze zo oplicht als ze mij ziet, dat ze kijkt of ik nog in de buurt ben en dat ze zelfs oogcontact zoekt bij het laten van een moeilijke scheet ;).

Elisa is een geweldige meid. Ze is sociaal en vindt het leuk als andere mensen haar aandacht geven. Ze is vrolijk en avontuurlijk, ze is druk en zit toch ook graag even een boekje te lezen. Ze kan koppig zijn maar leert ook langzaamaan dat nee ook nee betekent en legt zich er dan bij neer.

Momenteel stapt ze nog niet zelf maar ze doet niet liever dan aan de hand rond te stappen. Wat mij een zere rug heeft bezorgd. Sinds ze maar één handje nodig heeft hoef ik minder diep te bukken en gaat het beter. Ik vermoed soms dat ze het wel zou kunnen alleen, maar dat ze het zo gewoon is dat ik haar toch wel help en dat ze zich dus een beetje laat bedienen..

Ze eet ondertussen ook volledig met de pot mee. Ik heb die papjes afgezworen een week voor ze 1 jaar werd. Ze zat toch de hele tijd te vragen naar ons eten en zag die papjes steeds minder goed zitten. Hoewel ze in de opvang toch nog papjes eet.. (zei ik al dat ze koppig kan zijn?).

Wat kan ik nog zeggen over Elisa? Er is zoveel om te vertellen maar omdat ik er zo emotioneel over ben kan ik het zo moeilijk onder woorden brengen. Het helpt ook niet dat er hier een emotioneel liedje opstaat en ik dus bijna half in tranen ben. Dus ik sluit maar af met een paar woorden naar Elisa gericht.

Elisa: Ik zie enorm uit naar wat we allemaal samen gaan meemaken, waar we samen over gaan lachen en waar we samen over gaan huilen. Ik zie er naar uit dat je jezelf ontwikkelt en dat ik daarin een steun mag zijn. En ik mis je nu al lieve schat. Al mijn liefde, altijd.

Herfst t- shirt

Onder de noemer ‘blogposts die je nog van mij te goed had’ verschijnt deze denk ik. Het is ongeveer een vier of vijf maanden geleden dat ik voor mr. Cp een t- shirt naaide. Zo ongeveer net in de paar weken die ik had tussen mijn twee ontstekingen aan mijn pols. Volgens mij was dat ook de reden dat ik er nooit over geschreven heb: ik kon letterlijk niet typen. Nu gelukkig weer wel.

Een andere reden kan zijn dat mr. Cp er niet helemaal tevreden over is. Hij vindt het wel mooi en het zit ook goed maar hij denkt dat het patroontje er op misschien net iets te vrouwelijk is. Zelf vind ik dat niet maar ik zit er ook niet mee in dat hij het dan niet zo vaak draagt, hij moet zich er wel goed in voelen he.

Het patroontje is gebaseerd op dat wat ik ooit maakte als Han Solo- outfit voor hem. Ik tekende toen een t- shirt over en bewerkte dat wat. Dit patroontje heb ik nu weer gebruikt maar dan zonder de kraag en de v- hals. Eigenlijk was het best weinig werk en makkelijk zeker met een overlock.

Ik ga er zeker nog voor hem maken maar dan moet hij zelf de stof maar komen kiezen. Hij is er namelijk wel heel tevreden over hoe het t- shirt valt: eindelijke een t- shirt dat lang genoeg is en niet heel zijn rug toont als hij bukt: lekker warm in de herfst 🙂

Naaide jullie ooit iets voor je man/vriend wat niet vaak gedragen werd? Vonden jullie dat erg?

Baby update – Elisa 10 maanden

Deze week heb ik redelijk wat gehuild: Elisa is namelijk gestart bij de onthaalmoeder. Twee dagen in de week gaat ze daarnaartoe. Ik had niet verwacht het er zo moeilijk mee te hebben, gelukkig heb ik een lange rit naar mijn werk dus waren de tranen tijdig gedroogd. Elisa heeft het er trouwens stukken makkelijker mee hoor, die speelt er lekker op los en doet het daar heel goed!

Ze is nu 10 maanden die dochter van mij en wat een kapoen. Soms kan ik echt naar haar kijken en verschieten van hoe groot ze nu al is. Ik zeg dit wetende dat ik dit ooit ga teruglezen en denken ‘moh gij rare, zo een klein pagatterke’. Toch vind ik haar nu groot. Volgens de groeicurve is ze ook net iets groter dan gemiddeld wat niet heel raar is want ik ben groot en mr. Cp met 1.93m is ook niet van de kleinste.

Ik had waarschijnlijk nog niet verteld dat ze ook al kruipt, al eventjes hoor. Ze is heel voorzichtig begonnen toen ze 8 maanden was en nu vindt ze het al heerlijk om super snel van ons weg te kruipen terwijl wij haar speels proberen te pakken. Ondertussen stapt ze ook al met hulp, dus aan de loopwagen, aan de zetel, aan de hand. Haar evenwicht is nog niet helemaal ‘on point’ dus ik denk wel dat het nog even zal duren voor ze ook echt los stapt maar ik vind het tof dat ze gewoon haar tijd neemt.

Qua eten doet ze het ook goed hoewel ze tegen de avond bij haar groentenpap meestal een soepstengel nodig heeft. Ze wilt namelijk heel graag zelf bezig zijn met eten. Als we iets eten dat voor haar ook kan geef ik haar meestal daar stukjes van in plaats van die soepstengel en dat doet ze ook prima. Ik probeer ook om zoveel mogelijk met de pot mee te doen voor haar maar het moet nog steeds gemixt worden. Niet omdat ze geen stukjes kan eten hoor. Stukjes in de groentepap… die zijn vies volgens haar en gaan dezelfde weg er weer uit als dat ze in haar mond terecht gekomen zijn.

Slapen… Ook zoiets waar mensen altijd naar vragen als ze vragen hoe het met Elisa is. Ik zal het zo zeggen: de ene nacht is de andere niet. Overdag heeft ze eigenlijk een perfect ritme maar ‘s nachts heeft ze zo af en toe nog eens een tutje nodig. Dat varieert van 2 keer per nacht tot 7 keer per nacht. ‘T zal wel weer beteren zeker?

Alleszins slaapt ze bij de onthaalmoeder wel goed, dat is ook al een geruststelling. De tweede dag dat ik haar afzette deze week ging trouwens al beter hoor. Voor mij dan bedoel ik, zij vindt het allemaal prima!

Hieronder schrijf ik nog even ons schema van het moment 😉 Tot de volgende blog lieve lezers!


7u wakker: aankleden, fles, spelen
8u30 ontbijt: meestal pap
9u30 slapen
11u wakker
12u middagmaal: 1a 2 boterhammen met smeerkaas, confituur, boter, pindakaas,… (niet allemaal samen hoor)
14u00 slapen
16u00 wakker: fruitpap
18u00 avondeten: groentepap en wat extra’s uit de pot of een soepstengel
19u a 19u30 slapen: afhankelijk of ze al dan niet een bad krijgt die dag

As we speak #5

Dat het lang geleden is! Ik heb maar liefst twee maanden niets van mij laten horen. En eigenlijk ben ik niet zo van de ‘sorry dat ik afwezig was- berichten’ want die zou ik om de zoveel tijd wel eens kunnen schrijven. Deze keer wil ik toch eens wat vertellen over waarom ik weg was en hoe het nu met ons gaat.

De lange afwezigheid had eigenlijk een beetje te maken met mijn pols. Die is in alle hevigheid teruggekomen en ik kon niet echt veel meer doen. Ik deed het noodzakelijke voor het huishouden en voor Elisa maar alle hobby’s verdwenen op de achtergrond. Typen, naaien, lezen of toch het vasthouden van een boek,.. het deed allemaal veel te veel zeer. Ondertussen heb ik voor de tweede keer een spuit gekregen en bid ik dat de pijn nu ook wegblijft hiermee.

Een andere reden is ook dat ik op bepaalde vlakken even de ‘goesting’ verloren had. Ik schrijf heel graag blogposts en als ik mij laat gaan zou ik gerust elke dag een post kunnen schrijven, maar ik ben niet goed in foto’s zoeken, maken, bewerken,… Dus soms staat een leuke post in mijn conceptenvakje te verpieteren en gooi ik het uitiendelijk weg omdat ik maar geen leuke foto vond en het ondertussen al wat te oud is. Bijvoorbeeld een post met favorieten voor een baby tussen 3 en 6 maanden: nu Elisa 9 maanden is, kan ik die nog moeilijk fotograferen he.

Overigens heb ik nog altijd heel veel ideeën om te schrijven en ga ik mij wat minder laten doen door die foto’s. Ik hoop dat jullie mijn blog ook lezen als er maar één foto staat of als de foto iets waziger is. Dat is ook het echte leven he.

Waar ik ook een beetje genoeg van had was om alles te gaan promoten. Alles op facebook, en op instagram met een leuke frisse tekst en de juiste hashtags.. Dat ga ik nog steeds doen hoor, maar het hoeft niet meer op elk kanaal een andere foto en een andere tekst te zijn, als je dus soms twee of drie keer hetzelfde ziet passeren, denk dan maar gewoon: ‘tof dat ik het ook zo nog eens zie ;)’.

Trouwens deze blogpost is wel van een foto voorzien, ééntje maar, een foto van ons gezin die boekdelen spreekt over hoe onze vakantie was: avontuurlijk, gezellig, samen. We zijn gaan wandelen in Oostenrijk, hebben stadjes bezocht en hebben soms gewoon gezellig in ons appartementje dat we huurden vertoeft.

Het gaat dus goed met ons, Elisa is een hele toffe baby die echt haar karakter aan het ontwikkelen is. De laatste tijd lacht ze heel snel en heel veel, ze is vaak enthousiast maar kan ook wel eens koppig of kwaad worden. Aangezen deze blog eigenlijk al heel lang is ga ik het hierbij houden en beloof ik jullie heel binnenkort een nieuwe blog met een update over Elisa, nu 9.5 maand. Willen jullie daar graag een voedings- en slaapschema bij?

Wat eet Elisa – 7 maand

Vandaag wil ik jullie vertellen over wat Elisa eet op een dag. Niet elke dag is hetzelfde maar ik heb altijd veel aan die ervaringen van anderen, gewoon om een basis te hebben en dan doe je er verder mee wat je zelf wilt (wat sowieso opgaat voor elke blog die ik schrijf).

‘s Ochtends start Elisa met een flesje van 180ml +6 scheppen. Dat is redelijk veel voor haar en meestal krijgt ze het niet op maar omdat ze het heel af en toe wel helemaal opdrinkt blijf ik dezelfde hoeveelheid maken. Als moeder wil je nu eenmaal geen hongerige baby! Believe me!

In de voormiddag krijgt ze fruit. Ik maak meestal de hoeveelheid van één groot stuk fruit, meestal in een mengeling. Bijvoorbeeld een halve mango met een halve peer, of een halve avocado met een kwart meloen,.. en heel zelden doe ik er eens een halve koek door. Om een beetje een houvast te hebben hoeveel ze eet, weeg ik het nog steeds en de portie is altijd rond de 150g. Dit eet ze eigenlijk nooit op, meestal de helft of iets meer dan de helft en de rest bewaar ik in de koelkast.

‘s Middags rond 12 uur eet ik meestal zelf een boterham. Tegenwoordig zet ik haar erbij en krijgt ze ook een boterham met confituur of boter of pindakaas of .. De stukjes scheur ik zelf af en geef ik haar, in haar handje, op haar tafel of in haar mond afhankelijk van wat ze zelf aangeeft. Deze boterham doe ik nu al een weekje en het gaat zeer goed. Voor of na de boterham krijgt ze ook nog melk (90ml +3 scheppen) maar die drinkt ze ook zelden op.

In de namiddag rond 15u/16u krijgt ze steeds eerst de rest van haar fruit. Afhankelijk van hoeveel daar nog van over was vul ik het aan met een cracotte wat yoghurt of een soepstengel. Wat ik hier geef hangt ook een beetje af van hoe laat ze wakker was. Als het te dicht bij het avondeten is kies ik voor iets klein en licht.

Dan eten we altijd samen om 17u30. Ik en Mr. cp eten onze maaltijd en ondertussen geven we afwisselend de groentepap aan Elisa. Dat gaat heel vlot, soms moet ze eens eventjes wachten maar geduld is een schone zaak toch? De papjes maak ik overigens zelf met de babycook. Meestal maak ik er genoeg voor 2 dagen maar soms heb ik eens een kookdagje en maak ik een hele voorraad die dan in de diepvries kan voor de ‘luie’ dagen. En als ik weg ga neem ik een kant en klaar potje mee.

Voor het slapen gaan maken we weer een flesje, eentje van 180ml + 6scheppen en ook hier is het weer hetzelfde verhaal: zelden drinkt ze het helemaal op. Meestal raakt ze wel over de helft maar we forceren ook niets, ze zal wel binnenkrijgen wat ze nodig heeft.

Trouwens bij alle ‘vaste’ maaltijden, dus ook de papjes, krijgt ze water erna. Als ik merk dat ze genoeg heeft gegeten hou ik de waterfles voor haar en daar grijpt ze altijd heel gretig naar. Ze kent ook het verschil tussen haar water- of melkfles en geeft zeer duidelijk aan wat ze wilt. Had ik al gezegd dat ze een sterk willetje heeft?


Ik hoop dat ik hiermee eens een beeld heb geschept van een dag qua eten. De tijden en hoeveelheden zijn altijd een klein beetje anders, wat normaal is: ik heb ook niet elke dag op exact hetzelfde moment zin om exact evenveel te eten als de vorige dag..

Als je er iets aan had laat het dan zeker weten, of als je tips hebt: ik kan altijd nog gezonde leuke tussendoortjes gebruiken! Ik hoor graag van jullie.

Momlife #7 – Een nieuw ritme

In de rubriek Momlife deel ik steeds iets uit mijn dag, iets leuks, iets waar ik tegenaan loop of gewoon een random mijmering. Vandaag ben ik op zoek naar een nieuw ritme.

Hier zit ik weer met een koude kop thee, met alle goede bedoelingen gemaakt. Ik ging flink thee drinken in plaats van een koek te halen. Met de thee in mijn handen ging ik even bijbelstudie doen om de dag goed te beginnen. Kan je het al raden wat er gebeurde? Precies Elisa zei goeiedag (lees begon in bed te kirren dat ze wakker was).

De meeste hier weten al dat Elisa meestal een schema heeft, hoewel dat dat schema soms 2 dagen goed ging en dan weer veranderde werden die ‘schemavaste’ periodes steeds langer. Maar het is weer wissel van de wacht. Haar schema van 6 maanden heeft ze vaarwel gezegd, grote meid die het is, en ze is nu op zoek naar een schema voor 7 maanden. Dat heeft ze me laten weten door steevast te weigeren een 3de slaapje te doen. Ze vindt 2 slaapjes beter passen voor een grote meid als haar.

Dus hier zit ik nu met mijn koude thee en probeer ik niet te veel met mijn handen in het haar te zitten omdat ik nu, met dit nieuwe ritme, niet goed weet hoe laat ik haar eten moet geven. Een dat een baby zich niet aan de regels houdt weet ik al lang hoor, maar ik vind dat zoeken naar wat ze nodig heeft soms zo moeilijk.

Als ze zo een periode heeft, van verandering, dan las ik meestal een paar daagjes na elkaar in waarop ik niets te doen heb. Geen boodschappen, geen bezoekjes, geen uitstapjes,.. zodat we lekker samen zijn en ik haar heel goed kan observeren. Meestal ik het dan weer snel goed, maar nu doe ik er langer over om haar goed door te krijgen.

Nu ligt ze gelukkig te slapen, na twee pogingen weliswaar. Zou ik dan toch een koekje nemen?


Is het herkenbaar bij jullie om zo een periodes te hebben? Of heb je nog tips voor mij? Laat ze hier gerust achter, ik hoor graag van jullie!

Momlife #6 – Wandelen met een baby

Het is even geleden, deze momlife en ik heb besloten dat het vanaf nu anders zal zijn. Ik wil nog altijd mijn dag met jullie delen, want als moeder heb ik daar enorm veel aan om dat van anderen te lezen. Maar een hele opsomming van de dag leek me toch wat te veel. Dus vanaf nu neem ik jullie mee in een stuk van de dag of iets waar ik die dag tegenaan loop en op het einde van mijn bericht kan je lezen hoe het schema van Elisa was.

Vandaag wil ik jullie hulp vragen bij mijn wandelstress. Als momy- to- be had ik mij voorgenomen om elke dag te gaan wandelen vanaf 6 weken. Dat zou goed zijn voor mijn herstel en de frisse lucht zou gezond zijn voor Elisa. De realiteit gooide echter wat roet in het eten ik vond altijd wel een excuus. In het begin was het omdat het te koud was, ik wist niet hoe wam ik haar moest aankleden. Niets dat een extra dekentje meenemen niet had opgelost.

Daarna was het haar slaapjes. Het eerste probleem was dat ze niet sliep in de wandelwagen, hoe diep ze ook in slaap was, ze werd weer wakker. Rond de 3 maanden kwam ze goed in een ritme, steeds meer en meer deed ze slaapjes van bijna 2 uur. Dat was dan ook weer een reden om niet te gaan wandelen want in de draagzak zou ze wel slapen, maar als ik stop met wandelen: wordt ze direct wakker. En no way dat ik 2 uur aan een stuk ga wandelen, zo een die hard was ik niet.

Ondertussen is ze lang genoeg wakker om tijdens haar wakkere periodes te gaan wandelen. Ik heb het een paar keer gedaan, maar ook hier loop ik de laatste dagen weer ergens tegenaan: de hitte! Ze zit zeer graag in de draagzak, en ik vind het heerlijk om zo te gaan wandelen, maar man wat is dat warm, zeker op dagen dat we de 25 graden al halen. Bovendien kan ik niet in de vroege ochtend gaan wandelen en ‘s avonds ook niet. Die wakkere tijden van haar komen daarvoor niet goed uit. Ik kan enkel rond 12u of rond 15u, allebei uren waarop het toch heel warm kan zijn.

Vandaag slaapt ze uitzonderlijk lang, tot 15u, meestal is ze wakker om 14u. Dus nu komt het uit dat ik om 16u kan gaan wandelen en ik ga ervoor. Voor het eerst steek ik haar in de buggy en na heel wat voorbereidingen (buggy afstellen, zonnecrème opsmeren, speeltjes pakken, doekje en tut meenemen, …) gaan we op pad. Direct slaat de hitte me om de oren, maar ik ben nu zo ver gekomen, we gaan het proberen! Elisa kijk in het begin een beetje raar en lijkt het niet leuk te vinden pas als ik de buggy rechter zet komt ze in de stemming. Ze kijkt wat rond maar na een kwartiertje begint de hitte haar ook parten te spelen dus we gaan terug.

Als ik thuis kom kan ik alleen maar denken dat dit ook de oplossing niet is. Het was nog steeds te warm, ze moest de hele tijd knijpen met haar oogjes (ik moet nog een zonnebrilletje halen) en ik had de hele tijd het gevoel dat ik met een of ander mastodont aan het rondrijden was, de wandelwagen he, niet het kind.. Morgen een nieuwe poging?

Gaan jullie wandelen? Hoe pakken jullie dat aan? Ik hoor het heel graag!


Schema van de dag (26 weken)

  • 06u15 wakker (ze speelt in haar bed terwijl ik verder slaap en af en toe een tut geef
  • 07u00 wakker en fles
  • 09u00 terug slapen
  • 11u10 wakker en fruitpap
  • 13u00 terug slapen
  • 15u00 wakker en fles
  • 16U00 WANDELEN
  • 16u30 nog heel kort knuffelen en naar bed
  • 17u15 uit bed gehaald omdat ze toch niet slaapt
  • 17u45 groentepap aan tafel terwijl wij eten
  • 18u45 in bad
  • 19u15 fles
  • 19u30 slapen