En toen kon ik mijn dochter niet meer optillen

Jes, denk ik, ik zit in een goed ritme. Elisa begint mooi slaapjes in de box en in haar bedje te doen, ze begint ook wat zelf te spelen dus ik heb net genoeg tijd voor mijn huishouden. ‘s Nachts komt ze maar 1 keer drinken dus ik heb genoeg slaap om de dag door te komen. Morgen ga ik daar eens iets over schrijven op mijn blog, maar nu eerst slapen. Dan gebeurt het, ik sukkel al 4 weken met een ontsteking op de pees van mijn duim maar nu, midden in de nacht als ik Elisa een tutje wil geven doe ik een verkeerde beweging. De pijn is zeer intens en ik weet direct dat het niet goed zit. De pijn blijft ook en ik weet direct: ik kan mijn eigen dochter niet meer optillen.

Mr. cp wordt wakker van mij en haalt Elisa uit bed en legt haar goed zodat ik haar toch drinken kan geven. Ik hoop dat het met een beetje slapen en wat rust betert. Slapen lukt niet echt want ik begin al direct te piekeren. Wat als ik haar echt weken niet meer kan tillen? Wat als ik enkel medicatie kan nemen die niet samen gaat met borstvoeding en ik moet stoppen nu het net zo lekker gaat? Wat als?? De vragen spoken door mijn hoofd.

Als ik de volgende ochtend wakker word merk ik direct dat het nog even erg is. Mr. Cp moet gaan werken maar ik heb gelukkig nog een moeder die steeds paraat staat. Als ik haar bel is ze direct bereid om te komen helpen. Het eerste pampertje moet ik wel nog even doen, want zo snel is ze hier ook niet en Elisa kan ik niet in een vuile pamper laten liggen. Heel wat pijn later geef ik haar liggend drinken, haar aanleggen gaat zeer slecht en ze drinkt zeer onrustig.

Mijn mama staat hier al heel snel, ze woont gelukkig dichtbij. Ik ben ondertussen in tranen. Het drinken ging zo moeilijk en ik ben nog steeds aan het piekeren hoe alles nu verder moet. Mijn mama geeft me een luisterend oor en ik zie het even weer zitten. De hele dag is ze er om te helpen. Ze tilt Elisa op om weg te leggen, om mij aan te geven voor het drinken, ze doet alle pampertjes en ja, ook de spuitluiers. Ze smeert zelf mijn boterham want ik kan het mes niet vasthouden. Het probleem is wel dat mijn mama een ontsteking heeft aan haar schouder, dus ook haar lukt het niet allemaal heel vlot. De lamme leidt de blinden enzo. Maar samen trekken we onze plan.

In het ziekenhuis zien ze op de echt dat de ontsteking zeer serieus is en er echt iets aan moet gedaan worden. De dokter schrijft ontstekingsremmers voor (na een uitgebreid overleg met haar collega’s over het gebruik bij borstvoeding). Ik moet een lagere dosis nemen dan aangeraden, minder lang ook, 5 dagen in plaats van 7. Heel eng vind ik dit, maar er zit niet anders op dus ik start met de pillen.

Momenteel schrijf ik dit en dat betekent dat de medicatie al iets doet. Ik kan Elisa terug optillen maar ik kan nog altijd geen boterham doormidden snijden. Sommige bewegingen gaan goed, andere zijn immens pijnlijk. Woensdag krijg ik waarschijnlijk een spuit tegen de pijn. Hopelijk gaat het dan terug goed.

Ik ben blij dat ik als snel mijn dochter terug kon optillen, maar vond die periode wel heel moeilijk. Nu nog steeds heb ik er moeite mee dat ik bepaalde bewegingen niet kan en bijvoorbeeld mijn huishouden nu niet zelf kan doen. Ik weet dat er moeders zijn die door fysieke klachten hun kinderen langere tijd niet goed kunnen optillen of verzorgen en mijn hart gaat naar hen uit.

Naaien zit er voorlopig nog niet in, gelukkig heb ik nog een aantal projectjes klaarstaan die ik graag aan jullie wou tonen en heb ik een leuk idee voor een maandelijkse rubriek. Maar daar verklap ik volgende maand meer over. Nu eerst wat genezen en niet te veel typen want ook dat is niet pijnloos.

3 gedachten over “En toen kon ik mijn dochter niet meer optillen

  1. Katie schreef:

    Hopelijk ben je snel weer beter. Het lijkt me een supervervelende situatie. Als mama wil je toch niets liever doen dan je kindje vastnemen. Gelukkig krijg je nog wat hulp van je mama. Ik duim dat het snel beter is! (Als ik het herlees, komt dit wel een beetje droog over, maar ik weet niet goed wat anders te zeggen…) En naaiprojectjes gaan niet lopen hé. Het is jouw blog en je doet waar je zin in hebt!

  2. Ann Van Eenooghe schreef:

    Oh Christine dit is helemaal niet leuk net als alles een beetje beter begint te gaan nu dit. Niet wanhopen alles komt goed, probeer maar goed te rusten. Als ik iets kan doen laat je het mij dan weten. Boodschappen of iets anders.

    Mvg Anneke

Laat een reactie achter op Katie Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.