Borstvoeding – Een persoonlijk verhaal

Vroeger dacht ik dat borstvoeding zo iets is dat vanzelf gaat. Sinds ik een dochtertje heb, maak ik mee dat het niet altijd zo is. Ook hoor ik steeds meer verhalen van andere moeders die het moeilijk hebben gehad of waarbij het simpelweg niet lukte. In deze post beschrijf ik ons avontuur met borstvoeding. Het is een persoonlijk verhaal en hoop dat de borstvoedingsmaffia mij niet aanvalt.

Borstvoeding ging in het begin niet zo goed bij mij. Na de geboorte hadden we op zich een goede start, ze hapte direct goed aan en had een enorme zuigkracht. Die zuigkracht zorgde er echter voor dat ik steeds meer en meer zeer kreeg en na een een korte tijd al met de eerste kloven zat. Toen kwam ook de stuwing van dag drie (mooi zoals gepland) op gang. Samen met de pijn van de kloven zorgde dit ervoor dat mijn borst op slot ging, zoals ze dat zo netjes kunnen verwoorden.

Daar zat ik dan, met twee bakstenen waar een half uur kolfmachine zelfs niets uit kreeg. Dan maar manueel kolven. Wat blauwe plekken (ja echt waar) later kon ik dan toch terug borstvoeding geven maar dan met tepelhoedje. Dat was een echte opluchting maar ergens voelde ik mij wat gefaald? Ik dacht dat het makkelijk had moeten gaan en dat het allemaal een beetje aan mij lag.

Terug thuis begon het wel wat los te lopen. Ze wou nog heel vaak drinken en gaf daarna heel veel over. De tips die ik hiervoor kreeg zijn niet meer op één hand te tellen en lopen enorm uiteen. Van ‘je moet meer tijd tussen de voedingen laten’ tot ‘je moet er minder tijd tussen laten’. Deze tips kreeg ik dan van twee verschillende professionals en dan sta je daar, radeloos.

Het overgeven bleef en was soms zo erg dat ik na een tijd contact opnam met de kinderarts. Na een opname van 24 uur in het ziekenhuis voor een reflux- test, ontdekte we gelukkig dat het geen zure reflux was. Dus dan besloot ik de volgende optie te testen, namelijk of ze koemelkallergie had. Om dat goed te testen besloot ik een maand lang alle producten met koemelk aan de kant te schuiven en dat tijdens de feestdagen! Na 6 weken, inderdaad het werden 6 weken koemelkvrij eten, merkte ik dat het toch echt daar niet aan lag en kon ik weer gewoon eten. Ondertussen ging het borstvoeden ook goed, ik kon er al van genieten.

De voedingen bleven wel telkens 40 minuten duren. En rond de 3 maanden merkte ik af en toe dat ze tijdens het drinken echt ontevreden was. Ze wou drinken en werd kwaad, als ik voelde kreeg ik het idee dat mijn borsten gewoon leeg waren. Na een consultatie bij Kind&Gezin bleek mijn vermoeden juist te zijn. Ze was niet genoeg bijgekomen, ik had niet genoeg melk. Na wat overleg besloot ik bij te voeden met poedermelk. Kolven ging veel te traag bij mij en voor vaste voeding vond ik het nog veel te vroeg. Dus ik begon na elke voeding aan de borst nog wat de fles te geven.

Als snel merkte ik hoe graag ze van de fles dronk en nog een beetje later merkte ze zelf dat ze dat dan ook liever had. De borst werd steeds meer een gevecht. Omdat ik merkte dat ze het echt fijner vond zo en dat ze daar ook zeer goed kon aangeven wanneer ze wou drinken en wanneer het genoeg was, besloot ik dan maar het hele ‘borstengedoe’ aan de kant te schuiven.

In eerste instantie wou ik nog een rustige overgang maken met elke 3 dagen een voeding minder de borst aan te bieden, maar omdat ze steeds meer tegen die borstvoeding ging vechten, besloot ik maar direct de ommekeer te maken. En ik ben zeer blij dat ik dat gedaan heb. Ze drinkt veel rustiger, het drinkmoment duurt korter en bij de vorige weging zagen we dat ze haar achterstand weer heel goed had ingehaald. Ik heb er veel voor over gehad, en heb echt mijn best gedaan om het lang mogelijk te maken. Ik ben dan ook blij dat ik 3.5 maand 100% borstvoeding heb kunnen geven. Maar nu is het beter zo, echt waar.

Heb jij nog een toffe of moeilijke ervaring met borstvoeding die je wilt delen? Ik hoor het graag!

10 gedachten over “Borstvoeding – Een persoonlijk verhaal

  1. Mia Vanderkimpen schreef:

    Toen ik 43 jaar geleden voor de tweede maal mama ging worden (ik woonde toen op het eiland Sardinië) en met de verloskundige besprak dat ik graag borstvoeding zou geven maar bij de eerste baby last heb gehad van kloven en al wat er bij komt legde hij mij uit hoe belangrijk het is dat je echtgenoot door massage je borsten kan voorbereiden op voeden…. Gewoon ‘s morgens en ‘s avonds de tepel insmeren met olijfolie en masseren tussen duim en wijsvinger. Dit is zo gebeurd tijdens de 3 laatste maanden van mijn zwangerschap en alhoewel mijn zoontje een zeer sterk zuigreflex had en steeds gulzig dronk heb ik geen enkele last gehad…. Dit is misschien wel een ouderwetse methode maar het hielp echt wel… En aan mijn man moest ik het maar 1 keer vragen en die heeft die taak met plezier opgenomen!

  2. Kathleen schreef:

    Je hebt dat keigoed gedaan! Drieënhalve maand borstvoeding is echt wel heel knap!

    Ik moest het helaas na twee weken opgeven omdat ik zo weinig melk had. Ik heb zelfs nooit stuwing gehad. Hoe graag ik het ook wilde, ik kon mijn kind zo niet voeden. Dus zijn we overgeschakeld op kunstvoeding en we waren op slag allebei een pak gelukkiger.

  3. Anna Helena schreef:

    Hier 2 X een toffe evaring: door last van kloven, vrij snel overgeschakeld op voeden met een tepelhoedje en dat zorgde er oa. voor dat de BV goed liep. De eerste heeft bij me gedronken tot ze 18 maanden was, de tweede tot haar 2,5 jaar. Een heel bijzondere ervaring.

  4. Nora schreef:

    Hier ging het bij de eerste erg moeizaam! De melk kwam niet op gang, de baby wilde niet aan de borst, tepelhoedjes geprobeerd, kolven ging niet, pure miserie. Zelfs een lactatiekundige geraadpleegd. Maar toch was het ‘mislukt’. Na enkele weken al overgeschakeld op poedermelk.

    Bij mijn tweede ging het in het begin ook niet erg gemakkelijk. Ik had me nochtans ‘voorbereid’ met workshops e.d. Na enkele weken klovenpijn (waar ik zelfs voor de voedingen al begon te huilen), ging het steeds beter en beter. Met een lactatiekundige die me altijd goede moed insprak. Uiteindelijk 1 jaar en 3 maanden borstvoeding gegeven. Niet per se omdat ik het zo had gepland. Maar omdat het uiteindelijk zo is gelopen. En ben daar nu wel heel blij om.

    Maar wat je hier in je blog beschrijft, is sowieso ook wel herkenbaar.

    • Creastine schreef:

      Heel herkenbaar dat ‘voor de voeding al huilen’. Na een tijd kan je er zo tegen op kijken! Volgende keer (als die ooit komt) ga ik ook één professional inschakelen in plaats van een resem vroedvrouwen die elkaar afwisselen. Tof dat het de tweede keer beter ging.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *