Werken tot week 39 van de zwangerschap – aan te raden?

Dag één van mijn bevallingsverlof zit er bijna op. Ik ben er geraakt, ik heb 39 weken kunnen blijven werken. Waarom ik dat zo graag wou, hoe dat was en hoe ik het verlof nu ervaar wil ik even vertellen in deze post. Het is namelijk geen peace of cake..

Waarom:

Al snel toen ik zwanger werd besloot ik dat ik redelijk lang thuis wil zijn na de geboorte. Mijn uitgerekende datum kwam zeer goed uit omdat ik dan met alle verlofstelsels die er in het onderwijs bestaan, voor kon zorgen dat ik al zeker tot aan de zomervakantie thuis kon zijn. De voorwaarde voor deze schitterende planning, was wel dat ik tot week 39 zou kunnen werken. Of dat dacht ik toen toch.

Je moet weten het onderwijs, verlofstelsels en alle informatie die je doorkrijgt hierover zijn vaak niet heel eenduidig. Dat zorgde ervoor dat ik pas rond week 36 er achter kwam dat ik helemaal niet per se tot week 39 zou moeten werken. Mr. cp zei ondertussen al langer dat als ik het niet meer zag zitten ik het niet verder moest doen maar ik besloot toch voor de 39 weken te gaan.

Twee redenen had ik hiervoor: elke week extra zou een week loon extra zijn, want er zit een verlofstelsel tussen zonder loon. Goed, deze reden was nog makkelijk over boord te gooien. Maar voor mezelf was de grootste reden namelijk dat ik het nu zo had afgesproken. Mijn collega’s en leerlingen rekenden er op. Ik weet ook wel dat als ik ineens niet meer kon of wou ze dat kei hard zouden begrijpen. Het was meer een gevoel vanuit mezelf: ik had het nu zo afgesproken en wou doorzetten.

Andere job- inhoud:

Dat het niet altijd makkelijk geweest is kan je waarschijnlijk wel raden. Daar kwam nog eens bij dat ik vanaf september andere vakken en andere klassen zou krijgen. Waar ik voor de zomervakantie bij wat rugpijn nog de leerlingen bij mij aan de bureau kon laten komen voor de verbetering van hun reken- of taal oefeningen, stond ik nu geen moment meer stil. Ik gaf ineens koken, kuisen, handwerk en kaarsenatelier. Fysiek was het ineens intensiever en meestal was ik dan ook na een dag (of zelfs maar 2 uur) werken niet meer in staat iets te doen met mijn avond. Zelfs een boek lezen was me te veel.

Ook mentaal was het niet makkelijk om in september, hoogzwanger terug te starten. Ik had net een hele zomervakantie gespendeerd aan het voorbereiden voor ons meisje, en ineens moest ik mentaal weer ergens anders op gefocust zijn. Ik kwam als het ware uit een cocon van voorbereidingen en dat terwijl de datum steeds dichterbij kwam.

Eindelijk verlof:

Nu heb ik eindelijk verlof. En als je me op instagram volgt weet je al dat ik geen zittend gat heb. Vandaag heb ik de hele dag gekuist en opgeruimd. Met als gevolg dat ik mijn rug even hard voel als na een dag werken. Hoewel ik dat waarschijnlijk wel wat aan nesteldrang kan wijden, toont me dat toch dat het werken tot 39 weken een goede keuze was. Ik ben toch iemand die graag bezig is en me anders wel met andere zaken zou vermoeien.

Bovendien merk ik nu al dat dit verlof een wachtspelletje gaat worden. Ik ben veel meer bezig nu met ‘wanneer komt ze’. Elk krampje en steekje, merk ik op en dan zit ik daar te hopen en te verlangen dat het meer wordt. Maar waarschijnlijk als ik dit morgen online post, is ze er nog niet. Check ook hiervoor mijn instagram 🙂

Werken tot 39 weken aan te raden?

Zou ik dit nu aanraden aan anderen? Ik denk dat ik hier een zéér cliche antwoord op ga geven: dat moet je helemaal zelf aanvoelen namelijk. Mijn lichaam heeft mij twee keer vertelt dat ik niet moest gaan werken, en dan heb ik een ziekendag genomen. Verder merkte ik dat ik tot mijn limiet ging, soms een beetje er over. Dus ik zou je aanraden om te zorgen dat je nog net iets beter luistert naar je lichaam dan ik. Voor de ene is dat werken tot week 39 voor de ander is het al genoeg geweest op week 20: you do you!

Hebben jullie lang gewerkt of zijn jullie van plan te werken? Zou je het anderen aanraden of afraden? Laat het zeker weten in de reacties, zo helpen we elkaar.

7 gedachten over “Werken tot week 39 van de zwangerschap – aan te raden?

  1. Brenda schreef:

    Hoi Christine. Wat knap van jou om het zo lang vol te houden! Ik had geen keuze. Ik werk met kleuters en omdat ik niet geen immuniteit heb voor cmv e.d. werd ik door de arbeidsgeneesheer direct naar huis gestuurd. Net zoals tijdens mijn eerste zwangerschap mocht ik niet blijven werken. Het besmettingsgevaar is te groot. Bij Nathanael was ik vanaf week 8 thuis en bij deze ukkepuk vanaf 14 weken. (Begin september). We wisten pas na 8 weken dat we een tweede maal in verwachting waren… omdat ik geen symptomen had.
    Ik vind het heerlijk thuis te zijn! Wel jammer dat we die tijd ook moeten inleveren na de geboorte. Indien ik geen ouderschapsverlof zou opnemen, heb ik reeds opvang nodig op negen weken. Veel te vroeg om de baby weg te brengen en zelf terug te beginnen! Dus nu met verlofregelingen en zomervakantie, kijk ik uit naar een heerlijke 6 maanden met twee kids en echtgenoot.
    Ik wens je nog geen veel geluk en geduld met de laatste loodjes! Gods zegen.
    Brenda

    • Creastine schreef:

      Hoi, proficiat nogmaals he :). Direct thuisblijven lijkt me ook moeilijk hoor, dan ben je ook de hele tijd bezig met die uitgerekende datum denk ik dan. Maar met al een kindje in huis zal dat wel anders zijn. Het is inderdaad ook jammer dat je dat dan moet inleveren, 9 weken is echt super weinig! Gelukkig bestaan die verlofstelsels nog..

  2. An schreef:

    Je hebt die 2 maanden heel goed doorsparteld in de 1000-poot, Christine. Geniet van de laatste voorbereidingen en de voorlopige 😉 rust! Ik duim voor een vlotte bevalling. X

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *