Geen voornemens in 2018

Het nieuwe jaar is al gestart en ik heb jullie nog niet eens gesproken. Dit jaar doe ik ook niet aan al die voornemens. Vorig jaar maakte ik nog een lijstje met voornemens, daarvan heb ik één heel bijzondere gehaald: de geboorte van onze Elisa. Het mooiste geschenk dat we ons konden wensen het afgelopen jaar! En dat heeft voor mij ook alles wat in een ander daglicht gesteld.

De eerste twee maanden met haar zitten er nu op en ik moet zeggen dat het leven een stuk hectischer, chaotischer en met onzekerheden gevuld is. Het is héél leuk en ze is super lief, maar je weet nooit wat de dag brengt. Ze ligt bijvoorbeeld nu voor het eerst boven voor haar middagdutje, of dat lang gaat duren is nog maar de vraag, want overdag doet ze vooral aan dutjes van 20 a 30 minuten. Tenzij ze in de maxi cosi zit, dan kan ze gerust 2u aan een stuk slapen.

Tijd voor mezelf heeft er twee maanden lang niet echt ingezeten. Pas nu ze ook even alleen kan spelen en toch even korte slaapjes kan doen overdag zonder op de arm te moeten liggen kan ik weer wat opnemen. En dat verklaart dus ook waarom ik geen overzicht doe dit jaar, ik heb er geen tijd voor en de belangrijkste gebeurtenis heb ik uitvoerig besproken 🙂 . Leuker vind ik het om voort te werken aan nieuwe blogjes, naaiprojectjes en langzaamaan terug wat in vorm te komen. Want ja, een baby krijgen vraagt toch wat van dat lichaam. En nadat ik er zo hard voor gewerkt heb om 15 kilo te verliezen, wil ik terug ongeveer op datzelfde gewicht komen.

Vooruitkijken en voornemens maken vind ik ook zeer moeilijk dit jaar. Zoals ik al zei, is het leven voor mij helemaal anders geworden. Ik denk dat ik vanaf nu mijn leven kan opdelen als: Voor-Elisa en Na-Elisa. Twee tijdperken elk met hun leuke en moeilijke momenten. Het is hierdoor ook zeer moeilijk om in de toekomst te kijken en te zeggen: ‘kijk die dingen wil ik over zoveel weken/maanden verwezenlijkt hebben’.

Een beetje vooruit kijken kan ik wel doen, over het algemeen weet ik wel wat ik dit jaar graag wil zien gebeuren: ik wil mijn blog wat van niveau verhogen, ik wil blijven creatief bezig zijn en zoals ik al zei wil ik wat aan mijn figuur werken. Maar dat zijn allemaal dingen die ik sowieso altijd al graag wil en niet echt voor het jaar 2018 kan inzetten. Ik blijf dus gewoon werken aan de zaken waar ik altijd al wat aan wil werken.

Dat het een fantastische jaar wordt kan ik alleen maar zeker weten, het is namelijk niet alleen door de komst van mijn dochter al zo leuk maar ik kreeg van mijn lieve man ook een droogkast! Ha! Ja daar word ik nu vrolijk van zeg!!

En hoe zie jij het nieuwe jaar? Doe jij aan voornemens of neem je het zoals het komt?

 

 

Een maand mama

Poppemie, schatje, snoepje, drolletje, reutelkontje, dropje,… Allerlei namen hebben de revue al gepasseerd. Haar naam is Elisa, maar het gaat vanzelf. Ik ben nu een maand mama en begin ervan te genieten. Dit ging niet per direct en dat verhaal wil ik met jullie delen.

Mijn bevallingsverhaal is eigenlijk het begin van dit verhaal maar ik kies er toch voor om nog even te wachten voor ik dat op papier zet. Iets met weinig tijd een baby en prioriteiten enzo. Het was alleszins een zware bevalling die mij enorm moe gemaakt heeft. De komst van Elisa is dus met een serieuze vermoeidheid gestart. Ik wist niet dat het ook met serieuze onzekerheid zou starten.

De eerste dag ging helemaal prima, ze was rustig rond aan het kijken of sliep soms ineens 4 uur aan een stuk. Blijkbaar zijn baby’s ook gewoon moe van een bevalling, want daarna haalde ze het ineens dubbel en dik in. Ik  wou heel graag borstvoeding geven en zij wou heel graag drinken: lees om het uur. Dat was dus een uur eten geven, een half uur wiegen, een half uur slapen om dan terug van nul te starten. Het was een uitputtingsslag. Tussendoor moest ze ook enorm veel overgeven en zeer hard persen voor haar scheetjes, dus vaak sliep ze tussendoor ook heel slecht.

Er waren wel momenten dat ze eens wat langer sliep hoor, maar die kon ze zeer goed plannen wanneer er bezoek was. Leuk voor het bezoek, maar ik zag een uurtje of twee slaap aan me voorbij gaan.

Oververmoeid en huilend de nacht door ging ik ten rade bij heel veel mensen: de vroedvrouwen, vriendinnen en vooral mijn zus. Allemaal kwamen ze met raad en door dat allemaal samen te voegen en er mijn eigen ding van te maken ging het ineens na twee weken beter. Wat ik deed? Een mengeling van: inbakeren, osteopaat, druppeltjes voor de krampen, kersenpitkussen voor de krampen, betere boerhouding voor het overgeven én voeden op schema.

Ik kan alles 100% aanraden, maar vooral over voeden op schema ben ik bijna lyrisch. Het geeft mij rust dat ik weet wanneer ik haar best eten geef maar ook wanneer ik het zonder problemen kan proberen uitstellen. Dat uitstellen doe ik door te wiegen, rond te lopen, een tut te geven of wat te spelen. Als deze dingen niet helpen laat ik haar niet huilen en overstuur worden maar geef ik toch eerder eten. (dus vlieg me niet aan: ik laat ze niet maar een beetje huilen). Sinds ik dat doe ervaar ik bij haar ook meer rust.

Je vraagt je misschien af wat ik nu dan wel versta onder ‘het gaat beter‘. Overdag heeft ze terug wat wakkere momenten waarin ze gewoon tevreden is. Ze wil dan wel meestal gepakt worden, maar daar is ze dan ook blij mee. De scheetjes moet ze minder hard op persen en ze zit dus veel minder te friemelen de hele dag door. Ze slaapt grotere blokken, ‘s nachts geef ik bijvoorbeeld wel enkel op vraag eten en ze heeft nu al een hele week dat ze een slaapje doet van 3 uur, dan even drinkt om dan een slaapje van 4 uur te doen. Heerlijk is dat. En sinds ik een warmwaterkruik gebruik om haar bedje en box op te warmen slaapt ze ‘s nachts één blok in haar bedje en overdag soms ook eens een blok van 2u in haar box.

Doordat zij zich duidelijk beter voelt, voel ik me ook beter. De onzekerheid is er zeker nog en ik zit soms nog eens wat te huilen omdat het vermoeiend is en ik niet altijd weet wat te doen. Maar ik heb goede momenten waar ik me aan kan optrekken en kan daardoor steeds meer genieten van mijn dochter. De moeilijkere momenten kan ik nu wat beter aan.

Wat ik nu wel heb is dat elke keer dat het goed gaat, ik schrik heb dat het een ‘one-time-event’ is en dat het weer slecht gaat gaan. Ik hou dus de hele tijd mijn hart een beetje vast. Ik vraag me af of jullie dat herkennen of dat ik daar de enige in ben?

Welkom Elisa

Als je mij volgt op social media weet je het al: Elisa is geboren!

Op 2 november heeft ze ons gezinnetje aangevuld met haar 3,730 kilo en 52 centimeters.

Ondertussen ben ik bijna een maand mama. Het is al een hele rollercoaster geweest van emoties. Volgende week vertel ik alvast hoe ik deze eerste maand ervaren heb. Mijn bevallingsverhaal komt zeker ook nog online dus hou me in de gaten. Dat kan je doen op deze blog maar ook via instagram en facebook, daar deel ik meestal nog meer foto’s en korte updates.

Wat je vanaf nu mag verwachten op deze blog? Het zelfde als anders maar met meer baby- gerelateerde artikelen ertussen. Ik blijf namelijk heel graag naaien en heb nog een aantal leuke projectjes die ik graag wil delen met jullie. Dat probeer ik nog steeds wekelijks te doen.

36 weken zwanger = worstjes als vingers

36 weken zwanger alweer. Ondertussen kan ik me al niet meer goed voorstellen hoe het is om een platte buik te hebben, relatief plat dan toch ;). En iedereen zal het snappen als ik zeg dat ik enorm uitzie naar de komst van die kleine meid. Ik wil ze dolgraag in mijn armen houden en niet meer afgeven, enkel Mr. Cp krijgt misschien de toelating om ze vlak naast mij vast te houden.

Je merkt het al, ik loop wat emotioneel rond. Voor de kleinste dingen kan ik huilen, een verhaal over een geboorte, een stuk op tv, … . Onlangs zat ik in de zetel te huilen en vroeg Mr. Cp wat er aan de hand was, mijn antwoord: ‘ik weet het zelf niet’. Bovendien stress ik vaak over het idee dat ik nog zoveel moet doen en kopen, terwijl ik amper kan bedenken wat ik dan niet in huis heb. Rationeel denken ik dus ook tijdelijk verleden tijd.

Wandelen gaat ook niet meer zoals het hoort, ik begin behoorlijk te waggelen volgens mij. Maar vooral begint het pijn te doen. Als ik meer dan 10min wandel begint mijn staartbeentje te voelen alsof ik van een speelhuisje naar beneden ben gegleden, maar dan niet via de glijbaan, nee: via de trap.

En ook mijn vingers doen pijn. Ik hoor je al denken, wat heeft dat nu met de zwangerschap te maken. Wel, als je vingers zo dik worden als een goede braadworst van al het vocht in je lijf, zal het je niet verbazen dat dat niet zo prettig voelt. ‘s Ochtends is het ergste moment, dan heb ik alle moed van de wereld nodig om mijn deken vast te nemen en van me af te slaan. Niet omdat ik niet wil opstaan (aleja, dat ook) maar vooral omdat het pijn doet die dekens op te tillen!

Ach ja, kwaaltjes he. Volgens mij heb ik hiermee nog altijd niet te klagen. De hele zwangerschap lang heb ik geen één keer moeten overgeven en heb ik ongeveer alles kunnen doen wat ik wou.

Je hoort het al aan hoe ik spreek, alsof het er bijna op zit. Wel zo voelt het wel een beetje. Het komt nu zo dichtbij dat het voelt alsof ik nu al wat afscheid neem van het zwanger zijn en goedemorgen zeg aan de toekomst met een extra gezinslid. Op zich zou ze al over een week geboren mogen worden. En hoewel ik niet kan wachten tot ze er is, hoop ik toch dat ze nog drie weken extra krijgt om te groeien, ontwikkelen en genieten van de geborgenheid binnenin.

Het aftellen begint

Sinds afgelopen zondag tik ik de 30 weken aan. Dat betekent dat ik al 2 weken in mijn derde trimester zit, maar toch vind ik die 30 een magisch getal. Nog maar 10 weken te gaan, give or take. De kinderkamer begint langzaam vorm te krijgen, kleertjes krijgen een wasbeurt en enkele kwaaltjes spelen op.

Over de kinderkamer wil ik nog niet te veel verklappen. Je ziet in deze post een paar sneak peeks maar als hij helemaal af is, wil ik er een filmpje van maken zodat ik jullie eens goed rond kan leiden. Ik ben namelijk zeer trots op de kamer. Samen met mr. cp en een deeltje met mijn zus hebben we er heel veel zelf aan gedaan. Alles is met zorg en liefde uitgekozen en veel is tweedehands. Niet dat ik tegen nieuwe dingen ben, maar als ik zo zelf een kast heb geschilderd of een gordijn heb genaaid, haal ik er gewoon veel meer voldoening uit.

Noem het verder maar nestdrang of niet: ik vind het ondertussen zelfs leuk om de was te doen! Ik heb namelijk een nieuw wasrek, een extra eigenlijk, nu kan ik wel 3 wasjes op een dag kwijt en ik vind het heerlijk! Het helpt ook wel dat er tegenwoordig heel veel kinderkleertjes aan hangen. Waarschijnlijk zal ik het een paar dagen na de bevalling wel weer minder leuk vinden als ik het ook druk heb met ons meisje, maar ach, laat me momenteel maar genieten van het wassen.

Ondertussen weten we ook al hoe het geboortekaartje er uit zal zien, heb ik de zakjes voor de doopsuiker ontworpen en ben ik om de stof gegaan. Binnenkort organiseer ik een bandwerk-marathon met mijn zussen en mama om alles te naaien.

Als al dat nog niet genoeg is, begin ik aan mijn lichaam te voelen dat het laatste trimester zich heeft ingezet. Mijn rug doet sneller zeer, ik ben weer sneller moe en jammer genoeg is het brandend maagzuur wat terug gekeerd. Daarbij moet ik vooral opletten dat ik hierdoor niet te veel ga eten om dat branderige gevoel te onderdrukken. Of dat ik toch voor gezonde opties ga en de koekjes en snoepjes links laat staan.

De laatste tien weken, voor mij is het aftellen toch wel wat begonnen hoor.

De zomervakantie voor een zwangere leerkracht

Hoera! Zomervakantie! Hier heb ik echt enorm naar uitgekeken. Ik doe mijn job heel graag, maar wie heeft er nu niet graag vakantie? Da’s een serieuze vraag hoor, is er iemand die niet graag vakantie heeft en liever werkt? Ik geniet alleszins enorm van de vakantie en naar deze heb extra veel uitgekeken. Wat ik vooral wil gaan doen is: kuisen, opruimen, wassen,.. Allemaal om het huis klaar te maken voor de baby maar ook een beetje om dat ik dat graag doe.

Volgens mij is het niet de eerste keer dat ik vertel dat ik eigenlijk wel hou van opruimen en kuisen. Zo een grote schoonmaak, daar kan ik echt van genieten. Ik weet nog goed dat ik eens op bezoek was bij mijn nicht en ze vertelde dat ze het wat te rommelig vond liggen bij haar maar er niet echt een beginnen aan zag. Meer had ik niet nodig en een paar tellen later stonden we samen de hele beneden op te ruimen. En (schrik niet te hard): ik vond het leuk!

Deze keer vind ik het natuurlijk extra leuk omdat ik dus alles een beetje klaar kan leggen voor ons meisje. De meeste kasten, meubels en spulletjes zijn al in huis. Of toch, dat denk ik, waarschijnlijk loop ik nog tegen 101 dingen aan die ik vergeten ben te kopen maar dat komt dan wel weer.

Ik ben er trouwens trots op om te vertellen dat ik niets nieuw gekocht heb. Voorlopig is alles in huis voor ons meisje tweedehands of het zijn cadeautjes. Hoe ik dat dan deed, wat het mij gekost heeft en het resultaat van de kinderkamer ga ik jullie zeker later nog vertellen.

Trouwens, mijn vakantie gaat niet alleen rond opruimen draaien hoor. Ik ga nog met de familie een weekje naar Duitsland en zal zeker met mr. Cp ook nog even het land verlaten.

Om jullie helemaal mee te nemen in het avontuur ga ik de hele zomervakantie (jaja, twee dikke maanden) tegen jullie aan kletsen bij Instagram stories. Hopelijk zie ik jullie daar!

Baby buik vs. Bolle buik

Gisteren telde ik 20 weken af, net op de helft van de zwangerschap dus. Dat betekent dat ik deze week een lekker uitgebreide echo krijg, dat ik al even weet of het een jongetje of een meisje is en dat mijn buik onmiskenbaar groter is geworden.

Hoe ik me nu voel

Momenteel voel ik mij goed, allergieën daargelaten dan toch (met veel dank aan het mooie droge weer). De vermoeidheid waar ik vorige keer over sprak is helemaal verdwenen. Ik heb nu ook weer geen extra energie ofzo, maar mijn inspanningscapaciteit voordat ik snurkend in de bank val, is terug zoals voorheen, voor de zwangerschap.

In de eerste maanden had ik vaak pijn aan mijn staartenbeentje en ook dat is een flink stuk minder geworden. Helemaal weg is het niet, maar met dank aan een vriendin die toevallig kine is, weet ik hoe het wat te voorkomen.

Baby buik vs. Bolle buik

Iets waar ik me wel vaak zorgen over maak is het bijkomen. Natuurlijk vind ik het niet erg om bij te komen en een baby- buik te krijgen. Het moeilijke is gewoon dat ik nog maar net 15 kilo afgevallen ben. Dat betekent dat ik nog niet helemaal gewoon was aan het nieuwe eetpatroon en hier nu een evenwicht in moet vinden. Bij het vorige bezoek aan de gyn vroeg ik of ik al wat te veel was bijgekomen ze bevestigde dit. Dus besloot ik wat beter op te letten. Geen paniek, dat betekende niet minder eten, maar gezonder. Chocola vervangen door fruit en chips door groenten bijvoorbeeld. En ah ja: ijsjes vervangen door een frisse augurk, hmmm. Momenteel zit ik dan ook terug op een gezonde curve.

Jongen of meisje

Het is een beetje stout van me om jullie zo in spanning te houden, maar hier komt het dan: het wordt een … meisje. Ik word dus een meisjes- mama, spannend! Al een aantal weken voordat ik de geslachtsbepalende echo kreeg zat ik in mijn hoofd met het idee dat het een meisje zou zijn. Niet omdat ik daar een of ander voorteken voor zag dat eerder bij de volkswijsheden thuishoort dan bij de wetenschap. Gewoon omdat je je iets moet voorstellen en mijn gedachten gingen naar een meisje, gewoon, zomaar. Ik zie het helemaal zitten en een extra voordeel: ik kan nu veel naaien qua rokjes en kleedjes.

En ook mr. Cp ziet het helemaal zitten 🙂

Ik ben zwanger!! Aankondiging

Jullie lezen het goed. Mr. cp en ik zijn in blijde verwachting!

Dat ik zo lang afwezig was heeft dus een zeer zéér goede reden! Ik ben namelijk 100% zwanger, met 100% bedoel ik: ik ben misselijk, mottig en ben vooral heel moe. Maar met 100% bedoel ik ook dat ik mega- over- the- moon- happy ben! Dit wondertje komt zowel voor mij als mr. cp op het perfecte moment.

zwanger

Momenteel ben ik 13 weken ver en ik merk dat ik langzaamaan terug wat energie begin te krijgen. Daar waar ik vorige week nog dacht: ‘foert ik blog nooit meer’, begint het nu weer te kriebelen in mijn vingers. En daar waar het een aantal weken geleden nog een pure overwinning was als ik 5 minuten aan mijn bureau zat in plaats van hangend in de zetel, zit ik nu al met gemak een uur (and counting) recht op een stoel. (nooit gedacht dat dit een trots moment zou zijn).

Dat er hier dus een beetje zal veranderen en er wat mama- /baby- gerelateerds zal verschijnen is voor mij dan ook vanzelfsprekend. Deze blog is waar ik mijzelf uit en ik denk dat een groot deel van mijn leven zal beginnen bestaan uit ‘mama- zijn’. Natuurlijk blijf ik ook nog gewoon Christine en zal ik nog steeds niet- mama- gerelateerde zaken schrijven. Ik hoop dat ik jullie kan blijven boeien met leuke updates, met creatieve insteken en natuurlijk ook nog met voldoende naaiprojectjes!

Blijven jullie meelezen?

Bewaren

Bewaren

5 manieren om niet aan naaien toe te komen

geen-tijd-om-te-naaienBen je ooit gestart met naaien, had je niet gedacht dat er zoveel bij kwam kijken? Of heb je zodanig veel genaaid en krijg je het niet meer in de kast? Hier zijn dan 5 manieren om niet meer aan naaien toe te komen en dus je kast wat leger te houden:

  1. Plan het niet in je agenda: Als je dingen gaat plannen, gebeuren ze vaak ook. Ben je geen planner en heb je niet eens een agenda, dan ben je er al bijna. Als je wel iemand bent die graag tijd voor hobby’s inplant, denk dan vanaf nu: ik zal naaien als ik eens tijd en zin heb, dan zal het je verbazen hoe lang het duurt voor je die tijd hebt.
  2. Start aan je werk zonder vooropgesteld plan: Wanneer het ‘toeval’ je toch tijd en zin geeft, begin dan zonder voorbedachte rade. Ga gewoon naar je naaikamer of hoekje en bedenk ter plekke wat je wilt doen. Zoek een patroon, dat je dan nog moet bestellen of waar je de stof waarschijnlijk toch niet voor in huis hebt. Lees het patroon niet op voorhand door en misschien kan je zelfs een stofkeuze doen waarvan je de juiste garen niet in huis hebt. Bovendien als je stopt (omdat je dus nog iets moet bestellen of naar de winkel moet) hou dan vooral niet bij waar je gestopt bent zodat je de volgende keer weer alles van het begin moet uitzoeken.
  3. Als het niet lukt, geef het op: Deze lijkt vanzelfsprekend, maar je moet toch een beetje opletten: soms zou je toch durven doorzetten. Het is beter om goed door te huilen en in zelfmedelijden te zwelgen. Het projectje kan je misschien ergens in de hoek te smijten of in plaats van geduldig te tornen, kan je er wat aan beginnen trekken en sleuren. Ga zeker geen hulp vragen op die facebookgroepjes die binnen de 10 minuten antwoord geven. Je zou maar eens een nuttige tip kunnen krijgen.
  4. Laat de projectjes opstapelen tot een onoverzichtelijke hoop: Als je dan enkele projectjes hebt waar je op vastliep, gooi ze dan niet weg. Neen: leg ze op een hoop met ‘nog te doen’. Leg hierboven op een aantal retouche- werkjes voor anderen waar je eigenlijk geen zin in hebt. Als je nu de naaikamer binnenkomt is dat vast het eerste dat je ziet liggen. Geloof me: je maakt rap rechtsomkeer.
  5. Zorg voor zodanig veel keuzes dat je niet meer kan kiezen: Een groen jasje met blauwe knopen of juist gele? Een paarse rok met roze biais of zwarte? Een lichtblauw babydekentje met donkerblauwe paspel of witte? You catch my drift?

De 7 van 2017

Dat ik van lijstjes hou is je vast nog niet ontgaan en als je nog niet weet dat ik graag plan en organiseer heb je al helemaal niet goed opgelet 🙂 Deze twee passies leg ik nu maar eens naast elkaar om vooruit te kijken op het komende jaar. Ik wil eens doelen voorop zetten om aan te werken. Lukken ze, dan lukken ze, lukken ze niet.. sja, dan niet he. No pressure.

  1. De blog: Momenteel heb ik hele lieve lezers die trouw komen lezen en af en toe ook eens een commentaar achterlaten. Daar krijg ik energie van, dus eigenlijk ben ik al tevreden. Ik wil wel mijn blog nog beter maken: mooiere foto’s, creatievere inhoud, specialere invalshoeken. En als daar dan meer lezers op afkomen zal ik zeker niet treuren. Bovendien heb ik al een plan van aanpak: de cursus ‘meststoffen voor jouw blog‘ volgen. Een maand geleden heb ik die aangekocht en hij staat klaar, maar ik heb er nog niets mee gedaan. Tijd voor actie dus.
  2. Bijbelstudie: Jullie weten waarschijnlijk al dat ik geloof in God en dat ik denk dat we een persoonlijke relatie met Hem kunnen hebben. Daarom neem ik mij voor om elke dag in de bijbel te lezen.
  3. Sporten: Jullie lazen al dat ik het sporten nu al 4 jaar vol hou. Als je het nog niet las, ga dan zeker eens kijken (klik), ik geef namelijk tips hoe je het zelf kan volhouden. Mijn voornemen is eigenlijk heel simpel: blijven volhouden.
  4. Gewicht: Wat ik ook al vertelt heb is dat ik 15 kilo afgevallen ben, dit heeft wel wat moeite gekost. Ondertussen ben ik helemaal tevreden met dit gewicht (hoewel er tijdens de feestdagen al een kilo aangekomen is). Die kilo moet er dus terug af en in 2017 wil ik het gewicht aanhouden.
  5. Ontbijt: Met het schaamrood op mijn wangen moet ik toegeven dat ik al maanden ‘boterhammen met choco’ als het ideale ontbijt zie. Niet zo goed dus als je naar het vorige puntje kijkt. Maar het is gewoon bijna geen werk om ’s ochtends klaar te maken én het is elke keer weer lekker. Het erge is ook dat ik echt wel lekkere en snelle ontbijtjes heb uitgetest die werken. Ik wil terug gezond ontbijten en dat betekend: max 3 keer per week boterhammen met choco. Want het blijft handig als ik vroeg op moet natuurlijk.
  6. Er niet in trappen: Iedereen heeft wel zijn eigen persoonlijke muur waar hij tegenaan kan lopen. De mijne is om te veel te willen doen, puur omdat het goede doelen zijn bijvoorbeeld. Dit jaar liep ik dus tegen die welbekende muur aan en heb ik een aantal verplichtingen stop gezet. Met pijn in mijn hart, maar het bleek de juiste stap. Nu moet ik dus zorgen dat ik niet terug in de valkuil trap. Jeweetwel: die van ‘geen neen kunnen zeggen’.
  7. Persoonlijk: Ik ben eigenlijk niet zo van de geheimen op mijn blog. Meestal vind ik: of je deelt het, of je zwijgt er over. Maar dit laatste puntje hoort gewoon in het lijstje thuis en normaal zal ik er wel iets over kunnen zeggen dit jaar. Voorlopig hou ik het nog even privé.

De uitdaging dit jaar is dus vooral om aan deze doelen te denken, maar ze niet te ‘moeten’. Ik zie deze lijst dus vooral als een motivatie maar zeker niet als een verplichting.

Hebben jullie voornemens?