Afvallen na de bevalling

Dat ik moeite zou moeten doen om terug op gewicht te komen na mijn zwangerschap was wel zeker, maar ik had het moeilijker dan verwacht. Nu, na 5 maanden zit ik nog niet op het gewicht dat ik wil. Waarom ik dat moeilijk vind en hoe ik het aanpak vertel ik jullie vandaag.

Ik ben altijd al een emotie- eter geweest. Gaat het niet goed, voel je je down: chocola to the rescue enal. Toen ik na de bevalling zoveel chocola in huis had als ik me kon wensen (lees een overschot aan doopsuiker) ging ik daar ook helemaal op los. Elke keer dat Elisa even niet goed te troosten was of dat ik niet meer goed wist wat te doen of … at ik wat chocola. Na 6 weken besloot ik het helemaal goed aan te pakken en daarmee te stoppen, maar ik hield het niet vol.

De weken erna bleef ik ook moeite hebben. Ik was veel thuis, de koekenkast was goed gevuld en er is elke dag wel eens iets dat even tegen zit: een glas dat valt, Elisa die even wat minder goed slaapt,.. je kon het zo gek niet bedenken. Natuurlijk zat ik al een stuk onder het gewicht van mijn hoogzwangere zelve maar ik was nog 6 kilo verwijdert van mijn startpunt.

Een aantal weken geleden zag ik dat die 6 kilo er 7 werden en toen het opeens 8 kilo was besloot ik dat de maat vol was. Ik ben ooit al eens 15 kilo afgevallen en wil niet terug! Toen hebben de weight watchers voor mij de truc gedaan. Samen met de steun van mr. cp besloot ik nu terug weight watchers te doen. We zijn dat weekend nog een keertje uitgebreid gaan eten (echt alle remmen los!) en vanaf die maandag ben ik echt gestart.

Ondertussen zijn we al twee weken verder en ben ik al bijna 2 kilo terug afgevallen. Ik vind het nog steeds iets moeilijker om vol te houden nu ik thuis ben, dus als jullie nog tips hebben, laat ze hier zeker achter! Die twee kilo geven mij alleszins motivatie om verder te doen.

Mom life … met een 2 maand oude baby

Ik merk dat ik zelf vaak op zoek ben naar hoe andere ouders het doen. Hoe de dag er uit ziet, gewoon even binnenkijken en zien hoe anderen het ervaren. Bij mij is er ook al wat regelmaat te bespeuren en het leek me leuk om elke week een dag bij te houden, een 24 uurs-inkijkje in ons leven. Deze rubriek zie je vanaf nu wekelijks op mijn blog verschijnen onder ‘mom life’. Wie weet help ik er weer andere kersverse mama’s mee die graag zien hoe een ander het doet.

Dinsdag 16/01/2018

Om 2u30 gaat de wekker, aleja, Elisa begint toch wat te sputteren. De eerste keer dat ik haar ‘s nachts hoor geef ik standaard een tut. Soms valt ze terug in slaap en soms niet. Door dat te doen ben ik van 2 keer naar 1 keer drinken ‘s nachts kunnen gaan met haar. (toch al 12 dagen, and counting)

Pas om 3u09 hoor ik haar weer, ze is dus toch voor een goede tijd terug in slaap gevallen. Normaal zou ik haar nu drinken geven maar als ik naast haar bed sta ligt ze alweer te tukken. Ze kreunt toch nog een beetje dus ik geef haar de tut. Hoopvol denk ik dat ze een keertje moet leren doorslapen he. Het zal misschien niet direct voor vandaag zijn, maar hoe langer ze ‘s nachts leert slapen zonder drinken hoe dichter bij het ultieme doel we zijn.

3u40 begint ze terug wat lawaai te maken. Ik probeer nog eens een tutje te geven maar nu is ze niet meer tevreden met de tut. Tijd voor drinken dus. Ik neem haar bij mij en probeer wakker te blijven als ze drinkt. Soms val ik in slaap en word ik wakker om te merken dat ze al 30 min aan een kant drinkt, terwijl ik toch elke 20 min wil wisselen. Deze keer blijf ik goed wakker en na het drinken valt ze in slaap.

7u00 vandaag wil ik uittesten hoe het zou zijn met een nieuw schema, dus de wekker maakt me wakker en in plaats van erdoor te slapen (wat ik al vaak gedaan heb afgelopen maanden) sta ik toch op. Elisa wordt vrolijk wakker en nadat ze verschoond is en haar kleertjes aanheeft drinkt ze bij mij in bed. Het drinken gaat niet helemaal goed, ze lijkt al redelijk snel genoeg te hebben dus laat ik haar stoppen en hou ik haar 15 min recht. Ondertussen spelen we wat optrekspelletjes, haar favoriete spelletjes van het moment!

Om 8u douch ik en maak ik mezelf klaar. Tegenwoordig heb ik daar publiek voor, ja ik weet echt niet hoe andere mama’s dat doen hoor, als je tips hebt: laat maar komen. Maar ik zet Elisa simpelweg in een sitter bij mij in de badkamer en geef haar af en toe een beetje aandacht. Ze is meestal lang genoeg tevreden dat ik mij rustig kan klaarmaken

Hierna speelt ze nog even in haar box en dan om 9u vertrekken we samen naar de winkel. Ik wacht altijd expres tot 2u na haar opstaan omdat ze dan moe genoeg is om een dutje te doen. En zoals altijd valt ze mooi in slaap in de auto.

11u: Ik zit Elisa weer te voeden, ondertussen draait de was en de afwasmachine en heb ik de boodschappen al weggestoken. Ik ben zeer tevreden over zo een ochtend en geniet terwijl ik youtube kijk.

Om 12u kan ik zelf eten terwijl ze in de box tegen haar mobiel tettert en daarna spelen we nog wat optrekspelletjes. Echt waar ze vindt het heerlijk om plat te liggen en dan rechtgetrokken te worden naar zit. Als ik dat zou moeten doen zou ik zuchten en puffen en daarna blij zijn dat mijn buikspieren weer eens in actie geschoten zijn.. Hoe oud moet je zijn voor je het een work-out noemt?

Rond 12u45 probeer ik haar te slapen te leggen zodat ze al slaapt als het kraambezoek komt. En ja, ik krijg nog kraambezoek! Zoals het er nu uitziet denk ik dat dat nog komt tot ze 4 maanden is, we zullen zien. Het slapen lukt en het bezoek komt aan, natuurlijk is ze direct weer wakker en moet ik haar een half uur of langer in slaap wandelen. Ondertussen is ze wel rustig en kan ik wel gezellig praten.

Iets voor 15u geef ik de subtiele hint dat Elisa bijna moet drinken. Ze is ondertussen wakker en zit lief te lachen naar het bezoek. Gelukkig begrijpen ze de hint en even later zit ik weer in de zetel te voeden met youtubefilmpjes erbij. Het hele riedeltje van recht houden, spelen herhaalt zich weer tot ik wil koken om 17u15. Ik leg haar eerst in haar box om te slapen en wonder o wonder, dat lukt!! Koken met een slapende baby, ik denk dat dat de eerste keer is hoor. Meestal moet ik haar in de sitter bij mij in de keuken nemen. Natuurlijk is ze wel weer wakker op het moment dat het eten klaar is en we willen eten. Alleen spelen wilt ze nu niet meer dus zit ze bij mr. CP op schoot tijdens het eten.

Dan geef ik haar snel na het eten om 18u30 terug eten, een half uurtje vroeger dan normaal maar ik moet om 19u30 bij de kine zijn. Ik doe namelijk post- natale kiné. Echt een aanrader, als je het laat voorschrijven door de gyn zijn er ook 9 sessies helemaal terugbetaald. Ideaal om even iets aan je lichaam te doen en die buikspieren terug bij elkaar te proberen rapen.

Als ik thuis kom gaan we om de beurt onze pyjama aandoen. Elisa is wakker en wilt niet meer alleen liggen. Ach ja, ze valt uiteindelijk wel in slaap in de arm en dan kunnen we haar nog even wegleggen tot we ze om 22u00 wakker maken om te drinken. Zoals altijd valt ze dan direct na het drinken in slaap. Maar deze keer ga ik slapen in de hoop dat ze deze nacht wat meer uurtjes aan één stuk slaapt!

Vind je het leuk om te lezen hoe mijn dag er uit ziet? Is het herkenbaar? Heb jij een héél ander verhaal of nog tips? Laat het zeker weten, ik lees het graag!

Geen voornemens in 2018

Het nieuwe jaar is al gestart en ik heb jullie nog niet eens gesproken. Dit jaar doe ik ook niet aan al die voornemens. Vorig jaar maakte ik nog een lijstje met voornemens, daarvan heb ik één heel bijzondere gehaald: de geboorte van onze Elisa. Het mooiste geschenk dat we ons konden wensen het afgelopen jaar! En dat heeft voor mij ook alles wat in een ander daglicht gesteld.

De eerste twee maanden met haar zitten er nu op en ik moet zeggen dat het leven een stuk hectischer, chaotischer en met onzekerheden gevuld is. Het is héél leuk en ze is super lief, maar je weet nooit wat de dag brengt. Ze ligt bijvoorbeeld nu voor het eerst boven voor haar middagdutje, of dat lang gaat duren is nog maar de vraag, want overdag doet ze vooral aan dutjes van 20 a 30 minuten. Tenzij ze in de maxi cosi zit, dan kan ze gerust 2u aan een stuk slapen.

Tijd voor mezelf heeft er twee maanden lang niet echt ingezeten. Pas nu ze ook even alleen kan spelen en toch even korte slaapjes kan doen overdag zonder op de arm te moeten liggen kan ik weer wat opnemen. En dat verklaart dus ook waarom ik geen overzicht doe dit jaar, ik heb er geen tijd voor en de belangrijkste gebeurtenis heb ik uitvoerig besproken 🙂 . Leuker vind ik het om voort te werken aan nieuwe blogjes, naaiprojectjes en langzaamaan terug wat in vorm te komen. Want ja, een baby krijgen vraagt toch wat van dat lichaam. En nadat ik er zo hard voor gewerkt heb om 15 kilo te verliezen, wil ik terug ongeveer op datzelfde gewicht komen.

Vooruitkijken en voornemens maken vind ik ook zeer moeilijk dit jaar. Zoals ik al zei, is het leven voor mij helemaal anders geworden. Ik denk dat ik vanaf nu mijn leven kan opdelen als: Voor-Elisa en Na-Elisa. Twee tijdperken elk met hun leuke en moeilijke momenten. Het is hierdoor ook zeer moeilijk om in de toekomst te kijken en te zeggen: ‘kijk die dingen wil ik over zoveel weken/maanden verwezenlijkt hebben’.

Een beetje vooruit kijken kan ik wel doen, over het algemeen weet ik wel wat ik dit jaar graag wil zien gebeuren: ik wil mijn blog wat van niveau verhogen, ik wil blijven creatief bezig zijn en zoals ik al zei wil ik wat aan mijn figuur werken. Maar dat zijn allemaal dingen die ik sowieso altijd al graag wil en niet echt voor het jaar 2018 kan inzetten. Ik blijf dus gewoon werken aan de zaken waar ik altijd al wat aan wil werken.

Dat het een fantastische jaar wordt kan ik alleen maar zeker weten, het is namelijk niet alleen door de komst van mijn dochter al zo leuk maar ik kreeg van mijn lieve man ook een droogkast! Ha! Ja daar word ik nu vrolijk van zeg!!

En hoe zie jij het nieuwe jaar? Doe jij aan voornemens of neem je het zoals het komt?

 

 

Een maand mama

Poppemie, schatje, snoepje, drolletje, reutelkontje, dropje,… Allerlei namen hebben de revue al gepasseerd. Haar naam is Elisa, maar het gaat vanzelf. Ik ben nu een maand mama en begin ervan te genieten. Dit ging niet per direct en dat verhaal wil ik met jullie delen.

Mijn bevallingsverhaal is eigenlijk het begin van dit verhaal maar ik kies er toch voor om nog even te wachten voor ik dat op papier zet. Iets met weinig tijd een baby en prioriteiten enzo. Het was alleszins een zware bevalling die mij enorm moe gemaakt heeft. De komst van Elisa is dus met een serieuze vermoeidheid gestart. Ik wist niet dat het ook met serieuze onzekerheid zou starten.

De eerste dag ging helemaal prima, ze was rustig rond aan het kijken of sliep soms ineens 4 uur aan een stuk. Blijkbaar zijn baby’s ook gewoon moe van een bevalling, want daarna haalde ze het ineens dubbel en dik in. Ik  wou heel graag borstvoeding geven en zij wou heel graag drinken: lees om het uur. Dat was dus een uur eten geven, een half uur wiegen, een half uur slapen om dan terug van nul te starten. Het was een uitputtingsslag. Tussendoor moest ze ook enorm veel overgeven en zeer hard persen voor haar scheetjes, dus vaak sliep ze tussendoor ook heel slecht.

Er waren wel momenten dat ze eens wat langer sliep hoor, maar die kon ze zeer goed plannen wanneer er bezoek was. Leuk voor het bezoek, maar ik zag een uurtje of twee slaap aan me voorbij gaan.

Oververmoeid en huilend de nacht door ging ik ten rade bij heel veel mensen: de vroedvrouwen, vriendinnen en vooral mijn zus. Allemaal kwamen ze met raad en door dat allemaal samen te voegen en er mijn eigen ding van te maken ging het ineens na twee weken beter. Wat ik deed? Een mengeling van: inbakeren, osteopaat, druppeltjes voor de krampen, kersenpitkussen voor de krampen, betere boerhouding voor het overgeven én voeden op schema.

Ik kan alles 100% aanraden, maar vooral over voeden op schema ben ik bijna lyrisch. Het geeft mij rust dat ik weet wanneer ik haar best eten geef maar ook wanneer ik het zonder problemen kan proberen uitstellen. Dat uitstellen doe ik door te wiegen, rond te lopen, een tut te geven of wat te spelen. Als deze dingen niet helpen laat ik haar niet huilen en overstuur worden maar geef ik toch eerder eten. (dus vlieg me niet aan: ik laat ze niet maar een beetje huilen). Sinds ik dat doe ervaar ik bij haar ook meer rust.

Je vraagt je misschien af wat ik nu dan wel versta onder ‘het gaat beter‘. Overdag heeft ze terug wat wakkere momenten waarin ze gewoon tevreden is. Ze wil dan wel meestal gepakt worden, maar daar is ze dan ook blij mee. De scheetjes moet ze minder hard op persen en ze zit dus veel minder te friemelen de hele dag door. Ze slaapt grotere blokken, ‘s nachts geef ik bijvoorbeeld wel enkel op vraag eten en ze heeft nu al een hele week dat ze een slaapje doet van 3 uur, dan even drinkt om dan een slaapje van 4 uur te doen. Heerlijk is dat. En sinds ik een warmwaterkruik gebruik om haar bedje en box op te warmen slaapt ze ‘s nachts één blok in haar bedje en overdag soms ook eens een blok van 2u in haar box.

Doordat zij zich duidelijk beter voelt, voel ik me ook beter. De onzekerheid is er zeker nog en ik zit soms nog eens wat te huilen omdat het vermoeiend is en ik niet altijd weet wat te doen. Maar ik heb goede momenten waar ik me aan kan optrekken en kan daardoor steeds meer genieten van mijn dochter. De moeilijkere momenten kan ik nu wat beter aan.

Wat ik nu wel heb is dat elke keer dat het goed gaat, ik schrik heb dat het een ‘one-time-event’ is en dat het weer slecht gaat gaan. Ik hou dus de hele tijd mijn hart een beetje vast. Ik vraag me af of jullie dat herkennen of dat ik daar de enige in ben?

Welkom Elisa

Als je mij volgt op social media weet je het al: Elisa is geboren!

Op 2 november heeft ze ons gezinnetje aangevuld met haar 3,730 kilo en 52 centimeters.

Ondertussen ben ik bijna een maand mama. Het is al een hele rollercoaster geweest van emoties. Volgende week vertel ik alvast hoe ik deze eerste maand ervaren heb. Mijn bevallingsverhaal komt zeker ook nog online dus hou me in de gaten. Dat kan je doen op deze blog maar ook via instagram en facebook, daar deel ik meestal nog meer foto’s en korte updates.

Wat je vanaf nu mag verwachten op deze blog? Het zelfde als anders maar met meer baby- gerelateerde artikelen ertussen. Ik blijf namelijk heel graag naaien en heb nog een aantal leuke projectjes die ik graag wil delen met jullie. Dat probeer ik nog steeds wekelijks te doen.

36 weken zwanger = worstjes als vingers

36 weken zwanger alweer. Ondertussen kan ik me al niet meer goed voorstellen hoe het is om een platte buik te hebben, relatief plat dan toch ;). En iedereen zal het snappen als ik zeg dat ik enorm uitzie naar de komst van die kleine meid. Ik wil ze dolgraag in mijn armen houden en niet meer afgeven, enkel Mr. Cp krijgt misschien de toelating om ze vlak naast mij vast te houden.

Je merkt het al, ik loop wat emotioneel rond. Voor de kleinste dingen kan ik huilen, een verhaal over een geboorte, een stuk op tv, … . Onlangs zat ik in de zetel te huilen en vroeg Mr. Cp wat er aan de hand was, mijn antwoord: ‘ik weet het zelf niet’. Bovendien stress ik vaak over het idee dat ik nog zoveel moet doen en kopen, terwijl ik amper kan bedenken wat ik dan niet in huis heb. Rationeel denken ik dus ook tijdelijk verleden tijd.

Wandelen gaat ook niet meer zoals het hoort, ik begin behoorlijk te waggelen volgens mij. Maar vooral begint het pijn te doen. Als ik meer dan 10min wandel begint mijn staartbeentje te voelen alsof ik van een speelhuisje naar beneden ben gegleden, maar dan niet via de glijbaan, nee: via de trap.

En ook mijn vingers doen pijn. Ik hoor je al denken, wat heeft dat nu met de zwangerschap te maken. Wel, als je vingers zo dik worden als een goede braadworst van al het vocht in je lijf, zal het je niet verbazen dat dat niet zo prettig voelt. ‘s Ochtends is het ergste moment, dan heb ik alle moed van de wereld nodig om mijn deken vast te nemen en van me af te slaan. Niet omdat ik niet wil opstaan (aleja, dat ook) maar vooral omdat het pijn doet die dekens op te tillen!

Ach ja, kwaaltjes he. Volgens mij heb ik hiermee nog altijd niet te klagen. De hele zwangerschap lang heb ik geen één keer moeten overgeven en heb ik ongeveer alles kunnen doen wat ik wou.

Je hoort het al aan hoe ik spreek, alsof het er bijna op zit. Wel zo voelt het wel een beetje. Het komt nu zo dichtbij dat het voelt alsof ik nu al wat afscheid neem van het zwanger zijn en goedemorgen zeg aan de toekomst met een extra gezinslid. Op zich zou ze al over een week geboren mogen worden. En hoewel ik niet kan wachten tot ze er is, hoop ik toch dat ze nog drie weken extra krijgt om te groeien, ontwikkelen en genieten van de geborgenheid binnenin.

Het aftellen begint

Sinds afgelopen zondag tik ik de 30 weken aan. Dat betekent dat ik al 2 weken in mijn derde trimester zit, maar toch vind ik die 30 een magisch getal. Nog maar 10 weken te gaan, give or take. De kinderkamer begint langzaam vorm te krijgen, kleertjes krijgen een wasbeurt en enkele kwaaltjes spelen op.

Over de kinderkamer wil ik nog niet te veel verklappen. Je ziet in deze post een paar sneak peeks maar als hij helemaal af is, wil ik er een filmpje van maken zodat ik jullie eens goed rond kan leiden. Ik ben namelijk zeer trots op de kamer. Samen met mr. cp en een deeltje met mijn zus hebben we er heel veel zelf aan gedaan. Alles is met zorg en liefde uitgekozen en veel is tweedehands. Niet dat ik tegen nieuwe dingen ben, maar als ik zo zelf een kast heb geschilderd of een gordijn heb genaaid, haal ik er gewoon veel meer voldoening uit.

Noem het verder maar nestdrang of niet: ik vind het ondertussen zelfs leuk om de was te doen! Ik heb namelijk een nieuw wasrek, een extra eigenlijk, nu kan ik wel 3 wasjes op een dag kwijt en ik vind het heerlijk! Het helpt ook wel dat er tegenwoordig heel veel kinderkleertjes aan hangen. Waarschijnlijk zal ik het een paar dagen na de bevalling wel weer minder leuk vinden als ik het ook druk heb met ons meisje, maar ach, laat me momenteel maar genieten van het wassen.

Ondertussen weten we ook al hoe het geboortekaartje er uit zal zien, heb ik de zakjes voor de doopsuiker ontworpen en ben ik om de stof gegaan. Binnenkort organiseer ik een bandwerk-marathon met mijn zussen en mama om alles te naaien.

Als al dat nog niet genoeg is, begin ik aan mijn lichaam te voelen dat het laatste trimester zich heeft ingezet. Mijn rug doet sneller zeer, ik ben weer sneller moe en jammer genoeg is het brandend maagzuur wat terug gekeerd. Daarbij moet ik vooral opletten dat ik hierdoor niet te veel ga eten om dat branderige gevoel te onderdrukken. Of dat ik toch voor gezonde opties ga en de koekjes en snoepjes links laat staan.

De laatste tien weken, voor mij is het aftellen toch wel wat begonnen hoor.

De zomervakantie voor een zwangere leerkracht

Hoera! Zomervakantie! Hier heb ik echt enorm naar uitgekeken. Ik doe mijn job heel graag, maar wie heeft er nu niet graag vakantie? Da’s een serieuze vraag hoor, is er iemand die niet graag vakantie heeft en liever werkt? Ik geniet alleszins enorm van de vakantie en naar deze heb extra veel uitgekeken. Wat ik vooral wil gaan doen is: kuisen, opruimen, wassen,.. Allemaal om het huis klaar te maken voor de baby maar ook een beetje om dat ik dat graag doe.

Volgens mij is het niet de eerste keer dat ik vertel dat ik eigenlijk wel hou van opruimen en kuisen. Zo een grote schoonmaak, daar kan ik echt van genieten. Ik weet nog goed dat ik eens op bezoek was bij mijn nicht en ze vertelde dat ze het wat te rommelig vond liggen bij haar maar er niet echt een beginnen aan zag. Meer had ik niet nodig en een paar tellen later stonden we samen de hele beneden op te ruimen. En (schrik niet te hard): ik vond het leuk!

Deze keer vind ik het natuurlijk extra leuk omdat ik dus alles een beetje klaar kan leggen voor ons meisje. De meeste kasten, meubels en spulletjes zijn al in huis. Of toch, dat denk ik, waarschijnlijk loop ik nog tegen 101 dingen aan die ik vergeten ben te kopen maar dat komt dan wel weer.

Ik ben er trouwens trots op om te vertellen dat ik niets nieuw gekocht heb. Voorlopig is alles in huis voor ons meisje tweedehands of het zijn cadeautjes. Hoe ik dat dan deed, wat het mij gekost heeft en het resultaat van de kinderkamer ga ik jullie zeker later nog vertellen.

Trouwens, mijn vakantie gaat niet alleen rond opruimen draaien hoor. Ik ga nog met de familie een weekje naar Duitsland en zal zeker met mr. Cp ook nog even het land verlaten.

Om jullie helemaal mee te nemen in het avontuur ga ik de hele zomervakantie (jaja, twee dikke maanden) tegen jullie aan kletsen bij Instagram stories. Hopelijk zie ik jullie daar!

Baby buik vs. Bolle buik

Gisteren telde ik 20 weken af, net op de helft van de zwangerschap dus. Dat betekent dat ik deze week een lekker uitgebreide echo krijg, dat ik al even weet of het een jongetje of een meisje is en dat mijn buik onmiskenbaar groter is geworden.

Hoe ik me nu voel

Momenteel voel ik mij goed, allergieën daargelaten dan toch (met veel dank aan het mooie droge weer). De vermoeidheid waar ik vorige keer over sprak is helemaal verdwenen. Ik heb nu ook weer geen extra energie ofzo, maar mijn inspanningscapaciteit voordat ik snurkend in de bank val, is terug zoals voorheen, voor de zwangerschap.

In de eerste maanden had ik vaak pijn aan mijn staartenbeentje en ook dat is een flink stuk minder geworden. Helemaal weg is het niet, maar met dank aan een vriendin die toevallig kine is, weet ik hoe het wat te voorkomen.

Baby buik vs. Bolle buik

Iets waar ik me wel vaak zorgen over maak is het bijkomen. Natuurlijk vind ik het niet erg om bij te komen en een baby- buik te krijgen. Het moeilijke is gewoon dat ik nog maar net 15 kilo afgevallen ben. Dat betekent dat ik nog niet helemaal gewoon was aan het nieuwe eetpatroon en hier nu een evenwicht in moet vinden. Bij het vorige bezoek aan de gyn vroeg ik of ik al wat te veel was bijgekomen ze bevestigde dit. Dus besloot ik wat beter op te letten. Geen paniek, dat betekende niet minder eten, maar gezonder. Chocola vervangen door fruit en chips door groenten bijvoorbeeld. En ah ja: ijsjes vervangen door een frisse augurk, hmmm. Momenteel zit ik dan ook terug op een gezonde curve.

Jongen of meisje

Het is een beetje stout van me om jullie zo in spanning te houden, maar hier komt het dan: het wordt een … meisje. Ik word dus een meisjes- mama, spannend! Al een aantal weken voordat ik de geslachtsbepalende echo kreeg zat ik in mijn hoofd met het idee dat het een meisje zou zijn. Niet omdat ik daar een of ander voorteken voor zag dat eerder bij de volkswijsheden thuishoort dan bij de wetenschap. Gewoon omdat je je iets moet voorstellen en mijn gedachten gingen naar een meisje, gewoon, zomaar. Ik zie het helemaal zitten en een extra voordeel: ik kan nu veel naaien qua rokjes en kleedjes.

En ook mr. Cp ziet het helemaal zitten 🙂

Ik ben zwanger!! Aankondiging

Jullie lezen het goed. Mr. cp en ik zijn in blijde verwachting!

Dat ik zo lang afwezig was heeft dus een zeer zéér goede reden! Ik ben namelijk 100% zwanger, met 100% bedoel ik: ik ben misselijk, mottig en ben vooral heel moe. Maar met 100% bedoel ik ook dat ik mega- over- the- moon- happy ben! Dit wondertje komt zowel voor mij als mr. cp op het perfecte moment.

zwanger

Momenteel ben ik 13 weken ver en ik merk dat ik langzaamaan terug wat energie begin te krijgen. Daar waar ik vorige week nog dacht: ‘foert ik blog nooit meer’, begint het nu weer te kriebelen in mijn vingers. En daar waar het een aantal weken geleden nog een pure overwinning was als ik 5 minuten aan mijn bureau zat in plaats van hangend in de zetel, zit ik nu al met gemak een uur (and counting) recht op een stoel. (nooit gedacht dat dit een trots moment zou zijn).

Dat er hier dus een beetje zal veranderen en er wat mama- /baby- gerelateerds zal verschijnen is voor mij dan ook vanzelfsprekend. Deze blog is waar ik mijzelf uit en ik denk dat een groot deel van mijn leven zal beginnen bestaan uit ‘mama- zijn’. Natuurlijk blijf ik ook nog gewoon Christine en zal ik nog steeds niet- mama- gerelateerde zaken schrijven. Ik hoop dat ik jullie kan blijven boeien met leuke updates, met creatieve insteken en natuurlijk ook nog met voldoende naaiprojectjes!

Blijven jullie meelezen?

Bewaren

Bewaren