Mom life #2

Elke week neem ik jullie een dag mee in mijn leven als moeder en vrouw. 24 uur hou ik bij hoe mijn dag er uitziet. Deze week is Elisa 12 weken oud.

Tegenwoordig deel ik mijn nachten in verschillende categorieën, afhankelijk van wanneer ze wakker wordt om te drinken: om 2u = te vroeg, om 3u = nog net acceptabel, om 4u = normaal, om 5u = een streefdoel, om 6u = heel goed, om 7u = heerlijk en om 8u = onrealistisch. Deze nacht besloot ze wakker te worden om 2u, om 3u, om 4u en om 7u. Daar had ik nog geen categorie voor, maar ik denk dat het gewoon onder een slechte nacht valt. Om 2u en om 3u heb ik haar kunnen sussen met een tutje, maar om 4u had ze toch echt wel drinken nodig. Gelukkig valt ze wel elke keer na het drinken goed in slaap.

Toen ze om 7u wakker werd, vond ik het echt wel nog te vroeg om op te staan dus heb ik haar bij mij in bed gelegd, lekker knuffelend hebben we verder geslapen tot mijn wekker om 8u ging. Ik vind het nog altijd nodig om op een deftig uur op te staan, ook al gaat de nacht zo slecht. De volgende nacht kan alleen maar beter zijn als we toch een soort van ritme aanhouden denk ik. Dus ik geef haar drinken, speel met haar en maak mezelf klaar. Ze is deze ochtend tevreden met haar mobile dus ik heb nog eens tijd voor de was, om de kippen eten te geven én om koekjes te maken!

Als ze zo een tweetal uren wakker geweest is gaat ze meestal slapen. Voorlopig leg ik haar ‘s ochtends nog beneden in de box. Puur omdat ik er zelf nog niet klaar voor ben om haar zo veel boven te gaan leggen. Ik moet dan wel heel stil doen, zo durf ik bijna niet van mijn bureaustoel komen, die kraakt namelijk nogal, ha.

Rond 12u is ze wakker en is het tijd om wat te eten, voor zowel Elisa als voor mij. Ik vraag me af of jullie dit ook doen: ik eet mijn boterhammen vaak tijdens de borstvoeding. Ze hangt dan vaak onder de kruimels maar dan heb ik na de voeding wel tijd om lekker met haar te spelen.

Deze middag komt er om 14u30 nog kraambezoek. Vorige keer zei ik nog dat dit waarschijnlijk zal duren tot ze 4 maanden is, ondertussen denk ik tot ze 1 jaar is! Maar ik moet nu snel zijn: als ik haar voor de komst van het bezoek diep in slaap krijgt, slaapt ze misschien een tijdje. En wonder o wonder, dat lukt. Ze slaapt ‘s middags trouwens wel boven in haar bedje, meestal gaat dat goed.

Alsof het afgesproken is wordt ze om 15u30 wakker, een half uur voor ze moet drinken en voor het bezoek weg moet. Ze doet zo lief dat het bezoek helemaal gecharmeerd is van haar open blik en lieve lach. Om 16u, als het bezoek vertrokken is geef ik haar drinken.

Dan snel snel hotdogs eten met mr. Cp nog wat spelen en om 18u30 nog eens drinken geven. Dat is wat aan de vroege kant, maar om 19u30 is het huiskring bij ons en daar ben ik toch ook graag bij. De huiskring kan je zien als een soort boekkenleesclub maar dan over de bijbel, we zijn met een 18- tal jongeren die om de week samenkomen. Elisa vind het ook wel interessant, al die mensen om naar te kijken die om de beurt praten en zo haar aandacht verdienen. Het is een hele gezellige avond, het feit dat ze ook nu terug braaf blijft maakt het ook leuk natuurlijk.

Om 22u00 is het miserie. Het is tijd om te drinken en dan te slapen, maar ze wilt niet goed drinken. Ze draait haar hoofd de hele tijd weg, en hapt dan weer super gulzig aan. Misschien is ze toch een beetje overprikkeld door de dag. Hoewel ze dit nu al vaker zo doet. Als er iemand is die dit herkent en weet wat dit is, laat zeker weten, ik kan jullie tips gebruiken.

Uiteindelijk komt ze toch tot rust, drinkt ze en valt ze als een blok in slaap. Ik ben benieuwd onder welke categorie deze nacht zal vallen.

Vind je het leuk om te lezen hoe mijn dag er uit ziet? Is het herkenbaar? Heb jij een héél ander verhaal of nog tips? Laat het zeker weten, ik lees het graag!

Jurkje met drukknopen

Tijdens mijn zwangerschapsverlof merkte ik al snel dat ik graag bezig was. Ik wou vooral niet te veel denken aan ‘wanneer komt ze nu’. En geloof me, ondanks dat ik vanalles en nog wat heb gedaan, dacht ik daar toch heel veel aan.

Om de tijd wat op te vullen naaide ik graag al wat dingen bij elkaar. Zo heb ik verschillende broekjes gemaakt, een verzorgingsmatje, een ledikantdekentje, een hoes voor de wipper, een super comfy dekentje, slofjes, twee kruippakjes en een legging. Ik wist ook al dat ik een meisje zou krijgen, dus besloot ik toch ook een jurkje in elkaar te prutsen.

Het patroontje is het gratis jurkje van de droomfabriek. Een heel makkelijk patroontje en dus wou ik het wat anders aanpakken. In plaats van de eeuwige enveloppe- hals deed ik zelf een aanpassing. Namelijk drukknopen steken. Minder moeilijk dan ik gedacht had, hoewel het jurkje alles behalve perfect is. Ik had bijvoorbeeld nog wat extra naadwaarde moeten toevoegen in de schouder zodat ik deze dubbel kon omnaaien en zo de naad mooi wegwerken.

Wel ben ik super tevreden van het resultaat. De kleine ‘oneffenheden’ vallen niet al te hard op en ik vind het stofje gewoonweg geweldig. Het patroon blijk ook zeer goed te passen, dus ik maak er binnenkort nog eens eentje.

Voor een aan foto was ik trouwens wel te laat, ze is er zo snel uit gegroeid!

Mom life … met een 2 maand oude baby

Ik merk dat ik zelf vaak op zoek ben naar hoe andere ouders het doen. Hoe de dag er uit ziet, gewoon even binnenkijken en zien hoe anderen het ervaren. Bij mij is er ook al wat regelmaat te bespeuren en het leek me leuk om elke week een dag bij te houden, een 24 uurs-inkijkje in ons leven. Deze rubriek zie je vanaf nu wekelijks op mijn blog verschijnen onder ‘mom life’. Wie weet help ik er weer andere kersverse mama’s mee die graag zien hoe een ander het doet.

Dinsdag 16/01/2018

Om 2u30 gaat de wekker, aleja, Elisa begint toch wat te sputteren. De eerste keer dat ik haar ‘s nachts hoor geef ik standaard een tut. Soms valt ze terug in slaap en soms niet. Door dat te doen ben ik van 2 keer naar 1 keer drinken ‘s nachts kunnen gaan met haar. (toch al 12 dagen, and counting)

Pas om 3u09 hoor ik haar weer, ze is dus toch voor een goede tijd terug in slaap gevallen. Normaal zou ik haar nu drinken geven maar als ik naast haar bed sta ligt ze alweer te tukken. Ze kreunt toch nog een beetje dus ik geef haar de tut. Hoopvol denk ik dat ze een keertje moet leren doorslapen he. Het zal misschien niet direct voor vandaag zijn, maar hoe langer ze ‘s nachts leert slapen zonder drinken hoe dichter bij het ultieme doel we zijn.

3u40 begint ze terug wat lawaai te maken. Ik probeer nog eens een tutje te geven maar nu is ze niet meer tevreden met de tut. Tijd voor drinken dus. Ik neem haar bij mij en probeer wakker te blijven als ze drinkt. Soms val ik in slaap en word ik wakker om te merken dat ze al 30 min aan een kant drinkt, terwijl ik toch elke 20 min wil wisselen. Deze keer blijf ik goed wakker en na het drinken valt ze in slaap.

7u00 vandaag wil ik uittesten hoe het zou zijn met een nieuw schema, dus de wekker maakt me wakker en in plaats van erdoor te slapen (wat ik al vaak gedaan heb afgelopen maanden) sta ik toch op. Elisa wordt vrolijk wakker en nadat ze verschoond is en haar kleertjes aanheeft drinkt ze bij mij in bed. Het drinken gaat niet helemaal goed, ze lijkt al redelijk snel genoeg te hebben dus laat ik haar stoppen en hou ik haar 15 min recht. Ondertussen spelen we wat optrekspelletjes, haar favoriete spelletjes van het moment!

Om 8u douch ik en maak ik mezelf klaar. Tegenwoordig heb ik daar publiek voor, ja ik weet echt niet hoe andere mama’s dat doen hoor, als je tips hebt: laat maar komen. Maar ik zet Elisa simpelweg in een sitter bij mij in de badkamer en geef haar af en toe een beetje aandacht. Ze is meestal lang genoeg tevreden dat ik mij rustig kan klaarmaken

Hierna speelt ze nog even in haar box en dan om 9u vertrekken we samen naar de winkel. Ik wacht altijd expres tot 2u na haar opstaan omdat ze dan moe genoeg is om een dutje te doen. En zoals altijd valt ze mooi in slaap in de auto.

11u: Ik zit Elisa weer te voeden, ondertussen draait de was en de afwasmachine en heb ik de boodschappen al weggestoken. Ik ben zeer tevreden over zo een ochtend en geniet terwijl ik youtube kijk.

Om 12u kan ik zelf eten terwijl ze in de box tegen haar mobiel tettert en daarna spelen we nog wat optrekspelletjes. Echt waar ze vindt het heerlijk om plat te liggen en dan rechtgetrokken te worden naar zit. Als ik dat zou moeten doen zou ik zuchten en puffen en daarna blij zijn dat mijn buikspieren weer eens in actie geschoten zijn.. Hoe oud moet je zijn voor je het een work-out noemt?

Rond 12u45 probeer ik haar te slapen te leggen zodat ze al slaapt als het kraambezoek komt. En ja, ik krijg nog kraambezoek! Zoals het er nu uitziet denk ik dat dat nog komt tot ze 4 maanden is, we zullen zien. Het slapen lukt en het bezoek komt aan, natuurlijk is ze direct weer wakker en moet ik haar een half uur of langer in slaap wandelen. Ondertussen is ze wel rustig en kan ik wel gezellig praten.

Iets voor 15u geef ik de subtiele hint dat Elisa bijna moet drinken. Ze is ondertussen wakker en zit lief te lachen naar het bezoek. Gelukkig begrijpen ze de hint en even later zit ik weer in de zetel te voeden met youtubefilmpjes erbij. Het hele riedeltje van recht houden, spelen herhaalt zich weer tot ik wil koken om 17u15. Ik leg haar eerst in haar box om te slapen en wonder o wonder, dat lukt!! Koken met een slapende baby, ik denk dat dat de eerste keer is hoor. Meestal moet ik haar in de sitter bij mij in de keuken nemen. Natuurlijk is ze wel weer wakker op het moment dat het eten klaar is en we willen eten. Alleen spelen wilt ze nu niet meer dus zit ze bij mr. CP op schoot tijdens het eten.

Dan geef ik haar snel na het eten om 18u30 terug eten, een half uurtje vroeger dan normaal maar ik moet om 19u30 bij de kine zijn. Ik doe namelijk post- natale kiné. Echt een aanrader, als je het laat voorschrijven door de gyn zijn er ook 9 sessies helemaal terugbetaald. Ideaal om even iets aan je lichaam te doen en die buikspieren terug bij elkaar te proberen rapen.

Als ik thuis kom gaan we om de beurt onze pyjama aandoen. Elisa is wakker en wilt niet meer alleen liggen. Ach ja, ze valt uiteindelijk wel in slaap in de arm en dan kunnen we haar nog even wegleggen tot we ze om 22u00 wakker maken om te drinken. Zoals altijd valt ze dan direct na het drinken in slaap. Maar deze keer ga ik slapen in de hoop dat ze deze nacht wat meer uurtjes aan één stuk slaapt!

Vind je het leuk om te lezen hoe mijn dag er uit ziet? Is het herkenbaar? Heb jij een héél ander verhaal of nog tips? Laat het zeker weten, ik lees het graag!

5 x onmisbaar in de vluchtkoffer

Er zijn talloze video’s en blogpost verschenen over wat je mee moet nemen in de vluchtkoffer. Voor mijn bevalling denk ik dat ik er dan ook talloze gelezen en gekeken heb. Een voorbereid vrouw… Toch zijn er een aantal dingen die je niet overal ziet verschijnen en waar ik zelf heel blij mee was dat ik ze mee had.

Voedingskussen:

Eigenlijk is ‘voedingskussen’ een beetje een verkeerde naam. Beter zou zijn: hemels kussen om mee te slapen tijdens de zwangerschap- die je partner soms inpikt omdat het o zo heerlijk slaapt annex voedingskussen annex kussen voor als ze leren zitten om achter hun te steken zodat ze niet omvallen. Maar dat bekt misschien wat minder goed dus houden we het toch maar op voedingskussen. Borstvoeding is in het begin helemaal niet gemakkelijk en ik vond het ook niet direct genieten. Maar die eerste moeilijke dagen zijn stukken beter te pruimen als je toch al zo een kussen bij de hand hebt. Je bent dan moe, dat kind drinkt om de twee uur en je kan die ondersteuning écht gebruiken.

Waterfles:

In het ziekenhuis krijg je de tip veel water te drinken (goed voor de borstvoeding en het herstel) en krijg je dan ook van die grote waterflessen. Allemaal leuk en aardig, maar ik vraag me af hoe andere moeders het doen hoor, veel drinken met: die kleine glaasjes, amper een hand vrij om te drinken, laat staan om bij te schenken. De waterfles heeft ervoor gezorgd dat ik toch nog kon drinken. Ik had telkens een fles van 750ml naast mij staan die ik makkelijk met één hand kon pakken en snel naast mij in bed leggen in plaats van op een tafeltje waar je toch niet makkelijk aan kan.

Te grote onderbroeken:

Het hoeft niet duur te zijn maar is wel behoorlijk handig. Ik kocht in de zeeman twee onderbroeken die een maatje groter zijn dan normaal. Deze waren super handig om die twee grote matrassen in mijn onderbroek te leggen die je er de eerste dagen in moet. In het ziekenhuis krijg je er een netbroekje voor, maar dat zit echt voor geen meter. Neem maar van mij aan dat je liever toch nog iets hebt dat de boel bij elkaar houdt.

Bakerdoek:

De eerste keren dat je zoon of dochter dan niet in slaap te krijgen is en je echt alles geprobeerd hebt (voeden, tutje, pamper, sussen, wiegen,..) dan is het tijd om eens te proberen met bakeren. Over bakeren zou ik nog veel meer kunnen schrijven, maar voorlopig laat ik het erbij om het stevig aan te prijzen. Je hebt echter geen zin om in het ziekenhuis te zitten sukkelen met hydrofiele doeken en veiligheidsspelden. Koop gewoon al op voorhand een bakerdoek die ervoor bedoeld is en neem die mee. Het bespaart een hoop gedoe en helpt echt.

Losse geklede broek:

En als laatste eentje waar je jezelf goed van gaat voelen. Een wat gekledere broek die toch lekker los zit. Je gaat na de bevalling echt geen skinny jeans aan willen maar wilt toch het bezoek niet ontvangen in je pyjama.  Zoek een broek die lekker los zit maar toch wat deftiger overkomt. Door je zelf wat meer aan te kleden voel je je sneller wat fit, plus als je een broek kan vinden die even goed zit als je beste pyjama blijf je ook heerlijk relaxt!

Hopelijk hebben jullie wat aan deze tips en herhaal ik niet gewoon wat je al wist. Of misschien heb je nog meer tips. Laat het zeker weten, ik hoor het graag!

En toen kon ik mijn dochter niet meer optillen

Jes, denk ik, ik zit in een goed ritme. Elisa begint mooi slaapjes in de box en in haar bedje te doen, ze begint ook wat zelf te spelen dus ik heb net genoeg tijd voor mijn huishouden. ‘s Nachts komt ze maar 1 keer drinken dus ik heb genoeg slaap om de dag door te komen. Morgen ga ik daar eens iets over schrijven op mijn blog, maar nu eerst slapen. Dan gebeurt het, ik sukkel al 4 weken met een ontsteking op de pees van mijn duim maar nu, midden in de nacht als ik Elisa een tutje wil geven doe ik een verkeerde beweging. De pijn is zeer intens en ik weet direct dat het niet goed zit. De pijn blijft ook en ik weet direct: ik kan mijn eigen dochter niet meer optillen.

Mr. cp wordt wakker van mij en haalt Elisa uit bed en legt haar goed zodat ik haar toch drinken kan geven. Ik hoop dat het met een beetje slapen en wat rust betert. Slapen lukt niet echt want ik begin al direct te piekeren. Wat als ik haar echt weken niet meer kan tillen? Wat als ik enkel medicatie kan nemen die niet samen gaat met borstvoeding en ik moet stoppen nu het net zo lekker gaat? Wat als?? De vragen spoken door mijn hoofd.

Als ik de volgende ochtend wakker word merk ik direct dat het nog even erg is. Mr. Cp moet gaan werken maar ik heb gelukkig nog een moeder die steeds paraat staat. Als ik haar bel is ze direct bereid om te komen helpen. Het eerste pampertje moet ik wel nog even doen, want zo snel is ze hier ook niet en Elisa kan ik niet in een vuile pamper laten liggen. Heel wat pijn later geef ik haar liggend drinken, haar aanleggen gaat zeer slecht en ze drinkt zeer onrustig.

Mijn mama staat hier al heel snel, ze woont gelukkig dichtbij. Ik ben ondertussen in tranen. Het drinken ging zo moeilijk en ik ben nog steeds aan het piekeren hoe alles nu verder moet. Mijn mama geeft me een luisterend oor en ik zie het even weer zitten. De hele dag is ze er om te helpen. Ze tilt Elisa op om weg te leggen, om mij aan te geven voor het drinken, ze doet alle pampertjes en ja, ook de spuitluiers. Ze smeert zelf mijn boterham want ik kan het mes niet vasthouden. Het probleem is wel dat mijn mama een ontsteking heeft aan haar schouder, dus ook haar lukt het niet allemaal heel vlot. De lamme leidt de blinden enzo. Maar samen trekken we onze plan.

In het ziekenhuis zien ze op de echt dat de ontsteking zeer serieus is en er echt iets aan moet gedaan worden. De dokter schrijft ontstekingsremmers voor (na een uitgebreid overleg met haar collega’s over het gebruik bij borstvoeding). Ik moet een lagere dosis nemen dan aangeraden, minder lang ook, 5 dagen in plaats van 7. Heel eng vind ik dit, maar er zit niet anders op dus ik start met de pillen.

Momenteel schrijf ik dit en dat betekent dat de medicatie al iets doet. Ik kan Elisa terug optillen maar ik kan nog altijd geen boterham doormidden snijden. Sommige bewegingen gaan goed, andere zijn immens pijnlijk. Woensdag krijg ik waarschijnlijk een spuit tegen de pijn. Hopelijk gaat het dan terug goed.

Ik ben blij dat ik als snel mijn dochter terug kon optillen, maar vond die periode wel heel moeilijk. Nu nog steeds heb ik er moeite mee dat ik bepaalde bewegingen niet kan en bijvoorbeeld mijn huishouden nu niet zelf kan doen. Ik weet dat er moeders zijn die door fysieke klachten hun kinderen langere tijd niet goed kunnen optillen of verzorgen en mijn hart gaat naar hen uit.

Naaien zit er voorlopig nog niet in, gelukkig heb ik nog een aantal projectjes klaarstaan die ik graag aan jullie wou tonen en heb ik een leuk idee voor een maandelijkse rubriek. Maar daar verklap ik volgende maand meer over. Nu eerst wat genezen en niet te veel typen want ook dat is niet pijnloos.

Geen voornemens in 2018

Het nieuwe jaar is al gestart en ik heb jullie nog niet eens gesproken. Dit jaar doe ik ook niet aan al die voornemens. Vorig jaar maakte ik nog een lijstje met voornemens, daarvan heb ik één heel bijzondere gehaald: de geboorte van onze Elisa. Het mooiste geschenk dat we ons konden wensen het afgelopen jaar! En dat heeft voor mij ook alles wat in een ander daglicht gesteld.

De eerste twee maanden met haar zitten er nu op en ik moet zeggen dat het leven een stuk hectischer, chaotischer en met onzekerheden gevuld is. Het is héél leuk en ze is super lief, maar je weet nooit wat de dag brengt. Ze ligt bijvoorbeeld nu voor het eerst boven voor haar middagdutje, of dat lang gaat duren is nog maar de vraag, want overdag doet ze vooral aan dutjes van 20 a 30 minuten. Tenzij ze in de maxi cosi zit, dan kan ze gerust 2u aan een stuk slapen.

Tijd voor mezelf heeft er twee maanden lang niet echt ingezeten. Pas nu ze ook even alleen kan spelen en toch even korte slaapjes kan doen overdag zonder op de arm te moeten liggen kan ik weer wat opnemen. En dat verklaart dus ook waarom ik geen overzicht doe dit jaar, ik heb er geen tijd voor en de belangrijkste gebeurtenis heb ik uitvoerig besproken 🙂 . Leuker vind ik het om voort te werken aan nieuwe blogjes, naaiprojectjes en langzaamaan terug wat in vorm te komen. Want ja, een baby krijgen vraagt toch wat van dat lichaam. En nadat ik er zo hard voor gewerkt heb om 15 kilo te verliezen, wil ik terug ongeveer op datzelfde gewicht komen.

Vooruitkijken en voornemens maken vind ik ook zeer moeilijk dit jaar. Zoals ik al zei, is het leven voor mij helemaal anders geworden. Ik denk dat ik vanaf nu mijn leven kan opdelen als: Voor-Elisa en Na-Elisa. Twee tijdperken elk met hun leuke en moeilijke momenten. Het is hierdoor ook zeer moeilijk om in de toekomst te kijken en te zeggen: ‘kijk die dingen wil ik over zoveel weken/maanden verwezenlijkt hebben’.

Een beetje vooruit kijken kan ik wel doen, over het algemeen weet ik wel wat ik dit jaar graag wil zien gebeuren: ik wil mijn blog wat van niveau verhogen, ik wil blijven creatief bezig zijn en zoals ik al zei wil ik wat aan mijn figuur werken. Maar dat zijn allemaal dingen die ik sowieso altijd al graag wil en niet echt voor het jaar 2018 kan inzetten. Ik blijf dus gewoon werken aan de zaken waar ik altijd al wat aan wil werken.

Dat het een fantastische jaar wordt kan ik alleen maar zeker weten, het is namelijk niet alleen door de komst van mijn dochter al zo leuk maar ik kreeg van mijn lieve man ook een droogkast! Ha! Ja daar word ik nu vrolijk van zeg!!

En hoe zie jij het nieuwe jaar? Doe jij aan voornemens of neem je het zoals het komt?

 

 

Verzorgingsmatje met zakjes

Zoals je hier al kon lezen, heb ik getwijfeld over het kopen van een luiertas. Ik vond geen mooie en het leek mij niet zo nodig om daar een specifieke tas voor aan te schaffen als ik toch al tassen had die groot genoeg zijn. Wel wou ik een handige manier om de nodige spullen dan wel steeds mee te nemen.

In mijn hoofd had ik een soort verzorgingsmatje waar direct ook wat zakjes aan vast zitten. Ik had al eens zo iets zien passeren en ging op zoek naar een gemakkelijke tutorial met goede afmetingen. Een tutorial vond ik al heel snel bij ‘Fabrik handmade‘ maar de afmetingen leken me niet helemaal wat ik wou. Dus voor de afmetingen ging ik even zoeken naar een verzorgingsmatje dat ik al in huis had. Die heb ik even opgemeten en zo kwam ik al heel snel tot een matje met 3 zakjes waar ik helemaal blij mee ben.

Hier zijn de afmetingen als je het matje ook graag zou willen maken (naadwaarde inbegrepen):

  • Zachte binnenstof: 62 cm x 50 cm
  • Buitenstof: 62 cm x 50 cm
  • Wattine: 62 cm x 50 cm
  • Zakjes: 20 cm x 50 cm

Voorlopig vind ik dit een zeer makkelijk matje om mee te nemen. Als ze echter wat groter is zal ik iets anders nodig hebben. Misschien dan toch maar de luiertas?? De twijfel blijft! Hoe doen jullie het?

Buitenstof: geplastificeerd katoen €13/m, stoffenspektakel
Binnenstof: badstof €10/m, stoffenspektakel

Mijn bevallingsverhaal

Ik ga de hele tijd tegen mezelf zeggen: ‘elke wee is er eentje die niet meer terug komt’ of ‘elke wee is er eentje dichter bij de ontmoeting met mijn kleine meid’. Ik ga goed meepuffen en de pijn op me af laten komen, ja zelfs verwelkomen. Ik ga zeker geen epidurale nemen. Ik ga een relaxatie- bad nemen en ervan genieten.

En nog meer van dat soort onzin dacht ik voor mijn bevalling. In deze post deel ik mijn bevallingsverhaal. Eén ding is zeker: je bent nooit écht voorbereid op wat er gaat gebeuren.

Ik schrijf dit achteraf op maar heb ervoor gekozen om in dagboekvorm te schrijven. De tijden zijn dus wat afgerond.

31 oktober:

Vandaag had ik controle bij de gynaecologe. Ze merkte dat ik al 1 centimeter opening had en heeft me gestript. Dat is een methode waarbij ze de vliezen al wat losmaakt van de baarmoederwand om zo de bevalling op te wekken. Thuis loop ik de hele dag elk uur een kwartiertje rond in de living. Alleen durf ik niet meer buiten gaan wandelen. Als de weeën dan zouden beginnen… ‘s Avonds ga ik wel met mr. cp wandelen. Maar het helpt niet.

1 november:

Vandaag weer controle, aan de monitor deze keer. Mr. cp is thuis en gaat mee. Toevallig is de gynaecologe van wacht en komt ze even langs. Ze merkt dat ik al wat meer ontsluiting heb en probeert het strippen nog een keertje, je weet nooit. Terug thuis gaan mr. cp en ik wandelen, ik voel af en toe al wat pijn. Oefenweeën waarschijnlijk. ‘s Avonds wil ik nog een keer gaan wandelen, ondertussen heb ik om de 10 minuten al zodanige pijn dat ik af even moet stilstaan, maar ik wil blijven wandelen want ze moet komen. We kijken nog een serie (waar ik mij niet echt op kan concentreren) en gaan naar bed. Ondertussen komt de pijn zeer regelmatig en word hij steeds meer.

2 november 00u00

Ik vraag aan mr. cp om te bellen naar de materniteit met de vraag of we niet best binnenkomen. Ik heb nu al een tijdje om de 5 minuten pijn en denk toch dat het echte weeën zijn. We mogen direct doorkomen. Met pijn en toch een opgewekt gevoel vertrek ik, gepakt en gezakt met de vluchtkoffer. Dat zeiltje onder mijn matras om het gebroken water op te vangen is dus niet nodig geweest.

2 november 01u00

Ondertussen lig ik aan de monitor en zien ze dat ik inderdaad om de 5 minuten weeën heb die al echt serieus zijn. Gedaan met oefenen dus: dit is het echte werk, vandaag gaat het gebeuren. We verwachten dat we voor de middag toch al een klein meisje in onze handen zullen hebben.

2 november 04u00

Tot nu toe heb ik de weeën al liggend opgevangen, maar dit gaat niet meer zo goed. Tijd om eens zo een zitbal uit te proberen. Het gaat even wat beter. Tussen de weeën door krijg ik massages van mr. cp. Als de wee echter begint moet hij direct van mij afblijven, dan kan ik niets verdragen. Maar wel wil ik zijn hand dan beetpakken, hij blijft dus dicht in de buurt.

2 november 08u00

Ondertussen heb ik nog niet veel extra ontsluiting. Ik zal ongeveer op een kleine 3 centimeter zitten, minder misschien. Ik had toch gedacht dat het sneller zou gaan. De bal en het bed wisselen elkaar af. Mr. cp is ook moe maar blijft heel lief bij mij, hij zit met me in en zou willen dat hij meer kan doen. Maar dat gaat natuurlijk niet.

2 november 12u00

Tijdens een wee staat de vroedvrouw tussen mij en mr. cp in. Ze heeft haar hand op mijn been, ik duw ze weg want ik wil tijdens de wee echt niemand aan me hebben zitten. Ook ben ik wat kwaad op haar want nu kan ik niet aan mr. cp zijn hand, ze staat in de weg.

2 november 13u00

De weeën volgen zich steeds sneller op en worden moeilijker om op te vangen. Ze stellen voor dat ik even met bal en al onder de douche ga. We kunnen maar proberen zeker? Onder de douche begin ik direct onophoudelijk te trillen. Ze zeggen dat dit normaal is doordat er wat spanning wegloopt.

2 november 14u00

Ik vind de douche niet veel extra helpen, het is ook niet handig dat de temperatuur steeds schommelt en ik meer bezig moet zijn met het regelen hiervan dan met het opvangen van de wee.

2 november 15u00

Ik wil dat ze nog eens kijken of het vooruit gaat, ik wil centimeters horen. Dus ik ga even uit de douche. Terug in bed kom ik in een weeënstorm terecht. Wee na wee volgt zich op zonder helemaal te verdwijnen. Ze kunnen dus niet wachten om tussen de wee door te controleren en moeten tijdens een wee de centimeters checken. Als ze klaar is kijk ik haar vol goede moed aan ze kijkt wat droef terug en zegt: 4 centimeter.

2 november 15u15

Dat ik nu nog maar aan 4 centimeter zit zag ik niet aankomen. Ik had op zijn minst het dubbele gehoopt. Ondertussen blijven de weeën nog komen en vragen ze me of ik toch geen epidurale wil. Ook mr. cp is voorstander en kan het niet meer aanzien dat ik zoveel pijn heb. Als ze zegt dat ik anders nog een relaxatie- bad kan proberen denk ik: relaxeren?? Hoe denkt iemand dat er nog iets te relaxeren valt? Ik wil de epidurale.

2 november 15u30

De epidurale werkt verbazingwekkend snel. Ik heb het gevoel dat ik wakker word in een kamer waar ik nog niet geweest ben. Door de pijn zat ik volgens mij in een soort van eigen wereld en alles wat ik nu om me heen zie lijk ik dus voor het eerst te zien. Ik voel me enorm opgelucht maar heb het wel nodig dat mr. cp mij vertelt dat ik er goed aan gedaan heb, wat hij uit zichzelf al doet.

2 november 15u45

Ik ben in slaap gevallen en geniet nu van wat rust terwijl ze alles bijhouden op de monitor.

2 november 18u00

Ondertussen ben ik weer wakker, de weeën voel ik nog altijd niet maar ik heb het gevoel dat ik naar toilet moet. Persweeën weet ik, dus ik laat de vroedvrouw komen. Ze kijkt het even na en zegt de verlossende woorden: 10 centimeter! Ik mag persen!

2 november 18u15

Het persen gaat verwonderlijk goed. De verdoving werkt nog altijd maar is wel genoeg gezakt om de persdrang mee te kunnen voelen.

2 november 18u30

Ze vertellen dat ze meestal de vrouwen moeten aanmoedigen om langer te persen maar dat ze mij moeten zeggen dat ik moet stoppen. Ze vinden dat ik heel veel adem heb. Sja: ik speel dan ook al héél lang saxofoon en heb dat gedaan tot en met mijn 39 weken zwangerschap.

2 november 19u00

Tranen, emoties, ik mag haar zelf aanpakken en op mijn borst leggen. Mr. cp knipt de navelstreng: tranen, emoties, ze krijgt een mutsje op, ze huilt, ze ligt een uur lekker bij mij en probeert al te drinken.

Ze is perfect!

Ondertussen is onze Elisa al wat ouder. Hoe ik de eerste maand heb ervaren kan je hier lezen.

Ledikantdekentje – afmetingen

Ik weet niet of jij iemand bent die ook naait, maar als je zelf kan naaien valt het je soms wel eens zwaar om voor veel geld iets te kopen dat je voor weinig zelf kan maken. Zeker als het ook weinig moeite is. Een dekentje naaien is in principe gewoon twee lappen stof  aan elkaar naaien en klaar. Weinig moeite, maar met de keuze van de stofjes die ik maakte niet per se voordeliger. Ach ja, als we er maar van genieten, toch?

Ik besloot wel dat ik wat meer uitdaging wou bij het dekentje voor Elisa en zette er de eerste letter van haar naam op. Bij het meten maakte ik wat fouten en belande zo met een dekentje waarbij de wafelstof aan de voorkant terugkomt.

Voor dit dekentje heb ik geen patroon gebruikt en ben ik gewoon gaan googelen naar de standaard afmetingen van een dekentje voor in een ledikant. Als je dit ook wilt maken met een overlap aan de voorkant, raad ik je de volgende afmetingen aan:

Benodigde stof:

  • Wafelstof: 1,02m x 1,64m
  • Katoen: 1,02m x 1,02m

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Een maand mama

Poppemie, schatje, snoepje, drolletje, reutelkontje, dropje,… Allerlei namen hebben de revue al gepasseerd. Haar naam is Elisa, maar het gaat vanzelf. Ik ben nu een maand mama en begin ervan te genieten. Dit ging niet per direct en dat verhaal wil ik met jullie delen.

Mijn bevallingsverhaal is eigenlijk het begin van dit verhaal maar ik kies er toch voor om nog even te wachten voor ik dat op papier zet. Iets met weinig tijd een baby en prioriteiten enzo. Het was alleszins een zware bevalling die mij enorm moe gemaakt heeft. De komst van Elisa is dus met een serieuze vermoeidheid gestart. Ik wist niet dat het ook met serieuze onzekerheid zou starten.

De eerste dag ging helemaal prima, ze was rustig rond aan het kijken of sliep soms ineens 4 uur aan een stuk. Blijkbaar zijn baby’s ook gewoon moe van een bevalling, want daarna haalde ze het ineens dubbel en dik in. Ik  wou heel graag borstvoeding geven en zij wou heel graag drinken: lees om het uur. Dat was dus een uur eten geven, een half uur wiegen, een half uur slapen om dan terug van nul te starten. Het was een uitputtingsslag. Tussendoor moest ze ook enorm veel overgeven en zeer hard persen voor haar scheetjes, dus vaak sliep ze tussendoor ook heel slecht.

Er waren wel momenten dat ze eens wat langer sliep hoor, maar die kon ze zeer goed plannen wanneer er bezoek was. Leuk voor het bezoek, maar ik zag een uurtje of twee slaap aan me voorbij gaan.

Oververmoeid en huilend de nacht door ging ik ten rade bij heel veel mensen: de vroedvrouwen, vriendinnen en vooral mijn zus. Allemaal kwamen ze met raad en door dat allemaal samen te voegen en er mijn eigen ding van te maken ging het ineens na twee weken beter. Wat ik deed? Een mengeling van: inbakeren, osteopaat, druppeltjes voor de krampen, kersenpitkussen voor de krampen, betere boerhouding voor het overgeven én voeden op schema.

Ik kan alles 100% aanraden, maar vooral over voeden op schema ben ik bijna lyrisch. Het geeft mij rust dat ik weet wanneer ik haar best eten geef maar ook wanneer ik het zonder problemen kan proberen uitstellen. Dat uitstellen doe ik door te wiegen, rond te lopen, een tut te geven of wat te spelen. Als deze dingen niet helpen laat ik haar niet huilen en overstuur worden maar geef ik toch eerder eten. (dus vlieg me niet aan: ik laat ze niet maar een beetje huilen). Sinds ik dat doe ervaar ik bij haar ook meer rust.

Je vraagt je misschien af wat ik nu dan wel versta onder ‘het gaat beter‘. Overdag heeft ze terug wat wakkere momenten waarin ze gewoon tevreden is. Ze wil dan wel meestal gepakt worden, maar daar is ze dan ook blij mee. De scheetjes moet ze minder hard op persen en ze zit dus veel minder te friemelen de hele dag door. Ze slaapt grotere blokken, ‘s nachts geef ik bijvoorbeeld wel enkel op vraag eten en ze heeft nu al een hele week dat ze een slaapje doet van 3 uur, dan even drinkt om dan een slaapje van 4 uur te doen. Heerlijk is dat. En sinds ik een warmwaterkruik gebruik om haar bedje en box op te warmen slaapt ze ‘s nachts één blok in haar bedje en overdag soms ook eens een blok van 2u in haar box.

Doordat zij zich duidelijk beter voelt, voel ik me ook beter. De onzekerheid is er zeker nog en ik zit soms nog eens wat te huilen omdat het vermoeiend is en ik niet altijd weet wat te doen. Maar ik heb goede momenten waar ik me aan kan optrekken en kan daardoor steeds meer genieten van mijn dochter. De moeilijkere momenten kan ik nu wat beter aan.

Wat ik nu wel heb is dat elke keer dat het goed gaat, ik schrik heb dat het een ‘one-time-event’ is en dat het weer slecht gaat gaan. Ik hou dus de hele tijd mijn hart een beetje vast. Ik vraag me af of jullie dat herkennen of dat ik daar de enige in ben?