Stress voor de babyuitzet

Onlangs kreeg ik vanuit verschillende hoeken de vraag: wat heb je nog allemaal nodig voor de baby. Waarschijnlijk waren dat zéér subtiele vragen naar: ‘wat kan ik kopen als cadeau’. Mijn oma was iets meer rechtuit en stelde die vraag gewoon direct. Of het nu subtiel of direct gevraagd wordt, dat maakt me allemaal niet uit. Maar het deed me stilstaan bij het feit dat ik mijn stress kwijt ben.

Op week 36 van de zwangerschap vertelde ik nog dat ik de hele tijd stress had dat ik niets in huis had. Als ik dan probeerde te bedenken wat, kon ik zelden iets concreet opnoemen. Ondertussen ben ik 39 weken als ik dit schrijf en heb ik nog wel wat dingen bijgekocht. Ik merk dat ik een groot deel van de stress kwijt ben en dat komt niet alleen omdat ik nog wat dingen gekocht heb. Als ik bedenk wat ik nog zou willen kopen, sta ik namelijk veel vaker stil bij het feit dat zo een meisje eigenlijk echt niet veel meer nodig heeft dan liefde, warmte, een propere plek om te slapen en een borst. Heb ik dan toch iets niet in huis dan kan ik het later wel nog halen. – lees mr. cp er om sturen of online bestellen –

Een aantal dingetjes die ik wel nog zou willen kopen als ik merk dat het nodig is staan gepind op het geheime bord voor ons meisje. Maar enkele wil ik wel even met jullie delen:

Luiertas:

Ik hoor jullie al denken: een luiertas, dat koop je toch direct? Dat is toch één van de eerste dingen? Nu in de winkels vond ik de luiertassen er allemaal zo lomp en meestal ook redelijk lelijk uitzien. Het leek mij even handig om een shopper te kopen en daar gewoon alles in te kwakken. En ja, een luiertas heeft zo van die handige zakjes, maar hoe meer ruimte: hoe meer rommel toch? Dus ik besloot om gewoon mijn bestaande tas te gebruiken in het begin en te zien of deze aanpak ook werkt. Ondertussen heb ik wel al gezien dat een luiertas voordelen kan hebben én ik ontdekte er zelfs eentje die ik mooi vind. Dus misschien koop ik deze wel nog eens.

Kersenpitkussen:

Een kersenpitkussen is nu niet zo een bijzondere aankoop en daar zouden niet veel mensen over twijfelen. Voor mezelf heb ik ook een gewoon kussentje zonder veel toeters en bellen. Ook heb ik een hele grote doos met kersenpitten waardoor ik met gemak in een klein half uurtje een kussentje in elkaar kan steken. Maar: ik heb me laten wijsmaken dat deze kussentjes door de vorm beter zouden zijn om het gewicht en de warmte gelijk te verdelen. Als iemand er ervaring mee heeft, laat het zeker weten!

Update: ondertussen heb ik deze gekocht en ben ik er super content van. Bijna elke keer dat ze komt drinken leg ik dit al op haar buikje tegen de krampjes.

Slaapzak:

Nog voor de warmte twijfel ik ook enorm om de slaapzak van Puckababy te kopen. Dekentjes heb ik genoeg, maar ik blijf toch altijd twijfelen of onze meid het wel warm genoeg gaat hebben. Ze zal misschien in de winter wat extra nodig hebben. Deze slaapzakjes van Puckababy zijn ook de enige die ik tot nu toe gevonden heb die ook voor newborn zijn.

Zijn er aankopen die jij nog echt zou aanraden of heb ik hier iets opgesomd dat je meer dan afraad? Laat het me zeker weten in de reacties, zo helpen we elkaar.

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Werken tot week 39 van de zwangerschap – aan te raden?

Dag één van mijn bevallingsverlof zit er bijna op. Ik ben er geraakt, ik heb 39 weken kunnen blijven werken. Waarom ik dat zo graag wou, hoe dat was en hoe ik het verlof nu ervaar wil ik even vertellen in deze post. Het is namelijk geen peace of cake..

Waarom:

Al snel toen ik zwanger werd besloot ik dat ik redelijk lang thuis wil zijn na de geboorte. Mijn uitgerekende datum kwam zeer goed uit omdat ik dan met alle verlofstelsels die er in het onderwijs bestaan, voor kon zorgen dat ik al zeker tot aan de zomervakantie thuis kon zijn. De voorwaarde voor deze schitterende planning, was wel dat ik tot week 39 zou kunnen werken. Of dat dacht ik toen toch.

Je moet weten het onderwijs, verlofstelsels en alle informatie die je doorkrijgt hierover zijn vaak niet heel eenduidig. Dat zorgde ervoor dat ik pas rond week 36 er achter kwam dat ik helemaal niet per se tot week 39 zou moeten werken. Mr. cp zei ondertussen al langer dat als ik het niet meer zag zitten ik het niet verder moest doen maar ik besloot toch voor de 39 weken te gaan.

Twee redenen had ik hiervoor: elke week extra zou een week loon extra zijn, want er zit een verlofstelsel tussen zonder loon. Goed, deze reden was nog makkelijk over boord te gooien. Maar voor mezelf was de grootste reden namelijk dat ik het nu zo had afgesproken. Mijn collega’s en leerlingen rekenden er op. Ik weet ook wel dat als ik ineens niet meer kon of wou ze dat kei hard zouden begrijpen. Het was meer een gevoel vanuit mezelf: ik had het nu zo afgesproken en wou doorzetten.

Andere job- inhoud:

Dat het niet altijd makkelijk geweest is kan je waarschijnlijk wel raden. Daar kwam nog eens bij dat ik vanaf september andere vakken en andere klassen zou krijgen. Waar ik voor de zomervakantie bij wat rugpijn nog de leerlingen bij mij aan de bureau kon laten komen voor de verbetering van hun reken- of taal oefeningen, stond ik nu geen moment meer stil. Ik gaf ineens koken, kuisen, handwerk en kaarsenatelier. Fysiek was het ineens intensiever en meestal was ik dan ook na een dag (of zelfs maar 2 uur) werken niet meer in staat iets te doen met mijn avond. Zelfs een boek lezen was me te veel.

Ook mentaal was het niet makkelijk om in september, hoogzwanger terug te starten. Ik had net een hele zomervakantie gespendeerd aan het voorbereiden voor ons meisje, en ineens moest ik mentaal weer ergens anders op gefocust zijn. Ik kwam als het ware uit een cocon van voorbereidingen en dat terwijl de datum steeds dichterbij kwam.

Eindelijk verlof:

Nu heb ik eindelijk verlof. En als je me op instagram volgt weet je al dat ik geen zittend gat heb. Vandaag heb ik de hele dag gekuist en opgeruimd. Met als gevolg dat ik mijn rug even hard voel als na een dag werken. Hoewel ik dat waarschijnlijk wel wat aan nesteldrang kan wijden, toont me dat toch dat het werken tot 39 weken een goede keuze was. Ik ben toch iemand die graag bezig is en me anders wel met andere zaken zou vermoeien.

Bovendien merk ik nu al dat dit verlof een wachtspelletje gaat worden. Ik ben veel meer bezig nu met ‘wanneer komt ze’. Elk krampje en steekje, merk ik op en dan zit ik daar te hopen en te verlangen dat het meer wordt. Maar waarschijnlijk als ik dit morgen online post, is ze er nog niet. Check ook hiervoor mijn instagram 🙂

Werken tot 39 weken aan te raden?

Zou ik dit nu aanraden aan anderen? Ik denk dat ik hier een zéér cliche antwoord op ga geven: dat moet je helemaal zelf aanvoelen namelijk. Mijn lichaam heeft mij twee keer vertelt dat ik niet moest gaan werken, en dan heb ik een ziekendag genomen. Verder merkte ik dat ik tot mijn limiet ging, soms een beetje er over. Dus ik zou je aanraden om te zorgen dat je nog net iets beter luistert naar je lichaam dan ik. Voor de ene is dat werken tot week 39 voor de ander is het al genoeg geweest op week 20: you do you!

Hebben jullie lang gewerkt of zijn jullie van plan te werken? Zou je het anderen aanraden of afraden? Laat het zeker weten in de reacties, zo helpen we elkaar.

39 weken: Mind the whale

Als ik dit schrijf ben ik nog maar een paar daagjes verwijderd van de 39 weken. Vooruit schrijven is nooit een probleem maar het zou dus zo maar eens kunnen dat dit bericht online komt en ik al een lief meisje heb verwelkomd. Hou dus zeker mijn Instagram in de gaten, daar zal het al snel verschijnen! Ondertussen neem ik jullie mee voor een update.

Walvis:

De hele zwangerschap lang heb ik mij redelijk fit gevoeld. Goed, ik had wel zeer vermoeiende eerste weken, maar fysiek kon ik elke beweging nog doen: schoenen aandoen, bukken, uit de auto stappen, uit de zetel komen, … het lukte me allemaal. Als je niet zwanger bent zal je wel denken – wat zij nu leuk vind – maar geloof me, het is pure verwennerij als je dit lang kan doen. Sinds twee dagen – ja echt, zo plots – voel ik mij wél als een walrus. Al die bewegingen worden mij te veel en het voelt aan als een echte overwinning als ik me in bed van de ene naar de andere zij heb kunnen draaien.

Striemen:

De staat van mijn lichaam is ook een beetje aan het veranderen. Natuurlijk wist ik dat ik na de bevalling nooit meer de strakke buik zou hebben die ik had (kucht zéér hard). Maar ik ging er ook van uit dat ik vol met striemen zou staan na de komst van die ukkepuk. Toen er echter op week 37 nog geen scheurtje te zien was, werd ik echt hoopvol. Zou ik er zonder striemen vanaf komen? Week 38 liet me toch een beetje twijfelen, en met week 39 wist ik het zeker: ze zijn onderweg. Ach ja: oorlogswonden enzo he?

Ze mag nu al komen:

Sinds twee dagen, ja inderdaad weer die twee dagen, heb ik ook echt het gevoel dat ze mag komen. Daarvoor leek het mij allemaal nog wat te vroeg, vooral voor haar, maar ik had ook nog van alles te doen voor haar komst. Maar nu kan ik echt met moeite wachten. Elke keer dat ik een steek of een krampje voel, hoop ik dat het zo ver is.

Werken:

Over dit onderwerp wil ik heel graag nog wat meer vertellen, een uitgebreide blogpost volgt dus nog. Momenteel ben ik namelijk nog aan het werk. Tot 39 weken zwanger werken is toch minder evident dan ik eerst dacht. Als je dit leest is het morgen mijn laatste dag en daarna start mijn bevallingsverlof. Ik zie er dan ook echt naar uit om thuis op het gemak nog wat spulletjes klaar te zetten, wat te naaien en vooral veel te rusten.

Insta bevallingsverlof:

Over dat bevallingsverlof ook het volgende, ik ga proberen om vanaf morgen ook via Instagram en vooral Instagram stories jullie wat mee te nemen in hoe dit verlof voor mij is. Ik zeg echt zeer duidelijk ‘proberen’ omdat ik geen belofte doe dat er elke dag iets online komt. Stel je voor dat ik dan een dagje niets post: weten jullie direct hoe laat het is 🙂 Wie komt me volgen?

36 weken zwanger = worstjes als vingers

36 weken zwanger alweer. Ondertussen kan ik me al niet meer goed voorstellen hoe het is om een platte buik te hebben, relatief plat dan toch ;). En iedereen zal het snappen als ik zeg dat ik enorm uitzie naar de komst van die kleine meid. Ik wil ze dolgraag in mijn armen houden en niet meer afgeven, enkel Mr. Cp krijgt misschien de toelating om ze vlak naast mij vast te houden.

Je merkt het al, ik loop wat emotioneel rond. Voor de kleinste dingen kan ik huilen, een verhaal over een geboorte, een stuk op tv, … . Onlangs zat ik in de zetel te huilen en vroeg Mr. Cp wat er aan de hand was, mijn antwoord: ‘ik weet het zelf niet’. Bovendien stress ik vaak over het idee dat ik nog zoveel moet doen en kopen, terwijl ik amper kan bedenken wat ik dan niet in huis heb. Rationeel denken ik dus ook tijdelijk verleden tijd.

Wandelen gaat ook niet meer zoals het hoort, ik begin behoorlijk te waggelen volgens mij. Maar vooral begint het pijn te doen. Als ik meer dan 10min wandel begint mijn staartbeentje te voelen alsof ik van een speelhuisje naar beneden ben gegleden, maar dan niet via de glijbaan, nee: via de trap.

En ook mijn vingers doen pijn. Ik hoor je al denken, wat heeft dat nu met de zwangerschap te maken. Wel, als je vingers zo dik worden als een goede braadworst van al het vocht in je lijf, zal het je niet verbazen dat dat niet zo prettig voelt. ‘s Ochtends is het ergste moment, dan heb ik alle moed van de wereld nodig om mijn deken vast te nemen en van me af te slaan. Niet omdat ik niet wil opstaan (aleja, dat ook) maar vooral omdat het pijn doet die dekens op te tillen!

Ach ja, kwaaltjes he. Volgens mij heb ik hiermee nog altijd niet te klagen. De hele zwangerschap lang heb ik geen één keer moeten overgeven en heb ik ongeveer alles kunnen doen wat ik wou.

Je hoort het al aan hoe ik spreek, alsof het er bijna op zit. Wel zo voelt het wel een beetje. Het komt nu zo dichtbij dat het voelt alsof ik nu al wat afscheid neem van het zwanger zijn en goedemorgen zeg aan de toekomst met een extra gezinslid. Op zich zou ze al over een week geboren mogen worden. En hoewel ik niet kan wachten tot ze er is, hoop ik toch dat ze nog drie weken extra krijgt om te groeien, ontwikkelen en genieten van de geborgenheid binnenin.

Het aftellen begint

Sinds afgelopen zondag tik ik de 30 weken aan. Dat betekent dat ik al 2 weken in mijn derde trimester zit, maar toch vind ik die 30 een magisch getal. Nog maar 10 weken te gaan, give or take. De kinderkamer begint langzaam vorm te krijgen, kleertjes krijgen een wasbeurt en enkele kwaaltjes spelen op.

Over de kinderkamer wil ik nog niet te veel verklappen. Je ziet in deze post een paar sneak peeks maar als hij helemaal af is, wil ik er een filmpje van maken zodat ik jullie eens goed rond kan leiden. Ik ben namelijk zeer trots op de kamer. Samen met mr. cp en een deeltje met mijn zus hebben we er heel veel zelf aan gedaan. Alles is met zorg en liefde uitgekozen en veel is tweedehands. Niet dat ik tegen nieuwe dingen ben, maar als ik zo zelf een kast heb geschilderd of een gordijn heb genaaid, haal ik er gewoon veel meer voldoening uit.

Noem het verder maar nestdrang of niet: ik vind het ondertussen zelfs leuk om de was te doen! Ik heb namelijk een nieuw wasrek, een extra eigenlijk, nu kan ik wel 3 wasjes op een dag kwijt en ik vind het heerlijk! Het helpt ook wel dat er tegenwoordig heel veel kinderkleertjes aan hangen. Waarschijnlijk zal ik het een paar dagen na de bevalling wel weer minder leuk vinden als ik het ook druk heb met ons meisje, maar ach, laat me momenteel maar genieten van het wassen.

Ondertussen weten we ook al hoe het geboortekaartje er uit zal zien, heb ik de zakjes voor de doopsuiker ontworpen en ben ik om de stof gegaan. Binnenkort organiseer ik een bandwerk-marathon met mijn zussen en mama om alles te naaien.

Als al dat nog niet genoeg is, begin ik aan mijn lichaam te voelen dat het laatste trimester zich heeft ingezet. Mijn rug doet sneller zeer, ik ben weer sneller moe en jammer genoeg is het brandend maagzuur wat terug gekeerd. Daarbij moet ik vooral opletten dat ik hierdoor niet te veel ga eten om dat branderige gevoel te onderdrukken. Of dat ik toch voor gezonde opties ga en de koekjes en snoepjes links laat staan.

De laatste tien weken, voor mij is het aftellen toch wel wat begonnen hoor.

De zomervakantie voor een zwangere leerkracht

Hoera! Zomervakantie! Hier heb ik echt enorm naar uitgekeken. Ik doe mijn job heel graag, maar wie heeft er nu niet graag vakantie? Da’s een serieuze vraag hoor, is er iemand die niet graag vakantie heeft en liever werkt? Ik geniet alleszins enorm van de vakantie en naar deze heb extra veel uitgekeken. Wat ik vooral wil gaan doen is: kuisen, opruimen, wassen,.. Allemaal om het huis klaar te maken voor de baby maar ook een beetje om dat ik dat graag doe.

Volgens mij is het niet de eerste keer dat ik vertel dat ik eigenlijk wel hou van opruimen en kuisen. Zo een grote schoonmaak, daar kan ik echt van genieten. Ik weet nog goed dat ik eens op bezoek was bij mijn nicht en ze vertelde dat ze het wat te rommelig vond liggen bij haar maar er niet echt een beginnen aan zag. Meer had ik niet nodig en een paar tellen later stonden we samen de hele beneden op te ruimen. En (schrik niet te hard): ik vond het leuk!

Deze keer vind ik het natuurlijk extra leuk omdat ik dus alles een beetje klaar kan leggen voor ons meisje. De meeste kasten, meubels en spulletjes zijn al in huis. Of toch, dat denk ik, waarschijnlijk loop ik nog tegen 101 dingen aan die ik vergeten ben te kopen maar dat komt dan wel weer.

Ik ben er trouwens trots op om te vertellen dat ik niets nieuw gekocht heb. Voorlopig is alles in huis voor ons meisje tweedehands of het zijn cadeautjes. Hoe ik dat dan deed, wat het mij gekost heeft en het resultaat van de kinderkamer ga ik jullie zeker later nog vertellen.

Trouwens, mijn vakantie gaat niet alleen rond opruimen draaien hoor. Ik ga nog met de familie een weekje naar Duitsland en zal zeker met mr. Cp ook nog even het land verlaten.

Om jullie helemaal mee te nemen in het avontuur ga ik de hele zomervakantie (jaja, twee dikke maanden) tegen jullie aan kletsen bij Instagram stories. Hopelijk zie ik jullie daar!

Baby buik vs. Bolle buik

Gisteren telde ik 20 weken af, net op de helft van de zwangerschap dus. Dat betekent dat ik deze week een lekker uitgebreide echo krijg, dat ik al even weet of het een jongetje of een meisje is en dat mijn buik onmiskenbaar groter is geworden.

Hoe ik me nu voel

Momenteel voel ik mij goed, allergieën daargelaten dan toch (met veel dank aan het mooie droge weer). De vermoeidheid waar ik vorige keer over sprak is helemaal verdwenen. Ik heb nu ook weer geen extra energie ofzo, maar mijn inspanningscapaciteit voordat ik snurkend in de bank val, is terug zoals voorheen, voor de zwangerschap.

In de eerste maanden had ik vaak pijn aan mijn staartenbeentje en ook dat is een flink stuk minder geworden. Helemaal weg is het niet, maar met dank aan een vriendin die toevallig kine is, weet ik hoe het wat te voorkomen.

Baby buik vs. Bolle buik

Iets waar ik me wel vaak zorgen over maak is het bijkomen. Natuurlijk vind ik het niet erg om bij te komen en een baby- buik te krijgen. Het moeilijke is gewoon dat ik nog maar net 15 kilo afgevallen ben. Dat betekent dat ik nog niet helemaal gewoon was aan het nieuwe eetpatroon en hier nu een evenwicht in moet vinden. Bij het vorige bezoek aan de gyn vroeg ik of ik al wat te veel was bijgekomen ze bevestigde dit. Dus besloot ik wat beter op te letten. Geen paniek, dat betekende niet minder eten, maar gezonder. Chocola vervangen door fruit en chips door groenten bijvoorbeeld. En ah ja: ijsjes vervangen door een frisse augurk, hmmm. Momenteel zit ik dan ook terug op een gezonde curve.

Jongen of meisje

Het is een beetje stout van me om jullie zo in spanning te houden, maar hier komt het dan: het wordt een … meisje. Ik word dus een meisjes- mama, spannend! Al een aantal weken voordat ik de geslachtsbepalende echo kreeg zat ik in mijn hoofd met het idee dat het een meisje zou zijn. Niet omdat ik daar een of ander voorteken voor zag dat eerder bij de volkswijsheden thuishoort dan bij de wetenschap. Gewoon omdat je je iets moet voorstellen en mijn gedachten gingen naar een meisje, gewoon, zomaar. Ik zie het helemaal zitten en een extra voordeel: ik kan nu veel naaien qua rokjes en kleedjes.

En ook mr. Cp ziet het helemaal zitten 🙂

Zwanger worden, mijn verhaal

Later wil ik kinderen, dat wist ik zeer goed, wanneer’ bleef langer een vraagteken. Ook mr. cp wist dat hij ooit kinderen zou willen, maar ook hij kon nog de hand niet leggen op het wanneer. Een jaar geleden begon het wat te kriebelen bij mij. Langzaamaan kon ik het mij wel voorstellen: het moeder zijn, zo een kleintje in huis. Mr. cp was nog iets terughoudender. Geen probleem want ik was ook nog niet helemaal om. Uiteindelijk zou mijn leven met een kind wel drastisch veranderen natuurlijk.

Dus zonder mij er druk over te maken schoven we het nog wat vooruit. Ondertussen praatten we er wel vaak over en daardoor wende we steeds meer samen aan het idee. Tot het moment kwam dat mr. cp zei dat hij er in 2017 wel aan wou beginnen. Dat was dus ruim een jaar later en ik moet eerlijk zeggen: we hebben er nooit ruzie over gehad, ik heb nooit ervaren dat ik te lang moest wachten.

God voorziet en we waren dus samen op een punt aangekomen dat we het zouden proberen, super spannend natuurlijk. We zijn ondertussen allebei 28 en hebben het dus al een tijdje voor ons uit geschoven. Als je het dan uitstelt tot een moment dat je het wilt, wil je het wel hier en nu en direct he, je hebt geen zin om eerst maanden of een jaar of langer te proberen. Als je echter al een beetje gerekend hebt tijdens de ze uitleg, weet je dat we niet lang hebben moeten wachten.

Hoe we er achter kwamen:

Ik had ook goed uitgerekend wanneer ik het kon testen, dus die ochtend ging ik braaf op het stokje plassen. Het leek negatief, het was een simpele test van Kruidvat waar je twee streepjes moet te zien krijgen. Ik zag er eentje plus een héél vage schim. Overal op internet las ik dat hoe vaag het ook is: ‘een streep is een streep is een streep’. Voorzichtig werd ik al wat blij, maar met heel veel twijfel, het was namelijk héél vaag!

Die avond (sja, langer kon ik niet wachten hoor) probeerde ik een tweede test waar je een plusje zou moeten zien. En ja hoor ik zag het plusje! Nog altijd heel vaag, maar toch al wat minder vaag dan die ochtend. Dus we besloten, ik ben zwanger! Veel tijd om echt blij te zijn had ik niet want ik voelde me enorm belabberd: de griep zo bleek. Dat betekende een week lang plat in bed, zonder energie.

Omdat ik voor deze griep toch naar de dokter moest, vroeg ik hem mijn bloed te trekken om de zwangerschap te bevestigen. Want stiekem bleef ik door de vage streep nog een beetje twijfelen en vooral mr. cp had nog wat reserves. ‘s Avonds kreeg ik al het bevestigende telefoontje: mijn bloedresultaat bevestigde de zwangerschap. Ik wou het van de daken schreeuwen! Maar zoals de meeste heb ik het, zoals jullie weten, nog een tijdje geheim gehouden. Ondertussen is iedereen ruim om de hoogte en hebben we al wat cadeautjes ontvangen!

Bewaren

Bewaren

Ik ben zwanger!! Aankondiging

Jullie lezen het goed. Mr. cp en ik zijn in blijde verwachting!

Dat ik zo lang afwezig was heeft dus een zeer zéér goede reden! Ik ben namelijk 100% zwanger, met 100% bedoel ik: ik ben misselijk, mottig en ben vooral heel moe. Maar met 100% bedoel ik ook dat ik mega- over- the- moon- happy ben! Dit wondertje komt zowel voor mij als mr. cp op het perfecte moment.

zwanger

Momenteel ben ik 13 weken ver en ik merk dat ik langzaamaan terug wat energie begin te krijgen. Daar waar ik vorige week nog dacht: ‘foert ik blog nooit meer’, begint het nu weer te kriebelen in mijn vingers. En daar waar het een aantal weken geleden nog een pure overwinning was als ik 5 minuten aan mijn bureau zat in plaats van hangend in de zetel, zit ik nu al met gemak een uur (and counting) recht op een stoel. (nooit gedacht dat dit een trots moment zou zijn).

Dat er hier dus een beetje zal veranderen en er wat mama- /baby- gerelateerds zal verschijnen is voor mij dan ook vanzelfsprekend. Deze blog is waar ik mijzelf uit en ik denk dat een groot deel van mijn leven zal beginnen bestaan uit ‘mama- zijn’. Natuurlijk blijf ik ook nog gewoon Christine en zal ik nog steeds niet- mama- gerelateerde zaken schrijven. Ik hoop dat ik jullie kan blijven boeien met leuke updates, met creatieve insteken en natuurlijk ook nog met voldoende naaiprojectjes!

Blijven jullie meelezen?

Bewaren

Bewaren