Dr Teeth

Fase 1:
Ik staar naar het plafond, er loopt een piepkleine vlieg over. Heen en weer. Daar probeer ik mij op te concentreren. En niet op het geluid van schrapend metaal op steen. Tandsteen wel te verstaan. Ondertussen hoop ik dat die tandarts wel weet wat hij doet. Want het voelt alsof hij geen tand meer over zal laten.

Mijn mond droogt uit en ik hoop dat die tandartsassistente eindelijk eens mijn mond loslaat terwijl de tandarts zijn gereedschap verwisselt/bijstelt. Wanneer dat langverwachte moment aanbreekt maak ik mijn lippen lekker nat. Ik maak een mentale notitie om volgende keer lippenbalsem mee te nemen.

Fase 2:
De lamp boven mijn stoel wordt verplaatst, ik kan niet anders doen dan mijn ogen sluiten. De vlieg kan mij nu niet meer afleiden. Maar fase 2 lijkt beter te zijn. Deze kant van mijn mond is verdoofd. Het doet niet meer zo veel zeer en het klinkt minder eng.

Na een paar minuten echter smacht ik al terug naar fase 1. Daar waren er ten minste momenten waarop ik even mijn mond kon sluiten en alles terug nat maken. Om mij dan toch af te leiden begin ik wat te filosoferen over die mond. Hoe raar is dat eigenlijk dat die altijd nat moet zijn he? :s

The end
Dan is het gedaan, de tandarts geeft niet echt een hand. Wat ik raar vind. Het is toch een beetje intiem als je in iemand zijn mond zit te wroeten niet? Zeker als ik ondertussen de roddels kan horen tussen hem en zijn assistente. Het ging over al die rijke en bekende mensen die hij persoonlijk kent.

Zeg nu zelf. Je ziet toch veel van mij he?

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *