Mijn bevallingsverhaal

Ik ga de hele tijd tegen mezelf zeggen: ‘elke wee is er eentje die niet meer terug komt’ of ‘elke wee is er eentje dichter bij de ontmoeting met mijn kleine meid’. Ik ga goed meepuffen en de pijn op me af laten komen, ja zelfs verwelkomen. Ik ga zeker geen epidurale nemen. Ik ga een relaxatie- bad nemen en ervan genieten.

En nog meer van dat soort onzin dacht ik voor mijn bevalling. In deze post deel ik mijn bevallingsverhaal. Eén ding is zeker: je bent nooit écht voorbereid op wat er gaat gebeuren.

Ik schrijf dit achteraf op maar heb ervoor gekozen om in dagboekvorm te schrijven. De tijden zijn dus wat afgerond.

31 oktober:

Vandaag had ik controle bij de gynaecologe. Ze merkte dat ik al 1 centimeter opening had en heeft me gestript. Dat is een methode waarbij ze de vliezen al wat losmaakt van de baarmoederwand om zo de bevalling op te wekken. Thuis loop ik de hele dag elk uur een kwartiertje rond in de living. Alleen durf ik niet meer buiten gaan wandelen. Als de weeën dan zouden beginnen… ‘s Avonds ga ik wel met mr. cp wandelen. Maar het helpt niet.

1 november:

Vandaag weer controle, aan de monitor deze keer. Mr. cp is thuis en gaat mee. Toevallig is de gynaecologe van wacht en komt ze even langs. Ze merkt dat ik al wat meer ontsluiting heb en probeert het strippen nog een keertje, je weet nooit. Terug thuis gaan mr. cp en ik wandelen, ik voel af en toe al wat pijn. Oefenweeën waarschijnlijk. ‘s Avonds wil ik nog een keer gaan wandelen, ondertussen heb ik om de 10 minuten al zodanige pijn dat ik af even moet stilstaan, maar ik wil blijven wandelen want ze moet komen. We kijken nog een serie (waar ik mij niet echt op kan concentreren) en gaan naar bed. Ondertussen komt de pijn zeer regelmatig en word hij steeds meer.

2 november 00u00

Ik vraag aan mr. cp om te bellen naar de materniteit met de vraag of we niet best binnenkomen. Ik heb nu al een tijdje om de 5 minuten pijn en denk toch dat het echte weeën zijn. We mogen direct doorkomen. Met pijn en toch een opgewekt gevoel vertrek ik, gepakt en gezakt met de vluchtkoffer. Dat zeiltje onder mijn matras om het gebroken water op te vangen is dus niet nodig geweest.

2 november 01u00

Ondertussen lig ik aan de monitor en zien ze dat ik inderdaad om de 5 minuten weeën heb die al echt serieus zijn. Gedaan met oefenen dus: dit is het echte werk, vandaag gaat het gebeuren. We verwachten dat we voor de middag toch al een klein meisje in onze handen zullen hebben.

2 november 04u00

Tot nu toe heb ik de weeën al liggend opgevangen, maar dit gaat niet meer zo goed. Tijd om eens zo een zitbal uit te proberen. Het gaat even wat beter. Tussen de weeën door krijg ik massages van mr. cp. Als de wee echter begint moet hij direct van mij afblijven, dan kan ik niets verdragen. Maar wel wil ik zijn hand dan beetpakken, hij blijft dus dicht in de buurt.

2 november 08u00

Ondertussen heb ik nog niet veel extra ontsluiting. Ik zal ongeveer op een kleine 3 centimeter zitten, minder misschien. Ik had toch gedacht dat het sneller zou gaan. De bal en het bed wisselen elkaar af. Mr. cp is ook moe maar blijft heel lief bij mij, hij zit met me in en zou willen dat hij meer kan doen. Maar dat gaat natuurlijk niet.

2 november 12u00

Tijdens een wee staat de vroedvrouw tussen mij en mr. cp in. Ze heeft haar hand op mijn been, ik duw ze weg want ik wil tijdens de wee echt niemand aan me hebben zitten. Ook ben ik wat kwaad op haar want nu kan ik niet aan mr. cp zijn hand, ze staat in de weg.

2 november 13u00

De weeën volgen zich steeds sneller op en worden moeilijker om op te vangen. Ze stellen voor dat ik even met bal en al onder de douche ga. We kunnen maar proberen zeker? Onder de douche begin ik direct onophoudelijk te trillen. Ze zeggen dat dit normaal is doordat er wat spanning wegloopt.

2 november 14u00

Ik vind de douche niet veel extra helpen, het is ook niet handig dat de temperatuur steeds schommelt en ik meer bezig moet zijn met het regelen hiervan dan met het opvangen van de wee.

2 november 15u00

Ik wil dat ze nog eens kijken of het vooruit gaat, ik wil centimeters horen. Dus ik ga even uit de douche. Terug in bed kom ik in een weeënstorm terecht. Wee na wee volgt zich op zonder helemaal te verdwijnen. Ze kunnen dus niet wachten om tussen de wee door te controleren en moeten tijdens een wee de centimeters checken. Als ze klaar is kijk ik haar vol goede moed aan ze kijkt wat droef terug en zegt: 4 centimeter.

2 november 15u15

Dat ik nu nog maar aan 4 centimeter zit zag ik niet aankomen. Ik had op zijn minst het dubbele gehoopt. Ondertussen blijven de weeën nog komen en vragen ze me of ik toch geen epidurale wil. Ook mr. cp is voorstander en kan het niet meer aanzien dat ik zoveel pijn heb. Als ze zegt dat ik anders nog een relaxatie- bad kan proberen denk ik: relaxeren?? Hoe denkt iemand dat er nog iets te relaxeren valt? Ik wil de epidurale.

2 november 15u30

De epidurale werkt verbazingwekkend snel. Ik heb het gevoel dat ik wakker word in een kamer waar ik nog niet geweest ben. Door de pijn zat ik volgens mij in een soort van eigen wereld en alles wat ik nu om me heen zie lijk ik dus voor het eerst te zien. Ik voel me enorm opgelucht maar heb het wel nodig dat mr. cp mij vertelt dat ik er goed aan gedaan heb, wat hij uit zichzelf al doet.

2 november 15u45

Ik ben in slaap gevallen en geniet nu van wat rust terwijl ze alles bijhouden op de monitor.

2 november 18u00

Ondertussen ben ik weer wakker, de weeën voel ik nog altijd niet maar ik heb het gevoel dat ik naar toilet moet. Persweeën weet ik, dus ik laat de vroedvrouw komen. Ze kijkt het even na en zegt de verlossende woorden: 10 centimeter! Ik mag persen!

2 november 18u15

Het persen gaat verwonderlijk goed. De verdoving werkt nog altijd maar is wel genoeg gezakt om de persdrang mee te kunnen voelen.

2 november 18u30

Ze vertellen dat ze meestal de vrouwen moeten aanmoedigen om langer te persen maar dat ze mij moeten zeggen dat ik moet stoppen. Ze vinden dat ik heel veel adem heb. Sja: ik speel dan ook al héél lang saxofoon en heb dat gedaan tot en met mijn 39 weken zwangerschap.

2 november 19u00

Tranen, emoties, ik mag haar zelf aanpakken en op mijn borst leggen. Mr. cp knipt de navelstreng: tranen, emoties, ze krijgt een mutsje op, ze huilt, ze ligt een uur lekker bij mij en probeert al te drinken.

Ze is perfect!

Ondertussen is onze Elisa al wat ouder. Hoe ik de eerste maand heb ervaren kan je hier lezen.

Geplaatst in: Mama

Een gedachte over “Mijn bevallingsverhaal

  1. Evelien schreef:

    Amai dat lijkt op mijn bevalling van Ella, zelfs qua timing 🙂 ik vond die epidurale zalig hihi.. Ik wens je bij de tweede dan ook een bevalling zoals die van Joshua: bad, geen epidurale nodig en heel doenbaar!
    You did well, en kijk eens wat een prachtig meisje!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *