Sarah Gabriel: Granaatappels eten

Dubbel, zo kan ik het boek best omschrijven:

  • vond ik het een vlot boek? neen –  vond ik het een goed boek? ja
  • vond ik het een leuk boek? neen – heeft het een blijvende indruk nagelaten? neen

Na het lezen van dit boek zit ik dus vol tegenstellingen.

Het boek gaat over Sarah. Zij heeft haar moeder op jonge leeftijd verloren aan kanker. Nu wordt ze er zelf mee geconfronteerd hoe haar kinderen haar misschien op jonge leeftijd zullen verliezen, ook aan kanker. Borstkanker meer bepaald.

Het boek is heel poëtisch geschreven, het kan je doen voelen en ruiken wat zij voelt en ruikt. En toch kan je het beu raken om op die manier alles beschreven te krijgen. Soms wil je gewoon door met het verhaal. Weten hoe het afloopt. Soms komen er stukjes in voor die er schijnbaar niet thuishoren en toch belangrijk zijn voor het boek en het verhaal.

Dit boek heeft mij ook inzicht gegeven. Inzicht in hoe wij als mensen zonder kanker (of grote problemen) egoïstisch zijn. We willen wel horen hoe het met iemand gaat, maar alleen als het antwoord positief is. Vraag je eens het volgende af: als je aan iemand vraagt ‘hoe gaat het met jou’, ben je dan bereid om een uur de tijd te nemen om naar de persoon zijn antwoord te luisteren als het negatief is?

In het boek geeft ze goed weer hoe andere mensen reageren op haar nieuws. En ik moet eerlijk zijn en bekennen dat ik mij aan zulke reacties ook schuldig maak als ik slecht nieuws hoor. We luisteren namelijk naar het verhaal leven even mee en zoeken daarna direct naar iets om het gesprek positief te eindigen. Soms… luisteren we helemaal niet
Enkele reacties die ze kreeg op haar nieuws:

  • ‘we lopen allemaal risico’s, je kunt door een bus worden overreden als je de straat oversteekt’ 
  • ‘niet over praten, je maakt jezelf alleen maar van streek’ (zegt ze dat om de ander te helpen of voor zichzelf?)
  • ‘Vreselijk S.! Je zult er wel kapot van zijn. Je moet elke dag nemen zoals hij komt hé’
  • ‘positief denken. Dat is mijn filosofie. Je gaat het absoluut redden’

Sarah neemt het de mensen niet kwalijk. En dat is het mooie aan haar. In het boek kan je soms echt kwaad worden op haar. Ze wordt depressief en weet niet hoe ze het haar kinderen moet vertellen. Waardoor ze helemaal niets vertelt. Maar hierin vind ik haar echt een sterke vrouw. Ze zegt:
“En wat mijn vrienden betreft, nou ja, ik denk dat mensen uiteindelijk, na alle opwinding, alleen maar goed nieuws willen horen.”

Dat is natuurlijk niet het enige waar het boek over gaat maar dit liet voor mij de grootste indruk na. Vooral omdat ik mij in deze reacties schuldig maak. 

Het boek leest niet vlot en voor een prettig dagje in de zetel zou ik het niet aanraden. Het is geen zelfhulpboek dus als je kanker hebt of iemand kent met kanker krijg je geen antwoorden. Het is een boek van het leven, hoe je iemand met haar leven of niet- leven omgaat. Soms moest ik er mij door worstelen maar het is de moeite waard!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *